Δεν είναι ότι δεν τολμάμε επειδή μας φαίνονται τα πράγματα απρόσιτα. Αλλά επειδή δεν τολμάμε μας φαίνονται απρόσιτα. (Σενέκας)
Οι συνεχείς υποχωρήσεις της πλευράς μας, με την ελπίδα ότι οι ξένοι θα εκτιμήσουν την καλή μας συμπεριφορά ή πολύ περισσότερο ότι η Τουρκία θα μεταμορφωθεί ξαφνικά σε μια πολιτισμένη χώρα, είναι μια δοκιμασμένα λανθασμένη τακτική. Η τελευταία δήλωση του Προέδρου (συζήτηση φυσικού αερίου στις συνομιλίες, εδαφικό στο τέλος) με την υποστήριξη ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, η οποία χαρακτηρίστηκε «ελιγμός», είναι η τελευταία πράξη αυτής της τακτικής και οδήγησε σε νέα NAVTEX και αναβάθμιση των τουρκικών απαιτήσεων.
Πιέζοντας οι Τούρκοι μάς αναγκάζουν να κάνουμε ό,τι θέλουν. Αντιδρούμε αμήχανα, αλλά δεν δρούμε. Δεν φαίνεται να έχουμε σαφείς ιδέες για το πώς θα κινηθούμε και ποιοι είναι οι στόχοι μας. Η Τουρκία διεκδικεί τους άδικους στόχους της, ενώ εμείς δεν διεκδικούμε το δίκιο μας για να μην ενοχλήσουμε. Όσο υποχωρούμε, όμως, η θέση μας χειροτερεύει πολιτικά και διαπραγματευτικά, και επιπλέον ακυρώνουμε βαθμιαία τον όποιο γεωστρατηγικό μας ρόλο. Η τόσο πρόδηλη αδυναμία αντίδρασης και αντίστασης από μέρους μας δεν οδηγεί στη συμπαράσταση άλλων κρατών, αλλά, αντίθετα, οδηγεί τελικά στην πολιτική μοναξιά μας, στην απομόνωσή μας. Στην κυνική διεθνή πολιτική σκηνή τα κράτη δεν συμπαθούν τους αδύναμους, αλλά τους περιφρονούν και στηρίζουν τον ισχυρό.
Η στάση της πλευράς μας στέλλει μηνύματα στη Τουρκία, στους άσπονδους φίλους μας Αμερικανούς και Άγγλους, αλλά και στους δυνητικούς συμμάχους μας. Στην Τουρκία στέλλεται το μήνυμα ότι στις κινήσεις της απαντάμε πάντα με υποχώρηση, κάνοντας διάφορες «καθωσπρέπει» δηλώσεις. Η ύαινα οσμίζεται τον φόβο του θύματος και δείχνει τα δόντια της. Δεν έχει γίνει σωστή διάγνωση για τη φύση της Τουρκίας και τη διαχρονική της στάση. Η Τουρκία ως κράτος έχει στα γονίδιά της τη βιαιότητα, την αλαζονεία και την υποκρισία. Δυστυχώς, κάποιοι το ξεχνούν ή μαθαίνουν Ιστορία από τους ξένους. Η νοοτροπία του Ερντογάν εκφράζει με ακρίβεια τη νοοτροπία του κράτους του.
Οι αγγλοαμερικανοί εισπράττουν το μήνυμα ότι οι παροτρύνσεις τους εισακούγονται και οι πιέσεις τους έχουν αποτέλεσμα, και γι’ αυτό εντείνουν την πίεση και τη χειραγώγηση στους πολιτικούς που επηρεάζουν. Παρακινούν την πλευρά μας να κάνει υποχωρήσεις για να ικανοποιήσει τάχα τη διεθνή κοινή γνώμη, για να δείξουμε τάχα ποιος είναι ο αδιάλλακτος. Τίποτα από αυτά δεν μετρά. Απλώς με τις συνεχείς υποχωρήσεις παγιώνονται οι απαιτήσεις της Τουρκίας και λόγω της αναιμικής αντίδρασής μας αρχίζουν να γίνονται διεθνώς αποδεχτές, ως κάτι φυσιολογικό.
Έτσι όλοι πιέζουν τον βολικό, δηλαδή εμάς, που διαμαρτύρεται χωρίς πίστη στο δίκιο του και συνεπώς χωρίς πειστικότητα. Ακατανόητη η στάση κάποιων πολιτικών, που ακόμα και με το «Μπαρμπαρός» στη ΑΟΖ ζητούν να επανέλθουμε στις συνομιλίες, για να υπογράψουμε προφανώς τους όρους παράδοσής μας στην Τουρκία. Ο τρίτος αποδέκτης της τακτικής των αμήχανων υποχωρήσεων είναι οι δυνητικοί φίλοι και σύμμαχοί μας. Όταν εμείς υποχωρούμε, δεν μπορούν να διεκδικήσουν εκ μέρους μας οι φίλοι μας.
Το Ισραήλ και η Αίγυπτος δεν θέλουν την Τουρκία στην περιοχή, αλλά αντί η πλευρά μας να το εκμεταλλευτεί (όσα έγιναν δεν είναι καθόλου αρκετά), με τις συνεχείς υποχωρήσεις στέλλει το μήνυμα ότι η Τουρκία κάνει ό,τι θέλει και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ως κράτος μειωμένη κυριαρχία. Είναι σίγουρο ότι προβληματίζονται για την αξιοπιστία μας, για το μέλλον μας, για την πραγματική αξία μιας μακροχρόνιας συμφωνίας μαζί μας, όταν μάλιστα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού επιδιώκει διζωνική λύση τύπου Αναν, που θα δίνει και με βούλα τον έλεγχο της Κύπρου στην Τουρκία μέσω της κεντρικής κυβέρνησης. Τι συμμαχία να κάνουν με ένα κράτος που ετοιμάζεται να διαλυθεί μέσω της «λύσης»?
Με αυτήν τη στάση χάνουμε τους δυνητικούς συμμάχους μας, χάνουμε το φυσικό αέριο, χάνουμε το κράτος μας, χάνουμε το μέλλον μας. Η αλλαγή στρατηγικής είναι δύσκολο εγχείρημα, αλλά είναι επείγουσα ανάγκη, αφού η πορεία που ακολουθούμε οδηγεί αναπόφευκτα σε μεγάλες περιπέτειες τον κυπριακό Ελληνισμό.
ΣΗΜ: Το κλείσιμο το Κυπριακών Αερογραμμών είναι ένα τραγικό γεγονός. Είναι πλήγμα για την κρατική μας υπόσταση, για την οικονομία και για την ψυχολογία του δύσμοιρου αυτού λαού. Το κράτος μας μένει σιγά-σιγά χωρίς κανένα περιουσιακό στοιχείο και μετατρέπεται σε μια φτωχή κοινότητα «σε αναζήτηση κηδεμόνα».
ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ
