Η παρότρυνση του φίλτατου εκπαιδευτικού Παντελή Θεοφυλάκτου να δώσω κάποια στοιχεία από την τετράμηνη δραστηριότητά μου στον αγώνα στο Καλό Χωριό της Λεύκας -με την ευκαιρία της από μέρους του ετοιμαζόμενης έκδοσης για την κατεχόμενη πανέμορφη γενέτειρά του-, όπου ως τομεάρχης (με τον Νίκο Αγγελίδη τούς δυο πρώτους μήνες), τεσσάρων τομέων (Σολιάς, Μαραθάσας, Τηλλυριάς, Κύκκου), ριχτήκαμε μ' όλες τις σωματικές και ψυχικές δυνάμεις στη στρατολογία κι εκπαίδευση ανταρτών σ' όλα τα είδη των όπλων: χειροβομβίδας, πιστολιού, αραβίδας, στεν, αντιεροπορικού οπλισμού, ναρκών, με ώθησε να παραθέσω κάποια στιγμιότυπα που στη μνήμη σφραγίστηκαν και κατ' εξοχήν να υπογραμμίσω ένα στιγμιότυπο που προβάλλει το αξεπέραστο τοτινό ύφος.
Η συνεργασία μου με τα μέλη της οικογένειας Λοΐζου (στο Καλό Χωριό στο σπίτι του οποίου διέμενα), τον Σόλωνα, τον Κωνσταντίνο, τον Τεύκρο και τον Γιωρκάτζη στον Ξερό, ήταν πολυδιάστατη, αδιάλειπτη και άψογη, μ' αποτέλεσμα ο αρχηγός της οργάνωσης να αναφερθεί επανειλημμένα στο πολύ σημαντικό, το επιτελούμενο -από τους φοιτητές της ΚΑΡΗ, τομεάρχες που διεκόψαν τις σπουδές τους και κατέβηκαν στην Κύπρο- έργο.
Ο αείμνηστος Θεόδωρος Γ. Λοΐζου κι η σύζυγός του, η αείμνηστη Ευρυδίκη, διακριτικά, φρόντιζαν να λύσουν κάθε μας πρόβλημα όταν μετά τις εξορμήσεις στον Ξερό, στη Γαληνή, στον Κάμπο, στην Πέτρα, στον Καλοπαναγιώτη, τον Μουτουλλά, τον Πεδουλά, τον Κύκκο, τον Πύργο και αλλού, όπου με τη βοήθεια των αδελφών Λοΐζου, του Ζάκου, του Πολυβίου, του Νίκου Ιωάννου, του Χαρίλαου Μιχαήλ, του ιερέα του Πύργου (του θρυλικού Παπαευριπίδη Ιωαννίδη) και του ιερέα του Κάμπου καθώς κι άλλων πολλών στήναμε τις πρώτες ανταρκτικές ομάδες στους πιο πάνω τομείς.
Ο αείμνηστος Θεόδωρος -για να σταθώ, επανατονίζω, σ' ένα και μόνο χαρακτηριστικό στιγμιότυπο- που διάβαζε καθημερινά την κυπριακή «Ελευθερία» και το αθηναϊκό «Βήμα», παρακολουθούσε στενά τον ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας με τις ανεπανάληπτες εκπομπές του Τμήματος Βραχέων του ΕΙΡ προς την Κύπρο, με τον λαμπρό Βορειοηπειρώτη αγωνιστή Πύρρο Μπαμίχα, σχολίαζε με οξύτατη παρατηρικότητα και αντικειμενικότητα τον ρόλο του Παπάγου στην Ελλάδα και του Μακαρίου στην Κύπρο (κι εκφραζόταν με λόγια θερμά για τον ρόλο τους στο Κυπριακό), στεκόταν πλάι μας, φύλακας άγγελός μας. Τότες η οργάνωση μάς παρείχε ένα σταθερό ποσό (κάπου πέντε λίρες μηνιαίως) για τη διατροφή μας.
Όταν, όμως, στο τέλος του πρώτου μήνα ο Πέτρος παρέδωσε στον αείμνηστο Θεόδωρο το ποσό των πέντε λιρών (κλεισμένο σ' ένα φάκελο), ο Θεόδωρος επέστρεψε στον Πέτρο το ποσό, χαρακτηριστικά τονίζοντάς του:
- «Ούτε να το διανοηθείτε πως θα καταδεχθώ ν' αποδεχτώ το ποσό αυτό από την Οργάνωση. Παρακαλώ για τούτο να το επιστρέψετε». Ο Πέτρος βρέθηκε σε θέση δύσκολη. Από τη μια χαιρόταν τη χειρονομία του αείμνηστου κυρ. Θόδωρου, αλλά ταυτόχρονα λυπόταν γιατί δεν ήθελε να καθίσταται βάρος στο φιλόξενο το σπίτι. Στο τέλος του δεύτερου μήνα ο Πέτρος ξανακτύπησε την πόρτα του κυρ Θόδωρου, άφησε στο γραφείο του τον φάκελο με τις πέντε λίρες μέσα, προσθέτοντας:
- Ελπίζω, κύριε Θεόδωρε, να μη μας επιστρέψετε ξανά τις πέντε λίρες, γιατί θα μας φέρετε σε δύσκολη θέση και θ' αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε το σπίτι σας!
Ταυτόχρονα ο Πέτρος άφησε στο γραφείο τού κ. Θεόδωρου τον φάκελο με τις πέντε λίρες μέσα και στράφηκε -κατάχαρος, νομίζοντας πως το σχέδιό του πέτυχε- στο δωμάτιό του. Μα δεν περάσανε ούτε δυο λεπτά κι ο Θεόδωρος χτύπησε διακριτικά την πόρτα κι επέστρεψε στον Πέτρο τον φάκελο με τις πέντε λίρες μέσα, τονίζοντας:
- Ορίστε κύριε τα χρήματά σας πίσω κι είστε ελεύθερος να φύγετε, αν θέλετε!
Ο Πέτρος, που είδε «τον εκβιασμό του» να αποτυγχάνει, καμάρωσε γι' ακόμα μια φορά, μέσα του, το ήθος, το τοτινό κι ανεπανάληπτο…
ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
