Μας έχουν τελειώσει οι λέξεις, αλλά και οι πρόεδροι. Τα δοκιμάσαμε όλα και όλους και κάθε φορά φαίνεται ότι μόνο εμείς βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς και τόσο ξεκάθαρα

Φταίμε εμείς, φταίνε όλοι οι άλλοι ή ζούμε σε έναν άδικο κόσμο, όπου τα συμφέροντα είναι υπεράνω κάθε ηθικής και δίκαιης αξίας. Κάποιες στιγμές είμαστε κράτος της Ε.Ε., του Ο.Η.Ε., στρατηγικός σύμμαχος υπερδυνάμεων και ενεργειακός παίκτης. Κάποιες άλλες είμαστε μια ανυπεράσπιστη κοινότητα, που για δεκαετίες αναγκάζεται σε υποχωρήσεις και εξευτελισμό, ελπίζοντας ότι κάποιοι καλοί Σαμαρείτες θα μας κρίνουν αντικειμενικά.

Ηθικά χρεοκοπημένοι και οικονομικά εξαντλημένοι, βλέπουμε μέσα στην οικουμενική μοναξιά μας, από χρόνο με χρόνο και από πρόεδρο σε πρόεδρο να ξεθωριάζουν οι στόχοι, να αλλοιώνεται η ιστορία, να εξαφανίζεται η πολιτιστική μας κληρονομιά και τα αποτυπώματα των προγόνων μας.

Μας έχουν τελειώσει οι λέξεις, αλλά και οι πρόεδροι. Τα δοκιμάσαμε όλα και όλους και κάθε φορά φαίνεται ότι μόνον εμείς βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς και τόσο ξεκάθαρα. Είτε το σύμπαν έχει συνωμοτήσει εναντίον μας, είτε η διαχρονική ανικανότητά μας να παρουσιάσουμε το οφθαλμοφανές, αγγίζει τα όρια της επικινδυνότητας. Οι συμμαχίες (φιλίες) που στιγμιαία τονίζαμε, φουσκώνοντας από υπερηφάνεια και αλαζονεία, φαίνονται να μας προδίδουν για άλλη μια φορά.

Κάθε κίνηση καλής θέλησης που κάνουμε, ο σφικτήρας της Άγκυρας οικειοποιείται το κενό που δημιουργούμε, αναμένοντας με υπομονή ερπετού τον επόμενο σπασμωδικό ελιγμό μας, που θα επιτρέψει περαιτέρω σφίξιμο χωρίς επιστροφή, μέχρι να επιφέρει το μοιραίο. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα ή μαντικές ικανότητες, για το αποτέλεσμα του μακροχρόνιου αγώνα.

Ίσως ξεκινάμε λάθος, μιας και οι διακοινοτικές συνομιλίες, μετά από τόσες δεκαετίες και επεμβάσεις, φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά και θα έπρεπε να ξεκινήσουμε αντίστροφα. Να συμφωνήσουμε πρώτα στο κεντρικό κράτος, το πολίτευμα και τις εξουσίες του, που θα είναι αποδεκτό από Ε.Ε. και Ο.Η.Ε., και να αφήσουμε τελευταίες τις εναπομείνασες διακοινοτικές διαφορές, αντί να πετάμε στο «μπλέντερ» θέσεις και αντιπαραθέσεις, «παίζοντας» εμείς με τις λέξεις και οι Τούρκοι με τις κανονιοφόρους.

Ίσως θα έπρεπε να καταλήξουμε πρώτα σε αυτό που θα μας ενώνει, δημιουργώντας ένα κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης, μεταφέροντας τη διαχείριση πλούτου, διαλεύκανση της τύχης των αγνοουμένων και πολλά άλλα κοινά, που διαπληκτίζουν τις δυο κοινότητες, στο κεντρικό κράτος, αφήνοντας στις δυο κοινότητες να συμφωνήσουν, σε ό,τι αφορά την κάθε μια ξεχωριστά. Πράγμα που θα βοηθήσει τον πολίτη, π.χ., στο εδαφικό κ.ά., γνωρίζοντας πώς θα λειτουργεί το κεντρικό κράτος, σε ένα τελικό δημοψήφισμα.