Ευτυχώς οι πολίτες, σε όποιον πολιτικοκομματικό χώρο κι αν ανήκουν, έστω και αργά συνειδητοποιούν ότι η ανεργία και η φτώχια δεν ξεχωρίζουν ιδεολογίες ούτε κομματικούς χρωματισμούς

Σε τούτες τις δύσκολες συνθήκες της δυσπραγίας και της φτώχιας, που βιώνουν οι λαοί της Κύπρου και της Ελλάδας, γίνεται συχνά λόγος από ειδήμονες και μη, για την ανάγκη αλλαγής του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Αυτοί που φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης για τη σημερινή οικονομική μας τραγωδία, όποτε θέλουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη για τα κακά που μας βρήκαν, στρέφουν τα βέλη τους στους προηγούμενους κυβερνώντες, κατηγορώντας τους με αοριστίες και απροσδιόριστες σοφιστείες, ότι δεν εφάρμοσαν τις σωστές οικονομικές συνταγές.

Αυτή η κακόγουστη πρακτική επαναλαμβάνεται εδώ και δεκαετίες απ' όλους τους πολιτικούς ηγήτορες, οι οποίοι αντί να αναλάβουν τις ευθύνες πους τους αναλογούν, κάνοντας αυστηρή αυτοκριτική και διόρθωση πορείας, εξακολουθούν να εμπαίζουν τους πολίτες με τα πολιτικά τους τερτίπια. Αντί να προβληματισθούν για το τις πταίει για τη θλιβερή κατάντια της Κύπρου και της Ελλάδας, που τρώνε τα παιδιά τους, ερίζουν καθημερινά πάνω στο πτώμα της οικονομίας με φόντο τη συνεχιζόμενη κοινωνική αποσύνθεση.

Ευτυχώς, οι πολίτες, σε όποιον πολιτικοκομματικό χώρο κι αν ανήκουν, έστω και αργά συνειδητοποιούν ότι η ανεργία και η φτώχια δεν ξεχωρίζουν ιδεολογίες, ούτε κομματικούς χρωματισμούς. Άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι δεν έχει και τόση σημασία η οικονομική φιλοσοφία και το λεγόμενο μοντέλο διακυβέρνησης, αλλά η αξιοσύνη και η τιμιότητα των ανθρώπων που κρατούν στα χέρια τους τα πηδάλια της πολιτειακής, της πολιτικής και της κοινωνικοοικονομικής ζωής.

Την ώρα που σύρονται αυτές οι γραμμές έρχεται στο μυαλό μας ο Βίος και η Πολιτεία του ευπατρίδη και αγίου της πολιτικής, Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου κυβερνήτη του ελληνικού κράτους, που θυσίασε τα πάντα -ακόμη και τον μισθό του, τη σύνταξή του και εν γένει την προσωπική του ευμάρεια- για το καλό της αιμάσσουσας πατρίδας και των δυσπραγούντων πολιτών.

Έχοντας αυτά κατά νουν, θέλουμε να στείλουμε ισχυρό το μήνυμα πως αν δεν επικυριαρχήσουν στον κομματικό βίο και εν γένει στη δημόσια ζωή οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας, που έχουν σαν μοναδικά προσόντα την αρετή και την τιμιότητα, ο τόπος δεν πρόκειτα να ανορθωθεί και να προκόψει, όποιες πολιτικές κι αν εφαρμοστούν, όποια οικονομικά μοντέλα κι αν υιοθετηθούν.

Ασφαλέστατα, οι πρώτοι που πρέπει να συλλάβουν το μήνυμα είναι οι νέοι μας, οι οποίοι ως τα τραγικότερα θύματα της κρίσης καλούνται να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να επιβάλουν το δικό τους πρότυπο διακυβέρνησης, στη βάση των αξιών που υπηρέτησε ο Καποδίστριας στην τιτάνεια προσπάθειά του να οικοδομήσει το ελεύθερο ελληνικό κράτος. Κοντολογίς, το μεγάλο στοίχημα του καταποντισμένου Κυπριακού και Μητροπολιτικού Ελληνισμού είναι να βρεθούν το συντομότερον οι τίμιοι, άξιοι και διορατικοί ηγέτες, που θα εμπνεύσουν τον λαό να αναπηδήσει ζωντανός μέσα από την άβυσσο, για να ξεκινήσει το πελώριο έργο της ανοικοδόμησης πάνω σε στέρεες βάσεις και γερά θεμέλια.