Η νεολαία διαλέγει την οδό που της φόρτωσαν οι γονείς της ή μένει καθηλωμένη στις «γλάστρες» του διαδικτύου

Η πολιτική είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που επηρεάζει όλους, ωστόσο, στους καιρούς που ζούμε, το πραγματικό της νόημα έχει χαθεί και εκεί όπου κάποτε βρισκόταν μια περίπλοκη σχέση μεταξύ ατόμου και κράτους, βρίσκουμε έναv «αποκλειστικό σύλλογο» ευνοούμενων, που λειτουργούν το κράτος σαν επιχείρηση, με αποκλειστικό στόχο τη συσπείρωση ισχύος κάτω από συγκεκριμένες «λέσχες», οι οποίες στην πλειοψηφία τους διοικούνται από άτομα ανίκανα.

Παράλληλα η νεολαία στρέφει το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου η πλειοψηφία περνά την ώρα της, ποζάροντας μπροστά από την κάμερα, μη παίρνοντας χαμπάρι τη μελλοντική ρότα που παίρνει το κράτος μας.

Κατά την προεκλογική περίοδο ο κόσμος τρέχει να διαλέξει ηγέτη, επιλέγοντας τον καλύτερο από τους χειρότερους, με την πληθώρα των πολιτών να πηλαλά σαν τα πρόβατα πίσω από τα οικογενειακά κομματικά του σύμβολα, προάγοντας ιδεολογίες που στερούνται νοήματος και περιεχομένου. Σύμβολα που για την πλειοψηφία δεν είναι καν προσωπική επιλογή, αλλά μια κληρονομική πλύση εγκεφάλου, που τους φορτώθηκε από τις περασμένες γενιές και που σαν παρωδία ενισχύεται κάθε Σαββατοκύριακο στα γήπεδα, με κομματικά συνθήματα και πανηγύρια.

Ο πολιτικός αξιωματούχος εκλέγεται από τον λαό για να υπηρετήσει και να διαφυλάξει τα συμφέροντα της ολότητας και των επακόλουθων γενεών, εντούτοις, αυτά που αντικρίζουν τα μάτια μας καθημερινά μας έχουν σιγουρέψει ότι δεν υπάρχει συνεπής βαθμός αφοσίωσης στους ανθρώπους που ορκίστηκε να υπηρετήσει.

Στην πλειοψηφία τους, οι «σύγχρονοι» Κύπριοι ψηφοφόροι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Πρώτοι είναι αυτοί που σπεύδουν να υποστηρίξουν συγκεκριμένους υποψήφιους για προσωπικό τους όφελος, όπως να «κανονιστεί» το παιδί τους στον κυβερνητικό τομέα, αλλά για τους περισσότερους μετά το πέρας των εκλογών η κλήση για να κανονιστεί ο μικρός μένει αναπάντητη. Έπειτα, υπάρχουν και εκείνοι που ευδοκιμούν στην άγνοια και πάνε με τη ροή του κύματος, μένοντας κολλημένοι στην τηλεόραση, το μέσο ενημέρωσης που χωρίζει περισσότερο από ό,τι ενημερώνει.

Παράλληλα, αγόρια με θηλυπρεπή χαρακτηριστικά, πατωμένα με άσκοπου νοήματος τατουάζ, γίνονται τα σύμβολα της νεολαίας και τραβούν την προσοχή, αποκλειστικά για τις στυλιστικές τους επιλογές. Οι νέες καλλονές δεν χορταίνουν την προσοχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μένοντας κολλημένες στο κινητό για να λάβουν το λεγόμενο “like” από αγόρια που δεν γνώρισαν ποτέ από κοντά και που το καλύτερο πράγμα που έχουν να συζητήσουν με τον φίλο τους στην καφετέρια είναι πώς θα συνδυάσουν το συνολάκι το οποίο θα φορέσουν το Σάββατο, όταν θα βγουν έξω παρέα με τους άλλους «μαϊντανούς».

Παράλληλα, ο επικεφαλής του κράτους με το χαριτωμένο προεκλογικό παρατσούκλι συνεχίζει τις αδιάφορες ενέργειες, τις ασυνέπειες, την αλαζονεία, την έλλειψη μεταμέλειας και τη συνεχή ρητορική, που έχει καταντήσει πλέον ανούσια και κουραστική, οδηγώντας τον τόπο μας στον έλεγχο των ξένων πλειοδοτών.

Η ιστορία του «Τυράννου» παίζεται καθημερινά στα πολιτικά παρασκήνια, παρουσιάζοντας την εικόνα ενός ατόμου που φαίνεται τελείως αδιάφορο για την οικονομική και πολιτιστική εύνοια της νέας γενιάς. Τα πολιτικά κόμματα, στηριζόμενα στους ηγέτες τους, έχουν προσελκύσει τρομερή ανθρώπινη ενέργεια, δίδοντάς τους δύναμη να διαμορφώσουν και να σχηματίσουν τη συνείδηση του πληθυσμού και του πολιτισμού που είναι κληρονομιά δική μας, της νεολαίας.

Η νεολαία όμως διαλέγει την οδό που της φόρτωσαν οι γονείς της ή μένει καθηλωμένη στις «γλάστρες» του διαδικτύου. Ζούμε σε ένα κόσμο με άφθονη ενέργεια και τεχνολογία και έχουμε καθίσει πλέον πολύ αναπαυτικά, με την προσοχή μας να μετατοπίζεται σε βραχυπρόθεσμες ικανοποιήσεις και απομιμήσεις ξένων διασημοτήτων, καθώς οι σύλλογοι ψεμάτων και καταπίεσης συνεχίζουν να αποσπούν ψήφους εμπιστοσύνης, εγείροντας ένα ψεύτικο είδωλο στο πηδάλιο του κράτους.

Η σωστή επικοινωνία χάθηκε και ενώ οι νέοι νομίζουν ότι θέλουν να είναι ενωμένοι μεταξύ τους, έμειναν κολλημένοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ενώ φρονούν ότι θέλουν να συνδεθούν, επιθυμούν απλώς να αισθάνονται συνδεδεμένοι, ωστόσο απομονώνονται όλο και περισσότερο από τη σκληρή πραγματικότητα - ότι υποτάχθηκαν και ότι η χώρα μας ξεπουλιέται καθημερινά από άτομα χωρίς συνείδηση, θάρρος και ηθική, τα κύρια συστατικά που προσδιορίζουν ένα ηγέτη.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΡΩΣΣΙΔΗΣ
Δικηγόρος