Εμείς σαν Κύπρος, ένεκα και της ύπαρξης του εθνικού μας θέματος, έχουμε μεγάλη υποχρέωση έναντι των νέων μας να τους προστατέψουμε σαν κράτος, σαν Εκκλησία και σαν κοινωνία
Είναι παραδεκτό από τον κάθε δημοκρατικά εμφορούμενο άνθρωπο, ότι ο καθένας μπορεί και δικαιούται απόλυτα να πιστεύει και να λατρεύει όποια θρησκεία και όποιο Θεό επιθυμεί. Ακόμη με ευγένεια και καλοσύνη πρέπει να μπορεί να μιλήσει και σ’ άλλους, για τη θρησκεία του, με σκοπό να τους πληροφορήσει και, εάν το επιθυμούν, να τους εντάξει σ’ αυτή. Αυτό όμως μέχρις εδώ, αποκλειομένης της άσκησης βίας, ψυχικής ή σωματικής, που θα έχει σαν στόχο την ένταξη στη θρησκεία του, κάποιους.
Σήμερα, δυστυχώς, φαίνεται να αναβιώνουν οι μέθοδοι με τις οποίες οι μουσουλμάνοι επέβαλλαν τη θρησκεία τους σ’ ανθρώπους και λαούς πάνω στους οποίους είχαν επιβληθεί στρατιωτικά, διοικητικά, εκπαιδευτικά κλπ. Είναι γνωστές οι θηριωδίες και τα μαζικά εγκλήματα που πραγματοποίησαν οι μουσουλμάνοι Οθωμανοί εναντίον των Ελλήνων, Αρμενίων, Κούρδων, Λατίνων και άλλων, εξαναγκάζοντάς τους να εξισλαμιστούν.
Ξύπνησε και τώρα πάλιν μέσα σε κάποιους απ’ αυτούς ο πολύ αρρωστημένος φανατισμός, όπου με το μαχαίρι και τη φωτιά κι όχι με τα παραδείγματα αγάπης και σεβασμού στους ανθρώπους, όπως διδάσκει ο χριστιανισμός, προσπαθούν να επιβληθούν. Είναι μία άκρως επικίνδυνη πολιτική για την ανθρώπινη ύπαρξη, που θα πρέπει να μας βάλει όλους μπροστά στις ευθύνες μας.
Δεν είναι δυνατό και δεν πρέπει να αναβιώνουν αυτές οι αναχρονιστικές μέθοδοι και τρόποι ζωής των συνανθρώπων μας, μέσα σ’ αυτά τα καταπιεστικά και χωρίς σεβασμό στον άνθρωπο καθεστώτα. Πρέπει όλοι να σταθούμε εμπόδιο στην προώθηση και επιβολή για εφαρμογή αυτών των αρρωστημένων συστημάτων.
Η Ευρώπη, δυστυχώς, άρχισε να διαβρώνεται απ’ αυτή την τάση και προσπάθεια του εξισλαμισμού, όπου βλέπουμε τρανά παραδείγματα νέων ανθρώπων καθαρά Ευρωπαίων και χριστιανών να προσηλυτίζονται στο Ισλάμ και μάλιστα συμμετέχοντας ενεργά στις αγριότητες για τη διάδοση και την επιβολή του. Αυτό το φαινόμενο άρχισε να γίνεται της μόδας και να διαδίδεται στους κύκλους των νέων ανθρώπων με μεγάλη ταχύτητα, χωρίς να συναισθάνονται τους φοβερούς κινδύνους που εγκυμονούν για τους συμπολίτες τους αλλά και ιδιαίτερα για τις πατρίδες τους.
Γι’ αυτό το πολύ επικίνδυνο φαινόμενο, που παρουσιάζεται με τη διάδοση του φανατικού ισλαμισμού στις χώρες της Ευρώπης, πιστεύω ότι φταίει κύρια η πολύ χλιαρή εώς και ανύπαρκτη συμμετοχή του περισσότερου κόσμου των ευρωπαϊκών χωρών στη χριστιανική δραστηριότητα και ζωή, μέσα στις εκκλησίες τους. Οι περισσότερες εκκλησίες υπολειτουργούν με μειωμένη παρουσία κόσμου, ιδίως νέων ανθρώπων.
Είναι κατ’ όνομα χριστιανοί οι περισσότεροι και γι’ αυτούς οι μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης «γιορτάζονται» εκτός των εκκλησιών, μέσα από πάρτι, μεθύσια, φαγοπότια, ξενύχτια, χορούς, ακολασίες, αγορές δώρων, και γενικά χωρίς πνευματικότητα, πράγμα που άρχισε και επιτείνεται και στην πατρίδα μας.
Δυστυχώς αυτή την πνευματικότητα βρίσκουν την ευκαιρία οι διάφοροι ισλαμιστές κήρυκες, είτε με προσωπικές επαφές είτε μέσω του πολύ δραστικού διαδικτύου, να την καλύψουν, με διάφορες ψευδολογίες, κολακείες και παραινέσεις, αφού οι περισσότεροι, νέοι ιδίως, είναι εντελώς απληροφόρητοι για τη διδασκαλία του Χριστού. Βέβαια, όντας αρκετοί απ’ αυτούς έτοιμοι για βιαιότητες και εγκληματικές πράξεις ένεκα της ζωής που κάνουν, γίνονται εύκολα πολύ καλοί δέκτες αυτών που τους διδάσκουν, μιας και θα εφαρμόσουν στην πράξη αυτές τις βιαιότητες.
Πιστεύω, άλλος λόγος της διάβρωσης του κόσμου της Ευρώπης και της ένταξης αρκετών νέων στον ισλαμισμό, είναι η παρουσία μεγάλου αριθμού τζαμιών, όπου πολύ ενεργά και δραστήρια συμμετέχουν στις προσευχές σ’ αυτά, οι ολοένα αυξανόμενες ισλαμικές κοινότητες.
Η άλλοτε καθαρά χριστιανική Ευρώπη κατάντησε να γίνεται μία ήπειρος έντονης μουσουλμανικής παρουσίας και δραστηριότητας. Σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, ιδίως στη Γερμανία, σε κάθε χωριό υπάρχει τζαμί με το μισοφέγγαρο από πάνω.
Αυτό φαίνεται να είναι ανώδυνο επιφανειακά, όμως μέσα σε μια κοινότητα της οποίας η κύρια θρησκεία της, δηλαδή ο χριστιανισμός, είναι πολύ αδρανής μέχρι και ανύπαρκτος πνευματικά και ουσιαστικά, οι νέοι, τουλάχιστον, είναι πολύ εύκολο να παρασυρθούν από τη δραστήρια παρουσία και την «πνευματικότητα» του μουσουλμανισμού. Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις και η Εκκλησία των χωρών αυτών έχουν μεγάλην υποχρέωση να ξανασκεφτούν τους νέους τους, που τους άφησαν εύκολη λεία στον φανατικό μάλιστα ισλαμισμό.
Εμείς σαν Κύπρος, ένεκα και της ύπαρξης του εθνικού μας θέματος, έχουμε μεγάλη υποχρέωση έναντι των νέων μας να τους προστατέψουμε σαν κράτος, σαν Εκκλησία και σαν κοινωνία, έναντι αυτών των κινδύνων που περιέγραψα, για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεως μία μέρα.
Οι απόπειρες και προσπάθειες εκμοντερνισμένων γονιών, διδασκόντων και πολιτικών, να απομακρύνουν τα παιδιά τους από την Εκκλησία και την πνευματικότητά της, με τις κακές τους συμβουλές και με το κακό παράδειγμά τους, τα αφήνουν εκτεθειμένα στον κάθε ανοικτομάτη και επιτήδειο κήρυκα άλλων θρησκευμάτων, που πασάρει «πνευματικότητα» και «δράση», όπως είναι σήμερα ο ισλαμισμός. Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι κυβερνώντες ας λάβουν τα μέτρα τους, για να μη θρηνήσουμε πάνω στα ερείπια, κάποια μέρα.
