Είναι νέος, ωραίος, ρήτορας, ψύχραιμος, χαρισματικός και ιδεολόγος αριστερός, κάτι που τρελαίνει τα Μ.Μ.Ε. Ήρθε την κατάλληλη στιγμή με υποσχέσεις και σύνθημα την «ελπίδα», όταν οι υπόλοιποι έφερναν απειλές, απαισιοδοξία και μνημόνια που έμοιαζαν με μνημόσυνα. Συνέπεσε χρονικά, να θέλει να αλλάξει την Ευρώπη, τη στιγμή που η Ευρώπη θέλει να αλλάξει τον εαυτό της, για δικούς της λόγους. Αντίθετα με τον δεισιδαιμονικό Έλληνα «μπαίνει» με το «αριστερό», χωρίς παπάδες και γραβάτα, μη αφήνοντας περιθώρια αμφιβολίας για την ειλικρίνειά του, ως προς την ιδεολογία του. Αντίθετα με άλλους «συντρόφους» που έβαζαν νερό στο κρασί τους, ανάλογα με την περίπτωση.

Πριν αλέκτορα λαλήσαι τρεις, οι υπουργοί του κάνουν εξαγγελίες φέρνοντας τα πάνω κάτω, καταθέτει λουλούδια σαν φόρο τιμής, στους εκτελεσθέντες από τους Ναζί στην Καισαριανή, στέλλοντας συμβολικό μήνυμα στη Μέρκελ και στο Κ.Κ.Ε. Ως πρώτη επίσημη ενέργειά του, «σπάζει» την κοινή ευρωπαϊκή θέση για νέες κυρώσεις κατά τη Ρωσία και μαζί τα νεύρα του Μάρτιν Σούλτς.

Τα διεθνή διψασμένα για κάτι διαφορετικό Μ.Μ.Ε., τον ονομάζουν «Ρομπέν των Δασών», «Τσε» της Ελλάδας, και χωρίς αμφιβολία, βρήκαν τον Ευρωπαίο σούπερ σταρ τους.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Τσίπρας δεν είναι τυχαίος. Ανέλαβε την αρχηγεία, σε πολύ νεαρή ηλικία, ενός κόμματος του 4%, σε μια Ελλάδα όπου η γεροντοκρατία δεν έδινε ευκαιρίες (εκτός και αν ήσουν γόνος οικογένειας). Ξεπερνώντας την τολμηρότερη φαντασία, εκτόπισε το γραβατωμένο κατεστημένο. Ανάτρεψε κάθε «λογική», κηρύσσοντας μια νέα αντιμνημονιακή πολιτική. Πίσω του έχει κάθε πολίτη της Ευρώπης, που διψά για αξιοπρέπεια και ελπίδα, ενώ μπροστά του έχει να αντιμετωπίσει τα γεράκια των σκληρών της Ευρώπης, στο πίσω μέρος του μυαλού των οποίων βρίσκεται η απειλή, ότι μια επιτυχημένη διαδρομή Τσίπρα, μπορεί να παρασύρει και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Με την ελπίδα ότι η εξασθενισμένη και καταχρεοκοπημένη Ελλάδα θα μπορέσει να βρει τις αντιστάσεις και να δημιουργήσει κοινωνικές αναταράξεις, που θα επιφέρουν το τέλος μιας λανθασμένης και άδικης ευρωπαϊκής πολιτικής, σε μία Ευρώπη, που με ευκολία αναγγέλλει μέτρα κατά της Ρωσίας, αλλά με πιο μεγάλη ευκολία αθωώνει την Τουρκία. Ακυρώνοντας έτσι τον εαυτό της και την αλληλεγγύη μεταξύ των μελών της.

Η ταχύτητα και οι μελετημένες κινήσεις Τσίπρα έφεραν σε κατάσταση σοκ την Ευρώπη, άλλα και τους αντιπάλους του. Σε ελάχιστο χρόνο έριξε την κυβέρνηση, ορκίστηκε πρωθυπουργός, έκανε κυβέρνηση, και το πιο σημαντικό, έδειξε ότι αυτά που έλεγε προεκλογικά τα μεταφράζει σε πράξη. Μπορεί να τα καταφέρει και μπορεί όχι, αν δεν τολμούσε, δεν θα το γνωρίζαμε ποτέ.

Φαίνεται ότι τολμά και οι «Κασσάνδρες» θα μείνουν εγκλωβισμένες στις κακεντρέχειές τους και στο παρελθόν, να αναλύουν τα αποτελέσματα και να ασχολούνται με τον «θάνατο της γραβάτας».