Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ιστορία αποτελεί μια αέναη εναλλαγή αυτοκρατορίας και εθνικού κράτους, κρατικής και ιδιωτικής ιδιοκτησίας

Το νομοσχέδιο για επιπρόσθετες εισαγωγικές εξετάσεις που πρόσφατα έχει αναγγελθεί, δεν αποτελεί παρά επαναφορά της παλαιότερης διεκδίκησης για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο Κύπρου με εξετάσεις στην Αγγλική. Δεν υπάρχουν δύο διαφορετικές γνωσιολογικές ωριμότητες για σπουδές. Μπορεί να υπάρχει διαφορετική τυπολογία ασκήσεων. Δηλαδή διαφορετικός τρόπος ερώτησης για τις ίδιες ακριβώς γνώσεις. Αυτή δεν αποτελεί ειδοποιό διαφορά για δυο λογιών εξετάσεις.

Η τυπολογία είναι αναπροσαρμόσιμη στην πορεία μιας εξέτασης μέσα στον χρόνο. Επομένως, είτε με σταθερή, είτε με εναλλασσόμενη τυπολογία, δεν δικαιολογείται δεύτερη διαδικασία εξέτασης. Εν πάση περιπτώσει, ου περί τυπολογίας, αλλά περί Αγγλικής γλώσσας ποιούνται το νομοσχέδιο Έλληνες χριστιανοί. Ούτε είναι βάσιμος ο ισχυρισμός για υπεράριθμες θέσεις. Ακόμα κι αν δεχθούμε τον ισχυρισμό περί μη αύξησης του κόστους, αυτό σε μια περίοδο αποπληθωρισμού συνιστά αύξηση κόστους. Αδιαμφισβήτητα αυξάνεται επίσης ο αριθμός φοιτητών ανά καθηγητή με όλες τις συνέπειες για την ποιότητα της παρεχόμενης μόρφωσης. Ανοίκειο είναι επίσης το γεγονός της θεσμοθέτησης δεύτερης πύλης εισόδου. Πώς αυτό μπορεί να εξηγηθεί σε παιδιά;

Πώς να πείσουμε ότι δεν μπάζουμε από το παράθυρο, εκείνα τα παιδιά της ιδιωτικής παιδείας που βρίσκουν πόρτες κλειστές στα ξένα πανεπιστήμια, αλλά ούτε και στο δικό μας ή στα ελληνικά πανεπιστήμια δεν μπορούν να μπουν από την κανονική πόρτα; Η ισότητα στις ευκαιρίες δεν σημαίνει να εκκολάπτεται μια μειοψηφία πιο ίση από τους άλλους. Ούτε μπορεί να αναιρεθεί ο γενικός φόβος ότι οι λίγοι αλλά πιο ίσοι στις εισαγωγικές θα είναι και πιο ίσοι στη διεκδίκηση θέσεων εργασίας με προϋποσχέσεις, και διαχωρισμό σε κανονικές και υπεράριθμες. Ό,τι άλλο σε εθνικό κεκτημένο βγαίνει τώρα στο σφυρί μπορεί ο τροχός της ιστορίας να το επαναφέρει.

Η παγκόσμια ιστορία αποτελεί μια αέναη εναλλαγή αυτοκρατορίας και εθνικού κράτους, κρατικής και ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Μπορεί ακόμα κι ένας τρελός, όταν εμείς ως Αικατερίνες Κορνάρο θα απολαμβάνουμε τα αργύρια της εξυγίανσης, να ξαναδώσει τις εθνικές επιχειρήσεις στο έθνος. Όμως δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο να αναστηθεί μια γλώσσα εκεί που ατροφεί και εκλείπει. Τα καημένα τα παιδιά δεν ζητούν να αφανιστεί η γλώσσα των προγόνων τους. Πιέζοντας για να τους δώσουν τα θέματα εξετάσεων στα Αγγλικά, εκπέμπουν κραυγή βοήθειας για την αδυναμία τους να κατανοήσουν τη μητρική τους γλώσσα ως εργαλείο παιδείας. Εμείς αντί να θεσμοθετήσουμε τη διδασκαλία στα ξενόγλωσσα σχολεία όλων των μαθημάτων εκ περιτροπής και στα Ελληνικά κατά το πρότυπο της Ιταλίας, περιοριστήκαμε μόνο στα Θρησκευτικά και στην Ιστορία και αφήσαμε όλα τα άλλα μαθήματα να μην διδάσκονται ούτε ένα χρόνο στη σχολική φοίτηση.

Όταν λοιπόν οι πάνσοφοι βουλευτές μας ψηφίσουν το νομοσχέδιο, έχοντας βαθιά πεποίθηση ότι δεν κινδυνεύει η γλώσσα, όπως και ο βάτραχος στη θερμαινόμενη κατσαρόλα νιώθει ακόμα άνετα, και, με το πλήρωμα του ατομικού χρόνου καθενός από τους ενήλικες και γλωσσομαθείς, το χώμα θα διαλύει τη γλωσσική ευχέρεια καθενός, τη μοίρα του τόπου θα παίρνουν στα χέρια τους οι ευνοημένοι από το νομοσχέδιο. Και αυτοί θα αναφωνήσουν το «μα εμείς εν τζιαι» ή στην επίσημη Ελληνική: Την γλώσσα μας δίδαξαν Αγγλικήν. Διότι για να περάσουν στο κυπριακό πανεπιστήμιο έπρεπε να μάθουν Αγγλικά. Πού να θυμούνται όσοι απ' αυτούς δεν είχαν ξένη νταντά, σε τι γλώσσα τους βύζαινε η μάνα τους και τους άλλαζε τα πανάκια.

Από το νηπιαγωγείο και μετά, η Αγγλική ήταν η γλώσσα που άνοιγε πόρτες και ενίοτε παράθυρα. Η Αγγλική είναι όντως γλώσσα προόδου μέσα από τις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και χωρίς αυτή θα ήταν αδιανόητη η πρόοδος της Κύπρου. Όμως πρέπει να μπει η κόκκινη γραμμή. Αν θέλουμε να επιβιώσουμε με την Ελληνική ως μητρική, τότε η Αγγλική ας μείνει ακλόνητη ως πρώτη ξένη γλώσσα, αλλά χωρίς έστω και ένα στοιχείο δεύτερης μητρικής πλάι στην Ελληνική. Αυτό θα αποτελέσει την ταφόπετρα για την Ελληνική. Τα παιδιά από το ελληνικό κρατικό σχολείο δεν υστερούν σε επιτυχίες σε εξετάσεις της Αγγλικής έναντι των παιδιών των ιδιωτικών, τα τελευταία όμως υστερούν σε κατοχή της Ελληνικής.

Εδώ και όχι αλλού έγκειται η πρόκληση για το υπουργείο μας, επαναλαμβάνω, αν θέλουμε να συνεχίσουμε την τριών χιλιάδων παρουσία της Ελληνικής στην Κύπρο. Το Πανεπιστήμιο Κύπρου έχει και παλαιότερα ιστορικό αγώνων για επικράτηση της Αγγλικής στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Μέρος των διδασκόντων του διδάσκει με μεγαλύτερη άνεση στα Αγγλικά και δεν ενδιαφέρεται να δώσει ρόλους στην Ελληνική. Ύπουλα τώρα σε συνθήκες ευτελισμού και διχόνοιας στο εσωτερικό μέτωπο και στην εθνική αυτοεκτίμηση, επιδιώκουν τη ρεβάνς μετά την απόσυρση πριν από μερικά χρόνια της ίδιας διεκδίκησης. Για τον υπουργό Παιδείας δεν αρκεί η ευλογία της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Κύπρου για να κατανοήσει τις νομοτέλειες εξελικτικής της γλώσσας και τους συνεπαγόμενους κινδύνους για τη συνέχιση της παρουσίας Ελλήνων στην Κύπρο.

Αν όμως το υπουργείο λειτουργεί χωρίς τον ολοκληρωτισμό της συμμόρφωσης σε άτεγκτες πολιτικές αποφάσεις, ίσως δειλά αρθρωθεί εκεί λόγος στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Διαφορετικά πρέπει να αναλάβει η Βουλή τις ευθύνες της, όπως και τότε που μας κοροΐδευε όλους το πανεπιστήμιο περί αυτονομίας. Ευθύνες πρέπει να αναλάβουν όλοι, διότι η γλώσσα δεν είναι μόνο εθνικό κεκτημένο μιας κυβέρνησης ή μιας ιστορικής εποχής, αλλά μάρτυρας όλης της ιστορικής μας πορείας και του πολιτισμού μας. Αν εκπέσει αυτή, εκπίπτει και η εθνική μας ταυτότητα.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας οι περισσότερες γλώσσες χάθηκαν. Μαζί μ' αυτές και τα έθνη που τις μιλούσαν, στην καλύτερη περίπτωση αφομοιώθηκαν από άλλα έθνη. Ο κίνδυνος δεν είναι φανταστικός. Οι φωνές αφομοίωσης προέρχονται όχι από ξένους, αλλά από δικούς μας που πληρώνονται από μας για να συντηρούν τη γλωσσολογική γνώση και κανονικά έχουν καθήκον να μας κρατούν σε εγρήγορση για να μην χάσουμε τη γλώσσα μας. Αλλά ποιος θα τους επιστήσει την προσοχή σ' αυτό το καθήκον;

ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΠΟΥΜΠΟΥΡΗΣ