Η εφημερίδα της Χλώρακας, εκ μέρους των πολιτών της κοινότητας της Χλώρακας, ζητά από τον νεοεκλεγέντα Δήμαρχο Πάφου, Φαίδωνα Φαίδωνος, με καλή τη θέλησή του, όπως μεριμνήσει να επιστραφεί στην κοινότητα της Χλώρακας, όπου ανήκει, το αδράχτι της Ρήγαινας. Πρόκειται για μια κολώνα από τσιόνι με μια σφαίρα να στέκει πάνω της. Ήταν για αιώνες σε χωράφι κατοίκου Χλώρακας, στα σύνορα με τη συνοικία Μουττάλου, και κατά τη διάρκεια των φασαριών του 1963 την έκλεψαν Τουρκοκύπριοι. Τώρα ευρίσκεται πεταγμένο στην αυλή του παλιού δημοτικού σχολείου του Μουττάλου, το οποίον ξανακτίζεται εκ θεμελίων, με κίνδυνο να κλαπεί από αρχαιοκάπηλους, ή να καταστραφεί καθώς είναι εκτεθειμένο στις εργασίες του εργολάβου. Ζητούμε από τον Δήμαρχο να προβεί σε ενέργειες για τη νόμιμη επιστροφή του, καθώς η ιστορία περίτρανα αποδεικνύει πως καθ' όλα ανήκει στη Χλώρακα, και περί του λόγου το αληθές, αναφέρω το ιστορικόν της υποθέσεως:

Η ιστορία της Χλώρακας κουβαλά στους ώμους της την ασήκωτη κληρονομιά του Διγενή Ακρίτα, όταν κυνηγώντας έναν Σαρακηνό έφτασε στη Χλώρακα, όπου συνάντησε τη Ρήγαινα και την ερωτεύτηκε παράφορα. Τη ζήτησε σε γάμο, και αυτή θέλοντας να του αρνηθεί χωρίς τις συνέπειες του θυμού του, για να δεχτεί του ζήτησε να κτίσει ένα αυλάκι να φέρνει το νερό από τη μακρινή Τάλα στα Παλιόκαστρα.
Πίστευε πως δεν θα τα κατάφερνε και θα γλίτωνε, όμως ο Διγενής το έκτισε, και τα απομεινάρια του σώζονται μέχρι σήμερα στα παράλια της Χλώρακας.

Η Ρήγαινα, για να τον αποφύγει, μπάρκαρε σε ένα πλοίο να φύγει. Και ο Διγενής οργισμένος τής έριξε μια θεόρατη πέτρα, που έπεσε στην Κάτω Πάφο, λίγο πριν από τη θάλασσα, και ευρίσκεται μέχρι σήμερα εκεί, πίσω από το αρχαίο θέατρο στον λοφίσκο του «Φάβρικα», και ονομάζεται «πέτρα του Διγενή». Κάποιοι λένε ότι πρόκειται για την πέτρα του Ρωμιού.

Ο λαογράφος Ξενοφώντας Π. Φαρμακίδης, γράφει:
«Η Ρήγαινα είσιεν το παλάτιν της πάνω στην Φάβρικαν. Ο Διενής ήθελε την Ρήαιναν για γυναίκα του. Η Ρήαινα είπεν του:
- Αν μου φέρεις νερόν στην Πάφον εν να σε πάρω άντρα μου.

Ο Διενής έκαμε τότε το πετραύλακον τζιαι έφερεν το νερόν που την Τάλαν. Η Ρήαινα άμα έφερεν το νερόν, εμετάνωσεν τζιαι γέλασεν του Διενή. Τότες ο Διενής εθύμωσεν. Εστάθηκεν πάνω στον Μούτταλλον (λόφον του Κτήματος) τζιαι πήρεν μιαν πέτραν τζιαι έρριψέν της την. Τζιαι η πέτρα στέκει ώς την σή­μερον, τζιαι φέρει πάνω την σπαθκιάν του Διενή. Η πέτρα εν της έμπλασεν. Η Ρήαινα εθύμωσεν τζιαι τζιείνη τζιαι έρριψέν του τ' αδράχτιν της, μα εν του έμπλασεν ούτε τζιείνη».

Και το αδράχτι έπεσε κάτω από τον λόφο όπου έστεκε ο Διγενής, μέσα σε ένα χωράφι της Χλώρακας ιδιοκτησίας του Γεώργιου Πολυδώρου, και ήταν εκεί για πολλούς αιώνες, μέχρι πρόσφατα που το έκλεψαν οι Τούρκοι κάτοικοι του Μουττάλου κατά τη διάρκεια των δικοινοτικών ταραχών.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ