Ως μαθητής της Τεχνικής Σχολής Αυγόρου, θέλω να θίξω κάποια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι μαθητές των τεχνικών σχολών, τα οποία είναι προφανή σε μας, αλλά στους κύκλους των καθηγητών και κυρίως του Υπουργείου Παιδείας περνούν απαρατήρητα ή ίσως θεωρούνται ασήμαντα.

Ένα από τα κυριότερα προβλήματα είναι το γεγονός ότι οι μαθητές πολλές φορές δεν έχουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν τον κλάδο που επιθυμούν. Πολλοί από τους συμμαθητές μας είναι αναγκασμένοι να ακολουθήσουν έναν κλάδο ο οποίος δεν σχετίζεται με τις σπουδές που θέλουν να ακολουθήσουν, γιατί είναι απλώς λίγοι σε αριθμό. Αν οι μαθητές που επιλέγουν έναν συγκεκριμένο κλάδο είναι λίγοι, το τμήμα αυτό δεν συγκροτείται.

Έτσι οι μαθητές αναγκάζονται να επιλέξουν άλλα τμήματα για την εκπαίδευσή τους ή να πάνε σε μια τεχνική σχολή η οποία ναι μεν διαθέτει τον κλάδο που θέλουν να ακολουθήσουν, αλλά είναι ακόμα πιο μακριά από το σπίτι τους, σε σχέση με την προηγούμενη. Την ίδια ώρα, κλάδοι κλείνουν με αποφάσεις του Υπουργείου και πολλοί μαθητές δεν έχουν τη δυνατότητα να ακολουθήσουν εκείνο που επιθυμούν. Αυτό είναι απαράδεκτο!

Οι τεχνικές σχολές έχουν προσφέρει πολλά στον τόπο μας και έχουν να προσφέρουν πολλά ακόμη. Στόχος θα πρέπει να είναι η αναβάθμισή τους και όχι η παραγκώνισή τους. Επίσης, οι τεχνικές σχολές είναι ελάχιστες. Έτσι, μαθητές μιας επαρχίας αναγκάζονται να συγκεντρώνονται σε μια ή δύο τέτοιες σχολές. Το γεγονός αυτό αναγκάζει τους μαθητές να χρησιμοποιούν τα σχολικά λεωφορεία για τη μεταφορά τους από και προς το σχολείο τους.

Ωστόσο, εδώ και έναν χρόνο έχουν επιβληθεί κόμιστρα στα λεωφορεία αυτά, κάτι που δυσκολεύει τους μαθητές ακόμη περισσότερο, αφού μερικοί δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για τα λεωφορεία. Η παιδεία θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν αγαθό κι όχι σαν προνόμιο από την Κυβέρνηση. Δυστυχώς, οι αποφάσεις του Υπουργείου μέχρι σήμερα αυτό μας δείχνουν, αφού δυσκολεύουν εμάς και τις οικογένειές μας, αντί να μας βοηθούν.

Είναι ώρα το Υπουργείο να καταλάβει ότι οι αντιδράσεις μας δεν γίνονται για να χάσουμε μαθήματα, αλλά επειδή τα προβλήματά μας είναι πάρα πολλά και κανένας αρμόδιος δεν κάνει κάτι γι’ αυτό. Το μαθητικό κίνημα δεν θα μείνει άπραγο σε αυτά τα προβλήματα. Θα είμαστε στην πρώτη γραμμή του αγώνα, διεκδικώντας την κατάργηση των κομίστρων στα σχολικά λεωφορεία, τη στήριξη των απόρων συμμαθητών μας, τον τερματισμό της πολιτικής να κλείνουν και να συγχωνεύονται σχολεία, υπερασπίζοντας το δικαίωμά μας για εγγραφή στον κλάδο που θέλουμε στις τεχνικές σχολές. Ο αγώνας μας συνεχίζεται!

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ
Πρόεδρος ΕΣΕΜ Αμμοχώστου