Το 1977 και το 1979 έγινε αποδεκτή η Ομοσπονδία, με εγκατάλειψη της θέσης του ενιαίου κράτους, χωρίς καμιά διασφάλιση ότι η Τουρκία θα συναινούσε έστω σε μια λύση πραγματικής Ομοσπονδίας

Ιστορικά και διαχρονικά η λεγόμενη πολιτική του κατευνασμού όχι μόνο απέτυχε αλλά υπήρξε και πηγή καταστροφών, πολέμων και δεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων. Μέσα από τις στάχτες και τα ερείπια δύο παγκοσμίων πολέμων, αυτό το συμπέρασμα έχει πλέον καταστεί αξίωμα.

Η διαχείριση του Κυπριακού τα τελευταία 40 χρόνια υπήρξε για μια ακόμα φορά επιβεβαίωση αυτού του αξιώματος. Κανένας δεν αμφισβητεί, ασφαλώς, ότι μέσα στον μεταδιπολικό κόσμο επιβάλλονται σύνθετοι πολιτικοί σχεδιασμοί και διπλωματικές κινήσεις στο ιδιαίτερα πολύπλοκο διεθνές περιβάλλον.

Ωστόσο, η απουσία μιας συνεπούς στρατηγικής με αμετακίνητους στόχους στην περίοδο μετά την τραγωδία του 1974, έθεσε ανεξίτηλη σφραγίδα σε μια πορεία απώλειας ερεισμάτων και υπαναχωρήσεων σε θέματα αρχών.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα των κορυφαίων χειρισμών όλο αυτό το χρονικό διάστημα υπήρξε η εγκατάλειψη θέσεων, που εθεωρούντο αμετακίνητες, χωρίς, μάλιστα, διασφάλιση αντίστοιχων και ανάλογων μετακινήσεων της τουρκικής πλευράς. Το 1977 και το 1979 έγινε αποδεκτή η Ομοσπονδία, με εγκατάλειψη της θέσης του ενιαίου κράτους, χωρίς καμιά διασφάλιση ότι η Τουρκία θα συναινούσε έστω σε μια λύση πραγματικής Ομοσπονδίας. Αντίθετα, σε τέσσερα χρόνια η τουρκική απάντηση υπήρξε η παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους.

Αυτό το ιστορικό επεισόδιο ξαναζούμε σήμερα, με την αλλαγή της θέσης που για μήνες προβαλλόταν, ότι το θέμα του φυσικού αερίου δεν θα γινόταν αποδεκτό να συζητηθεί στις διαπραγματεύσεις. Η απάντηση και πάλι υπήρξε ανάλογη. Έκδοση νέας NAVTEX από την Τουρκία και παράταση των σεισμικών ερευνών μέχρι τον Απρίλιο.

Τα δύο αυτά ενδεικτικά γεγονότα, είναι μερικά μόνο από τα όσα συναποτελούν την από μέρους της Κύπρου και της Ελλάδας διαχείριση του Κυπριακού τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Η τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ με το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός» και συνοδεία πολεμικών πλοίων, ανέδειξε απροκάλυπτα το μέγεθος των τουρκικών φιλοδοξιών και των κλιμακούμενων αρπακτικών επιδιώξεων. Η Τουρκία έδωσε το μήνυμα ότι δεν της φτάνει η κατοχή του 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Με την έκδοση οδηγίας προς ναυτιλλομένους και τη διενέργεια σεισμικών ερευνών έδωσε επίσης το μήνυμα ότι εννοεί την αρπαγή του κυπριακού φυσικού αερίου με εφαρμογή μεθόδων σύγχρονης πειρατίας και της πολιτικής των κανονιοφόρων.

Η εγκατάλειψη της θέσης για μη συζήτηση του θέματος του φυσικού αερίου στις διαπραγματεύσεις ήταν ορθή και απολύτως συμβατή με την επίσης ορθή απόφαση για αναστολή συμμετοχής στις διαπραγματεύσεις.
Η εγκατάλειψη αυτής της θέσης και η αποδοχή για συζήτηση του θέματος του φυσικού αερίου στην τελική φάση των διαπραγματεύσεων υπήρξε αναιρετική του λόγου αναστολής συμμετοχής στις διαπραγματεύσεις.

Το πικρό μάθημα της τουρκικής απάντησης, που ήταν η έκδοση της νέας NAYTEX, υπήρξε οδυνηρό πάθημα που επιβεβαίωσε το αξίωμα περί των αποτελεσμάτων της πολιτικής του κατευνασμού.

Όσο υπονομεύουμε και θέτουμε εμείς οι ίδιοι υπό αμφισβήτηση τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τόσο ο Μινώταυρος της απληστίας της Τουρκίας θα γίνεται ακόμα πιο απαιτητικός.

Θα πάρουμε, επιτέλους, το μάθημα της Ιστορίας;

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων