Δεν μπορώ να σας αποκρύψω ότι τα αποτελέσματα των εκλογών στην Ελλάδα μού προκαλούν ένα, πραγματικά, άσχημο προαίσθημα. Θυμάστε κάποτε, πώς χαρακτήριζαν τον Κώστα Λαλιώτη του ΠΑΣΟΚ, λόγω του νεαρού της ηλικίας του, ειρωνικά κάποιοι αντίπαλοί του; Θείον βρέφος… Ε, κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει τον νεαρό Πρωθυπουργό της μητρός πατρίδος. Δεν είμαι και πολύ θρησκευόμενος, αλλά ομολογώ ότι με σόκαρε όταν άκουσα ότι ο κ. Τσίπρας δεν θα δώσει τον παραδοσιακό-θρησκευτικό όρκο, όταν αναλάβει την πρωθυπουργία. Και θα δώσει όρκο πολιτικό. Δεν έχει ξαναγίνει αυτό.
Στις πανηγυρικές εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στα προπύλαια του Πανεπιστημίου, ένα συνονθύλευμα χρωμάτων και συμβόλων. Όπως και οι ιδεολογικές συνιστώσες του κόμματος. Μωβ, κόκκινες, πράσινες, πορτοκαλί σημαίες. Κάποια, είχε το σφυροδρέπανο. Και πάλι καλά, που είδαμε και μια γαλανόλευκη… Άρχισε από μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος, συνέχισε ως αριστερός σοσιαλιστής και πρόσφατα δήλωνε σοσιαλδημοκράτης. Μέχρι σήμερα, είχα την αίσθηση ότι ο μέσος Ε/κ είναι πολιτικά ανώριμος.
Ε, την περασμένη Κυριακή, με λύπη συνειδητοποίησα ότι πιο αλλοπρόσαλλος από τον Ελλαδίτη αδελφό-ψηφοφόρο, δεν πρέπει να υπάρχει. Δεν είναι μόνο δική μου άποψη. Γνωστός εκλογολόγος στην ελληνική τηλεόραση, τονίζει δύο σημεία, που πρέπει να μας προβληματίσουν: 1) Ένα 36% των ψηφισάντων στις 25 Ιανουαρίου ψήφισαν διαφορετικό κόμμα από εκείνο που ψήφισαν το 2012. 2) Μετά την έξοδό τους από το παραβάν, μόνον ένα 6% δήλωσαν ότι το κόμμα που επέλεξαν τους εκφράζει πολιτικά…
Ε, τι άλλο πρέπει να ακούσουμε δηλαδή; Το άκρον άωτον της πολιτικής ανωριμότητας; Πολλοί, αποφάσισαν λίγο πριν προσέλθουν στην κάλπη, ποιο κόμμα θα στηρίξουν. Αλλά, ας μην είμαστε και τόσον αυστηροί με τους νεο-Έλληνες αδελφούς: Εξερχόμενος του εκλογικού κέντρου, όπου και εγώ -ως όφειλα- άσκησα το εκλογικό μου δικαίωμα, είχα κάποιες ενδεικτικές συζητήσεις με διάφορους. Περιεκτικά, αναφέρω τι περίπου άκουσα. Σημειώστε ότι όλοι οι περιστασιακοί συνομιλητές μου είχαν επιλέξει το πρώτο, του 36%, κόμμα που υπερίσχυσε: «Ε, τι να ψηφίσω; Χειρότερα απ' ό,τι είμαστε, αποκλείεται να πάμε! Τουλάχιστον με αυτούς, θα έχουμε κάποια ελπίδα…».
Άλλος, μου είπε: «Και ένα 10% από τις δεσμεύσεις του, ή τις προεκλογικές του υποσχέσεις, να υλοποιήσει ο Αλέξης, κερδισμένοι θα είμαστε…». Και πολλά άλλα, που ο χώρος δεν μου επιτρέπει να παραθέσω. Λοιπόν, συμπερασματικά: Ο κ. Τσίπρας, όντας έως τώρα εκτός εξουσίας, δεν είναι διεφθαρμένος. Αξίζει να του δώσουμε μια ευκαιρία. Είναι ένας χαρισματικός νέος. Μπορεί να μας απογοητεύει η θρησκευτική του τοποθέτηση (ελπίζουμε να μην είναι άθεος και ότι το «έπαιξε» έτσι για να προσελκύσει ψήφους από διάφορους κοινωνικούς χώρους), αλλά αυτό δεν είναι το κυρίως ζητούμενο. Θα έχει συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ΑΝΕΛ, του Πάνου Καμμένου. Ενός ακρο-δεξιού πολιτικού, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε.
Απορία: Πώς ένας αριστερός επαναστάτης, υποσχόμενος να ανατρέψει πρακτικές και κατεστημένα δεκαετιών, θα συνεργαστεί με έναν ακρο-δεξιό; Τους ενώνουν, μας είπαν, οι αντι-μνημονιακές - φιλολαϊκές τους θέσεις… Αλλά, αυτά θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Το θέμα είναι, τι θα επιτύχει με τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα: Η Ελλάς χρωστά 240 δις. Ποσό που, σύμφωνα με το BBC, ισοδυναμεί με το 175% του ΑΕΠ της!
Η ανεργία ανέρχεται σε ιστορικά ρεκόρ του 27,5%. Οι Ευρωπαίοι δανειστές προειδοποίησαν ότι οι μνημονιακές δεσμεύσεις δεν έπαψαν να υφίστανται. Το δήλωσαν εκπρόσωποι του ΔΝΤ και άλλοι. Εμείς, για το καλό της Ελλάδος, αλλά και της Κύπρου, δεν έχουμε παρά να προσευχηθούμε, και να ευχηθούμε όπως ο Μεγαλοδύναμος φωτίζει τον νεο-εκλεγέντα 40χρονο πολιτικό, προς όφελος του έθνους και του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. Και να του ευχηθούμε: Καλή δύναμη!
ΑΝΤΩΝΗΣ Μ. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής
