Όταν το 2003, ο μακαρίτης ο Ντενκτάς μετατόπισε το όποιο πιόνι του ανοίγοντας τα οδοφράγματα τού de facto «κρατιδίου» του, δεν βρέθηκε από τη δική μας de jure πλευρά, ένας ηγέτης ικανός να τα κλείσει…

Με αφορμή τη δημοσίευση της έκθεσης του Γραμματέα του Ο.Η.Ε., Μπαν Κι Μουν, για την ανανέωση της θητείας της UNFICYP (United Nations Peacekeeping Force In Cyprus - Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο).

Και το πανηγύρι καλά κρατεί, κι αρχίσανε τα έντονα διαβήματα και οι, σε αυστηρό ύφος, επιστολές στα αρμόδια όργανα. Καλά, εντάξει, μάλλον οι ασκούντες, σ’ αυτόν τον τόπο, πολιτική έχουν μετοικήσει στον πλανήτη Άρη και ψάχνουνε ίχνη ζωής, χωρίς σκάφανδρο κι οξυγόνο.

Η Κυβέρνηση πράττει ό,τι προβλέπει το πρωτόκολλο, οι αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις βρίσκουν ευκαιρία να στηλιτεύσουν αλλότριες πρακτικές ή γεωπολιτικές στρατηγικές, οι δημοσιογράφοι τρώνε μία ακόμη σερβιρισμένη, από τα ίδια υλικά με εναλλαγές στη δοσολογία, ακατάσχετη μπουρδολογία και δήθεν πόλωση και οι ενεργοί έως δημόσια πρόσωπα, από τη δράση της επαγγελματικής τους ιδιότητας, πολίτες συνεχίζουν απρόσκοπτα τις επικερδείς δοσοληψίες τους με τα, όχι και τόσο αφελή, προγράμματα των Ηνωμένων Εθνών, σε διάφορους τομείς του δημόσιου βίου της νήσου.

Μία από τα συνηθισμένα, δηλαδή, αλλά όχι και τόσο βαρετά ή αδιάφορα για να τ’ αφήσει κανείς ασχολίαστα. Όταν το 2003, ο μακαρίτης ο Ντενκτάς μετατόπισε το όποιο πιόνι του ανοίγοντας τα οδοφράγματα τού de facto «κρατιδίου» του, δεν βρέθηκε από τη δική μας de jure πλευρά, ένας ηγέτης ικανός να τα κλείσει πάραυτα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πλέον δίκαιης πράξης που θα μπορούσε να επιτευχθεί από τον καιρό της δημιουργίας τής -εξακολουθητικά ανάπηρης και με μύρια όσα δεκανίκια- περιβόητης «Ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας».

Τα προσχήματα που έχουν ενδυθεί τα μοδάτα κουρέλια της «επαναπροσέγγισης» και της «ειρηνικής διευθέτησης», διαβρώνουν διαβρωτικά διαβρωμένους καταφερτζήδες του δημόσιου και ιδιωτικού… αβίωτου!

Οι κυανόκρανοι είναι μία κάποια «λύση» (κι εδώ ο Αλεξανδρινός, τουλάχιστον, καγχάζει): μ’ αυτήν πορευόμαστε δεκαετίες, μ’ αυτή χτίσαμε καριέρες, μ’ αυτήν ταξιδέψαμε στα σαλόνια του κόσμου, μ’ αυτή φτιάχτηκε ο τραπεζικός μας λογαριασμός (κι αφορολόγητα, μην το ξεχνάμε), μ’ αυτή σκυλοπηδιόμαστε με τους Τούρκους απέναντι για το ποιος θα τα πρωτοπαντελονιάσει, και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει. Οπότε, γαργάρα για άλλη μια φορά, και κρύψε να περάσουμε κι έχει ο Θεός. Βοήθειά μας, το λοιπόν! Αυτά.

ΚΩΣΤΑΣ ΡΕΟΥΣΗΣ
Ποιητής.

Το τελευταίο του ποίημα-πλακέτα «Η Ωδή του Αλεξικέραυνου Κατακεραυνωμένου Ανθρώπου» κυκλοφορεί, αυστηρά, εκτός εμπορίου.