Είχα, μαζί με πολλούς άλλους -εν πάση περιπτώσει πολύ λιγότερους απ' όσους θα ανέμενε κανείς- τη χαρά να παρακολουθήσω στο Παγκύπριο Γυμνάσιο μια συγκινητική εκδήλωση για την επέτειο της θρυλικής μάχης της Σεβερείου, που έγινε την ίδια ημερομηνία πριν από 59 χρόνια. Πολλοί ήταν οι λόγοι που με ώθησαν να παραστώ στην τελετή αυτή. Αποφοίτησα από το πάλαι ποτέ λαμπρό τούτο εκπαιδευτήριο, δίδαξα σε αυτό ως φιλόλογος, το νοιάζομαι και το πονώ ίσαμε σήμερα. Ήμουν μαθητής του στα χρόνια του αγώνα, έριξα κι εγώ, μαθητής τότε της Γ΄ τάξης, μαζί με πολλούς άλλους συμμαθητές, αλλά και άλλους μικρότερους και μεγαλύτερους μαθητές - μερικές πέτρες κατά των Άγγλων στρατιωτών και των Τούρκων επικουρικών.
Η εκδήλωση ήρθε να μας φέρει ξανά στη μνήμη τις επικές εκείνες στιγμές, που φανέρωναν, εκτός από το πάθος για την Ελλάδα και την ελευθερία που συνήγειραν όλους, μια σοβαρότητα, υπευθυνότητα και συνέπεια σε ατομικό επίπεδο, που ξεπερνούσε κατά πολύ τον βαθμό που θα ανέμενε κανείς να βρει σε αμούστακα παιδιά. Όλοι είχαμε ωριμάσει τότε πολύ πριν από την ηλικία μας. Μέσα σ’ αυτή, λοιπόν, την κατανυκτική ατμόσφαιρα, όπου επικρατούσε ο ευλαβικός στοχασμός, προέβαλε κεφάλι το σημερινό μας πρόσωπο, με την προχειρότητα, επιπολαιότητα και αγραμματοσύνη, για να προσγειώσει απότομα εμάς τους «ρομαντικούς». Ως υπέρτιτλοι προβάλλονταν στη σκηνή κάποιες πινακίδες με τα ονόματα των δημιουργών και τους τίτλους ποιημάτων ή άλλων κειμένων τους που ερμηνεύονταν, καθώς και μερικές φράσεις γύρω από συμβάντα της εποχής.
Έτσι, είδαμε να προβάλλονται και κατά συνέπεια και να επιβάλλονται: Κ. Πλήσης (αντί Κ. Πλησής, ο γνωστός εκπαιδευτικός, ποιητής και δοκιμιογράφος), επανήρχησε και χειμαζώμενο (sic). Ρωτώντας έμαθα, όπως άλλωστε φαίνεται και από το τυπωμένο πρόγραμμα, ότι την ευθύνη γι’ αυτά έφερε φιλόλογος. Και σε οργίλη παρατήρησή μου επιτόπου, κάποιος υπεύθυνος με συμβούλευσε να μην περιμένω πολλά από σημερινούς φιλολόγους.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης μου ότι δεν πρόκειται τόσο για θέμα ορθογραφίας -που κι αυτό, βέβαια, έχει τη σημασία του- αλλά για το σημερινό ήθος, για τη σκευή και τα χαρακτηριστικά του δασκάλου και δη του ελληνιστή. Αν αυτά που εντόπισα πιο πάνω είναι πολλά, ζητώ χίλιες φορές συγγνώμη. Δεν μπορώ όμως να μην προβληματιστώ για το μέλλον, όταν τα ιερά και τα όσιά μας, όπως η γλώσσα, αντιμετωπίζονται τόσο αστόχαστα. Παρόλο που πιστεύω προσωπικά πως πατώ στέρεα στο έδαφος, εν τούτοις, αν αυτά που υποστηρίζω θεωρούνται στις σημερινές συνθήκες ρομαντισμός, δεν διστάζω να δηλώσω αθεράπευτα ρομαντικός.
