Το δικαστικό σώμα είναι το τελευταίο μας καταφύγιο για δικαίωση και απονομή δικαιοσύνης και κατά συνέπεια η τελευταία μας ελπίδα για σωτηρία

Χωρίς καμία εμπάθεια εναντίον οποιουδήποτε καταδικάστηκε από ποινικό δικαστήριο με ποινή φυλάκισης και βρίσκεται στη φυλακή, θεωρώ ότι η καθόλα νόμιμη δίκη και η επακόλουθη καταδίκη, είναι απαραίτητο, ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο, για να σωθεί, αν τελικά σωθεί, η σοβαρά λαβωμένη μας μικρή, καταχρεωμένη, διαπλεκόμενη και διχοτομημένη πατρίδα.

Αφήστε τους δικαστές απερίσπαστους, ανενόχλητους και ήσυχους, να επιτελέσουν το πολύ σημαντικό τους έργο, όπως και τη Νομική Υπηρεσία και τις διωκτικές Αρχές, αφού η δική τους συμβολή να οδηγηθούμε, αν τελικά τα καταφέρουμε, στη σωτηρία μας και να θέσουμε γερά θεμέλια ως κοινωνία μετά την ανάνηψη από το βαθύ κώμα, στο οποίο βρισκόμαστε εδώ και πολλά χρόνια, είναι τεράστια.

Καμιά διασύνδεση στις πολύτιμες καταδίκες αυτών που παρανόμησαν με κόμματα και ιδεολογίες. Κανένα κομματικό ή πολιτικό χρώμα. Η απάτη, η διαπλοκή, η κλοπή, η μίζα, η κατάχρηση και γενικά η παρανομία και το έγκλημα δεν έχουν ούτε κόμμα, ούτε ιδεολογία, με τον ίδιο τρόπο που δεν έχει ούτε η βλακεία.

Όπως έγραψα σε προηγούμενα πονεμένα μου πονήματα, το δικαστικό σώμα είναι το τελευταίο μας καταφύγιο για δικαίωση και απονομή δικαιοσύνης και κατά συνέπεια η τελευταία μας ελπίδα για σωτηρία.
Ο τρόπος να ελέγξουμε μια δικαστική απόφαση είναι ένας και μοναδικός. Ο ένδικος τρόπος της προσφυγής στο εφετείο, του οποίου η απόφαση είναι τελεσίδικη και αναλλοίωτη. Αυτό το δικαίωμα το έχει ο κάθε πολίτης που καταδικάζεται και δέχεται τη μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη ποινή.

Αυτό συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια σε όλες τις δημοκρατικές και πολιτισμένες χώρες του κόσμου, που σέβονται τη δημοκρατία, τηρούν τους νόμους και τιμούν τη δικαιοσύνη.
Οποιαδήποτε άλλη ενέργεια είναι αχρείαστη και ζημιογόνα για τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη. Αρκεί να αναφέρω ότι τα δικτατορικά καθεστώτα όλων των ειδών και αποχρώσεων, ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν όταν αναλάβουν με αντιδημοκρατικά μέσα την εξουσία, είναι η κατάργηση των δικαστών.

Από τα πολλά παραδείγματα της ιστορίας αναφέρω εμφαντικά τα εξής:
Το 1936 όταν ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ στη Γερμανία, απέλυσε όλους τους δικαστές και διόρισε δικαστές της αρίας φυλής.
Οι χουντικοί της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία, το 1967 απέλυσαν τους δικαστές και διόρισαν στρατοδίκες. Στην πάλαι ποτέ κραταιά και πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρξε μεγάλη ανάγκη να απολύσουν, αφού οι δικαστές του τσάρου, στερούμενοι ηθικών αρχών, μετετράπησαν εύκολα σε δικαστές του λαού και δίκαζαν φυσικά τους… εχθρούς του λαού.

Αν δεν μπορείτε να αποφύγετε αυτό το κουσούρι, που γνωρίζετε και κάνετε από το 1960, κάντε το, αλλά, προς Θεού, μη λιθοβολείτε τους δικαστές. Έχει τόσους άλλους ανάξιους και αναξιοπρεπείς, εκεί συγκεντρώστε, αν δεν μπορείτε να σταματήσετε, τα πυρά σας.

Λιθοβολείστε τις ποδοσφαιρικές και κομματικές ηγεσίες, κάτι που εκτός από το γεγονός ότι θα σας προσφέρει εκτόνωση θα συμβάλει, έστω και αν δεν το συνειδητοποιείτε και επιδιώκετε, στην ποθητή κάθαρση και την αναβάθμιση της προβληματικής κοινωνίας μας, που είναι ο μοναδικός δρόμος ο οποίος μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία της πατρίδας μας.

ΛΑΚΗΣ ΚΟΥΤΣΙΟΥΛΑΣ