Να παραμείνουν στο κράτος με τους άριστους στο τιμόνι
Στον απόηχο του λουκέτου των Κυπριακών Αερογραμμών, η πολιτική αντιπαράθεση επικεντρώνεται τώρα στο μείζον κοινωνικό κι εθνικό θέμα των Ιδιωτικοποιήσεων των Ημικρατικών Οργανισμών. Οι διαφορετικές σχολές σκέψεις επανήρχισαν να προβάλλουν δημοσίως τις θέσεις τους, φιλοδοξώντας να κερδίσουν την κοινή γνώμη με το ισχυρό επιχείρημα ότι η δική τους πρόταση είναι η πιο συμφέρουσα για την οικονομία, την κοινωνία και τη χώρα γενικότερα.
Οι υπέρμαχοι των ιδιωτικοποιήσεων προβάλλουν το επιχείρημα ότι δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον επιχειρηματία, τονίζοντας ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιδιωτών οδηγεί σε ποιοτικότερες υπηρεσίες και χαμηλότερες τιμές προς όφελος των καταναλωτών. Αυτή η προσέγγιση είναι περισσότερο θεωρητική και σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, όταν εφαρμοσθεί στην πράξη. Όλοι γνωρίζουν ότι ο ιδιώτης επιχειρηματίας έχει ως κορυφαία επιδίωξή του το κέρδος και ελάχιστα ενδιαφέρεται για το κοινωνικό όφελος. Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα στην περίπτωση της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος, γονατίζοντας τον λαό και τη χώρα.
Το αντίπαλο στρατόπεδο προτάσσει το μέγα επιχείρημα ότι οι Οργανισμοί Κοινής Ωφέλειας είναι εθνικός πλούτος και, ως εκ τούτου, θα πρέπει να παραμείνουν στο κράτος για να παρέχουν κοινωφελείς υπηρεσίες στο σύνολο των πολιτών, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τις στρατηγικές ανάγκες της χώρας. Αναντίλεκτα, το ισχυρότατο αυτό επιχείρημα στην περίπτωση της ημικατεχόμενης Κύπρου προσλαμβάνει πρόσθετη μοναδική αξία, για λόγους μείζονος εθνικής ασφάλειας. Συγκρίνοντας τις δύο φιλοσοφικές προσεγγίσεις μακριά από ιδιοτελή συμφέροντα και σκοπιμότητες, η πλάστιγγα γέρνει σαφέστατα προς την πλευρά της κρατικοποίησης.
Ωστόσο, εξυπακούεται ότι για να αποβούν πολλαπλώς ωφέλιμοι για τη χώρα και τους πολίτες οι ημικρατικοί οργανισμοί, θα πρέπει να διέπονται από συγκροτημένο, ξεκάθαρο και αποτελεσματικό καθεστώς λειτουργίας, το οποίο, δυστυχώς, ουδέποτε υπήρξε. Αυτή η κραυγαλέα έλλειψη αποτελεί διαχρονικά την αχίλλειο πτέρνα των ημικρατικών οργανισμών, οι οποίοι στη μακρόχρονη πορεία τους μετατράπηκαν σε φέουδα των εκάστοτε κυβερνώντων, με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα.
Είναι γνωστό ότι όλα τα κόμματα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, χρησιμοποίησαν τους ημικρατικούς οργανισμούς για να μεγαλώσουν αριθμητικά το κομματικό τους «παλάτι», με αμαρτωλές προσλήψεις και αναξιοκρατικές προαγωγές. Επιπρόσθετα, στους ημικρατικούς οργανισμούς παρατηρείται πάνω σε συνεχή βάση κακοδιαχείριση με σπατάλες τεράστιων ποσών.
Οι μνηστήρες των ημικρατικών οργανισμών, λοιπόν, επικαλούμενοι τις αδυναμίες συνετούς διαχείρισης του δημόσιου χρήματος, της χαμηλής παραγωγικότητας και των προκλητικών επιδομάτων υψηλόβαθμων αξιωματούχων, βρήκαν τώρα τη χρυσή ευκαιρία μεσούντος του τροϊκανού Μνημονίου, να υφαρπάσουν τον δημόσιο πλούτο εν ονόματι της διάσωσης του χρεοκοπημένου κράτους.
Εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται η πολιτική μαγκιά, όχι μόνον των κυβερνώντων αλλά και των αντιπολιτευομένων. Η Κυβέρνηση, αν πράγματι θέλει να παραμείνουν οι οργανισμοί κοινής ωφέλειας στο κράτος, όπως ρητώς υποσχέθηκε προεκλογικά στις συντεχνίες των εργαζομένων, μπορεί να εξασφαλίσει τα ποσά που απαιτεί η Τρόικα από τα κλεφτρόνια των τραπεζών ή άλλως πως. Τρόποι υπάρχουν, βούληση και πρόθεση χρειάζεται.
Η αξιωματική αντιπολίτευση, από την πλευρά της, αντί να καταριέται τον επάρατο καπιταλισμό, τον οποίο για πέντε χρόνια υπηρέτησε με ζήλο, με δύο υψηλόβαθμους τραπεζίτες στο πηδάλιο του Υπουργείου Οικονομικών και με κορωνίδα της πολιτικής της «το κόμμαν τζαι τ' αμμάθκια σας», καλείται να συμβάλει καταλυτικά στην υλοποίηση του στόχου αυτού με σύνεση και όχι με πολιτικούς αφορισμούς, αν πραγματικά δεν θέλει το ξεπούλημα των ημικρατικών οργανισμών στα ιδιωτικά συμφέροντα.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση καλούνται, τούτη την κρίσιμη ώρα, να πάρουν γενναίες αποφάσεις με μοναδικό κριτήριο το δημόσιο συμφέρον. Οι εξαθλιωμένοι πολίτες αλλά και οι εργαζόμενοι αναμένουν από τους πολιτικούς ταγούς να προχωρήσουν στον ριζικό εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου των ημικρατικών, οι οποίοι ως δημόσιοι οργανισμοί κοινής ωφέλειας να προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε προσιτές τιμές, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο τρόπο τα κοινωνικά κι εθνικά συμφέροντα.
Με μοναδικά όπλα την αξιοκρατία, την πλήρη διαφάνεια και τη χρηστή διοίκηση με τους άριστους και τίμιους στο τιμόνι, οι ημικρατικοί οργανισμοί μπορούν να προχωρήσουν προς το μέλλον ισχυροί, αποδοτικοί και εύρωστοι. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα, το οποίο για να κερδηθεί χρειάζεται πρωτίστως πολιτική μαγκιά. Όλα τα άλλα πηγάζουν εκ του πονηρού.
