Διαμαρτυρόμαστε από το πρωί ίσαμε το βράδυ ότι μας αδικούν οι πάντες…
Ο κ. Μπαν Κι Μουν, με την έκθεσή του προς το Σ.Α. του Ο.Η.Ε., δεν αναφέρει τίποτα για τις τουρκικές παραβιάσεις του «Μπαρμπαρός», δεν κάνει λόγο για την επί 40 χρόνια κατακράτηση διά των όπλων της μισής Κύπρου, μας υποβαθμίζει από Κυπριακή Δημοκρατία σε ελληνοκυπριακές Αρχές και ούτω καθεξής. Διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας για το γεγονός ότι όλοι, ακόμη και οι Ρώσοι, έπαψαν να είναι και τόσο σταθεροί και πιστοί μας σύμμαχοι, και στρέφονται προς τον νεο-σουλτάνο Ερντογάν… Παρακολουθούμε την ταχεία ανέλιξη της Γείτονος σε πανίσχυρο-περιφερειακό παράγοντα, που όντας σε θέση νευραλγική στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, εξελίσσεται σε καθοριστικό παράγοντα, όχι μόνο σαν χωροφύλακας του ΝΑΤΟ ή στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ, αλλά και σαν γεωστρατηγικός παίκτης, καθόλου αμελητέος όσον αφορά τη μεταφορά του φυσικού (μας;) αερίου προς την Ευρώπη. Με δυσάρεστες, μελλοντικά, συνέπειες για την πλευρά μας.
Από την άλλη, όμως, αποφεύγουμε να εξετάσουμε τους λόγους στους οποίους αυτό οφείλεται. Τι είδους ηγέτες έχουν αυτοί, πολιτικούς και στρατιωτικούς, και τι ηγέτες διαθέτουμε (και για δεκαετίες ψηφίζουμε) εμείς; Διότι δεν είναι θέμα, ποια πλευρά έχει το δίκιο με το μέρος της. Ούτε είναι απλά θέμα πατριωτισμού κ.λπ. Αυτά δυστυχώς, δεν μετράνε στις κινήσεις των ισχυρών-διεθνών παικτών στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα. Ένα περιστατικό που συνέβη πριν από 40 χρόνια. Στις 23 Ιουλίου ΄74. Κερύνεια, γύρω στο μεσημέρι. Η τουρκική αποβίβαση στρατευμάτων στο Πέντε Μίλι, σε εξέλιξη. Αι ημέτεραι Δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους. Για να αναδιπλωθούν αργότερα, ομαλώς… Έτσι μεταδίδει το ΡΙΚ… Λίγες μέρες πριν, γενειοφόροι υπερπατριώτες, εν ονόματι της Ελλάδος (που κανονικά έπρεπε να πλύνουν το στόμα τους πριν αναφέρουν αυτό το ιερό όνομα), επιδίδονταν σε ένα άνευ προηγουμένου «εθνικό ξεκαθάρισμα», με έναν αδελφοκτόνο σπαραγμό, κλείνοντας τους μακαριακούς αντιπάλους τους στα μπουντρούμια του κάστρου της Κερύνειας…
Ένας Ε/κ ηλικιωμένος άνθρωπος, ιατρός, κάθεται στο μπαλκόνι του αρχοντικού του μαζί με τη σύζυγο, την 70χρονη πεθερά του και τον 15χρονο γιο του, παρακολουθώντας τον αττιλικό εισβολέα, τα Μ47 και Μ48, και πεζικάριους σε σχηματισμό φάλαγγα κατ' άνδρα, να διασχίζουν την ήδη καταληφθείσα πόλη του. Τους κοιτά σαν αποσβολωμένος, φανερά τρομοκρατημένος, κυριολεκτικά σαν χαμένος. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι κάποιοι ανεγκέφαλοι ψευδο-εθνικιστές έφεραν τον προαιώνιο εχθρό μας εντός των πυλών… Όμως, είναι αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει το σπίτι του. Που με τόσους κόπους και θυσίες απέκτησε… «Θα μείνουμε εδώ, στην Κερύνεια μας, Έλλη μου, και ό,τι θέλει ας γίνει…!», λέει στη σύζυγό του με σταθερή φωνή...
Αίφνης, δύο άνδρες αποσπώνται από τη διερχόμενη φάλαγγα και εισέρχονται στην οικία. Ανεβαίνουν στο μπαλκόνι και κοντοστέκονται. Ο γιατρός τους προσφέρει καρέκλα, και τρέμοντας από φόβο, τους προτείνει να καθίσουν κοντά του. Συζητούν για 5-6 λεπτά. Μιλώντας πάντα στην Αγγλική, ο ένας εκ των δύο (που έφερε διακριτικά αξιωματικού), ζητά λίγο νερό από τον ηλικιωμένο οικογενειάρχη. Η σύζυγος τρέχει στην κουζίνα. Το νερό, κομμένο από την προηγουμένη. Σκέφτεται το ντεπόζιτο. Γεμίζει δύο καθαρά ποτήρια και τα προσφέρει στους «νεο-βάρβαρους εισβολείς»…
Αν και σχεδόν χλιαρό, το πίνουν αμέσως αχόρταγα, και ο αξιωματικός δίνει τα ποτήρια στην κυρία, μη παραλείποντας να την ευχαριστήσει ευγενικά. «Σας συμβουλεύω να φύγετε, γιατρέ. Σύντομα η πόλη μπορεί, μπουμ-μπουμ, να βομβαρδιστεί. Πάρε την οικογένειά σου, γιατρέ, και προχωρήστε ανατολικά, για να σωθείτε… Σκέψου το παιδί σου!».
Οι δύο εξ Ανατολών νεο-βάρβαροι και αιμοχαρείς κατακτητές χαιρετούν με ελαφρά υπόκλιση τον γέροντα ιατρό και επανασυντάσσονται με τους υπόλοιπους, κάτω στην 25ης Μαρτίου, που τώρα φέρει το όνομα «Bulent Ecevit»…
Ο Ελληνοκύπριος μαζεύει στα γρήγορα λίγα τρόφιμα και κάνα-δυό κουβέρτες, μπαίνει στο παλιό Austin Cambridge μαζί με την οικογένειά του και κατευθύνεται προς Κλεπίνη και μετά προς Αμμόχωστο. Η ελληνοκυπριακή αυτή οικογένεια σώθηκε. Επιβίωσε όπως και χιλιάδες άλλοι πρόσφυγες. Και γι' αυτήν άρχισε ένας ανηφορικός Γολγοθάς 40 χρόνων, που ακόμη συνεχίζεται. Η Κερύνεια έγινε «Girne». Οι γονείς και η γιαγιά του παιδιού πέθαναν, με την καρκιάν καμένην…
Το 15χρονο, χλομό παιδάκι ξενιτεύτηκε, σπούδασε, εργάστηκε, παντρεύτηκε… Πάντως επιβίωσε. Από τότε, πάντα είχε στο μυαλό του την απορία: «Πώς γλυτώσαμε από το στόμα του λύκου; Ήταν από θαύμα;». Αλλά και άλλη μια ερώτηση τον βασανίζει από τότε: «Γιατί αυτή η επεκτατική, βάρβαρη περιφερειακή υπερδύναμη, που τελεί εν αδίκω, πάντα κερδίζει στα σημεία, καταφέρνει να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά, ενώ εμείς οδεύουμε αργά αλλά σταθερά προς εθνική εξαφάνιση;». Και καταλήγει στο επώδυνο συμπέρασμα-ερώτημα: «Μήπως φταίει η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία μας;».
Δεν χρειάζεται να σας πω ποιο είναι αυτό το παιδάκι. Μόλις έχετε διαβάσει το κείμενό του.
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής
