Μετά τις Βουλευτικές εκλογές του 2011, η ΕΔΕΚ ξεκινούσε με ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα και με τον Πρόεδρό της στην Προεδρία της Βουλής. Με το ΔΗΣΥ εγκλωβισμένο στις αντιλαϊκές πολιτικές της Τρόικας, το ΑΚΕΛ να προσπαθεί να διαχειριστεί το κόστος από την προηγούμενη διακυβέρνηση και το ΔΗΚΟ με τα γνωστά του προβλήματα, φαινόταν ότι για την ΕΔΕΚ παρουσιαζόταν μια πρόκληση να αναδειχθεί ως πρωταγωνιστική πολιτική παράταξη, για το καλό του λαού μας. Αντί όμως να πάει μπροστά, η ΕΔΕΚ πήγαινε πίσω. Μετά το συνέδριο του 2012, το κόμμα οδηγείτο από το ένα λάθος στο άλλο, από τη μία ήττα στην άλλη.

Ώσπου φτάσαμε στο σημερινό τραγικό σημείο, να αναγκάζεται ο Πρόεδρός μας να παραιτείται γιατί δεν μπορούσε πλέον να συμβιώσει με αυτά που συνέβαιναν μέσα στο κίνημα. Η επιστολή παραίτησής του ήταν μια διάγνωση και ταυτόχρονα μια καταγγελία των παθογενειών, όχι στη βάση της ΕΔΕΚ, αλλά στην ηγετική πυραμίδα της.

Αυτές οι παθογένειες τα τελευταία χρόνια καθήλωναν την ΕΔΕΚ σε ένα ρόλο πολύ κατώτερο των δυνατοτήτων της και των προσδοκιών των μελών και φίλων της. Δεν την άφηναν να αξιοποιήσει το τεράστιο πολιτικό απόθεμα 50 σχεδόν χρόνων αγώνων για την πατρίδα και τον λαό μας. Δεν την άφηναν να αναδείξει και να ξεδιπλώσει ένα πολιτικό λόγο και μια πολιτική δράση που να τη διαφοροποιεί θετικά από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. Δεν την άφηναν να αξιοποιήσει τα υπέρτερα ιδεολογικά της όπλα και να αναδειχθεί ως η ηγέτιδα δύναμη του ενδιάμεσου χώρου. Αντ’ αυτού, την καθήλωσαν ως ένα κομπάρσο, χωρίς αυτοπεποίθηση και γεμάτο ανασφάλειες απέναντι σε νεοφανείς πολιτικές δυνάμεις που δημιουργήθηκαν σε χώρο που η ίδια η ΕΔΕΚ με λάθη της άφησε εκτεθειμένο.

Η ΕΔΕΚ σήμερα μπορεί να κάνει ένα από δύο πράγματα: Είτε να αγνοήσει αυτές τις παθογένειες και να συνεχίσει μια πορεία περαιτέρω συρρίκνωσης, είτε να τις αντιμετωπίσει κάνοντας με αυτό τον τρόπο το πρώτο βήμα προς τα μπρος.

Η παρουσία του Γιαννάκη Ομήρου στην κορυφή της ηγετικής πυραμίδας της ΕΔΕΚ ήταν μια συνεχής προσπάθεια να εξισορροπήσει αυτές τις αδυναμίες και τις παθογένειες. Η παραίτησή του αφήνει ένα τεράστιο κενό. Η ΕΔΕΚ χρειάζεται σήμερα μια νέα ηγεσία που να έχει τα εχέγγυα ότι μπορεί να δημιουργήσει νέες υγιείς βάσεις και να κτίσει πάνω σ’ αυτές. Μια νέα ηγεσία με όραμα και πολιτικές προτάσεις που να δημιουργούν τις προϋποθέσεις για ένα μεγάλο άλμα προς τα μπρος. Από το ποια θα είναι και τι θα κάνει η νέα ηγεσία της ΕΔΕΚ θα εξαρτηθεί και τι μέρα θα ξημερώσει για το ιστορικό μας κίνημα.

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Βουλευτής Λεμεσού ΚΣ ΕΔΕΚ