(32 χρόνια από τον θάνατο του μαρτυρικού ιεράρχη)

Η Κακοπετριά τιμά σήμερα στο σωματείο ΠΑΟΚ της κοινότητας την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950, σε συνδυασμό με φιλολογικό μνημόσυνο του μεγάλου τέκνου της και ακατάβλητου μαχητή της Ένωσης, του πατριδολάτρη Μητροπολίτη Κυρηνείας Κυπριανού. Του μαρτυρικού ιεράρχη, που μέχρι την τελευταία του πνοή, παρά τους διωγμούς και τον ανελέητο πόλεμο που δέχθηκε από πρώην φίλους, συνεργάτες και συλλειτουργούς, παρέμεινε μέχρι τέλους θερμουργός κήρυκας - υπερασπιστής της Ορθοδοξίας και ανυπότακτος διαπρύσιος κήρυκας της ελληνικής ιδέας και της ένωσης της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα.

Η πορεία του Κυπριανού ήταν ένας συνεχής αγώνας για την Ορθοδοξία και την Ελλάδα. Και έμεινε πιστός στις επάλξεις του αγώνα του μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 1983, όταν αποδήμησε στον Κύριο, διωγμένος από τον μητροπολιτικό του θρόνο, που τίμησε επάξια και πικραμένος από τη συμπεριφορά πρώην φίλων και συνεργατών του. Δε δέχθηκε ποτέ να συμβιβαστεί με καταστάσεις που θεωρούσε αντίθετες με το πραγματικό εθνικό συμφέρον της Κύπρου και με ενέργειες που πίστευε ότι αποτελούσαν παράβαση ιερών κανόνων. Διακήρυττε με σθένος τις θέσεις και τα πιστεύω του και δε δίσταζε να καταδικάζει δημόσια όσους ενεργούσαν σε βάρος των εθνικών δικαίων του κυπριακού Ελληνισμού. Δεν δίσταζε να τάσσεται εναντίον κάθε ανθενωτικής λύσης, από το 1957 τάχθηκε εναντίον της στροφής προς την ανεξαρτησία και καταδίκασε πρώτος τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, τις οποίες χαρακτήρισε εθνική τραγωδία, που έθετε την ταφόπετρα της Ένωσης, και αποκάλεσε τον πρωθυπουργό Καραμανλή νεκροθάφτη της Ένωσης.

Η θρησκευτική και εθνική δράση του Κυπριανού αρχίζει από το 1934, όταν ως αρχιμανδρίτης-ιεροκήρυκας της αρχιεπισκοπής πρωτοστατεί στην ίδρυση των θρησκευτικών Ορθοδόξων Ιδρυμάτων (ΟΘΙ), που αποτέλεσαν τα φυτώρια απ' όπου ξεφύτρωσαν οι ήρωες και οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Αργότερα, ως Αρχιερατικός Επίτροπος στην Αμμόχωστο, οργώνει κυριολεκτικά την πόλη και επαρχία. Ιδρύει θρησκευτικά και εθνικά σωματεία και με φλογερά κηρύγματα καλεί τον λαό να παραμείνει πιστός στον θεό και την Ελλάδα, προετοιμάζοντάς τον για τον επερχόμενο αγώνα. Στα εθνικοπατριωτικά του κηρύγματα κατέληγε πάντοτε με τα λόγια: «Μακράν από συντάγματα, μακράν από τας κάλπας. Σύνθημά μας, εν και μόνον: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Ζήτω η Ένωσις».

Το 1947 ο Κυπριανός μεταβαίνει στις ΗΠΑ, ως υπότροφος της Αρχιεπισκοπής, αλλά το επόμενο έτος αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Πρίνσετον και επιστρέφει στην Κύπρο, όπου, διά βοής κλήρου και λαού εκλέγεται Μητροπολίτης Κυρηνείας. Στο αρχιερατικό του έργο ο Κυπριανός ξεπερνά κάθε όριο. Σε συνεννόηση με τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, οι ανώτερες σχολές της μητροπολιτικής του περιφέρειας αναγνωρίζονται ως εξατάξια γυμνάσια, ισότιμα των ελλαδικών και υπάγονται στη Γενική Γραμματεία Αλλοδαπής.

Το 1949 πρωτοστατεί στην προετοιμασία του Ενωτικού του 1950 και τον Μάιο του 1950 μεταφέρει τις δέλτους του Δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, τη Βρετανία και την Έδρα των Ηνωμένων Εθνών. Στην Ελλάδα η πρεσβεία αποθεώνεται. Γίνεται δεκτή από τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα Βλάχο και ψάλλεται Δοξολογία στη Μητρόπολη. Ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Γόντικας, υποδεχόμενος τις δέλτους του Δημοψηφίσματος, διαβεβαιώνει την πρεσβεία ότι το Έθνος βρίσκεται στο πλευρό του αγωνιζόμενου κυπριακού Ελληνισμού. Με πρωτοβουλία της Εκκλησίας της Ελλάδας οργανώνεται στο Καλλιμάρμαρο παναθηναϊκό στάδιο μεγαλειώδες συλλαλητήριο υπέρ του ενωτικού αγώνα της Κύπρου. Συλλαλητήρια οργανώνονται σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας και ο Κυπριανός μεταφέρει στους ελεύθερους αδελφούς μας θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό. Στο Λονδίνο η κυβέρνηση αρνείται να παραλάβει τους τόμους, ο Κυπριανός προβαίνει σε δηλώσεις που επικρίνουν τη στάση της Βρετανίας στο Κυπριακό. Στη συνέχεια, η πρεσβεία μεταφέρει τους τόμους στην Έδρα του ΟΗΕ, έχει επαφές με πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους και οργανώνει συγκεντρώσεις για προβολή του ενωτικού αγώνα.

Η έναρξη του Απλευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ βρίσκει τον Κυπριανό στις επάλξεις. Στα κηρύγματά του καλεί τη νεολαία να πυκνώσει τις φάλαγγες της ΕΟΚΑ. Στις αρχές του 1956 οι Βρετανοί εξορίζουν τον Κυπριανό, τον Μακάριο, τον Παπασταύρο και τον Πολύκαρπο Ιωαννίδη στις Σεϋχέλλες. Αργότερα τους μεταφέρουν στην Αθήνα, όπου ο Μακάριος στρέφεται σε λύση ανεξαρτησίας. Οι συνεξόριστοί του και τα μέλη της Εθναρχίας διαφωνούν, αλλά ο Καραμανλής, σε συνεννόηση πάντοτε με τον Μακάριο, προχωρεί σε συνομιλίες με την Τουρκία, που καταλήγουν στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, ερήμην του κυπριακού λαού. Ο Κυπριανός αντιδρά, αλλά το ζυριχικό καθεστώς προσπαθεί με αθέμιτα μέσα να του κλείσει το στόμα. Ο ακατάβλητος όμως ιεράρχης εξακολουθεί να καταδικάζει τις συμφωνίες και να επιμένει στην ενωτική γραμμή. Αργότερα θα συμφωνήσουν μαζί του και οι άλλοι μητροπολίτες, που ζητούν από τον Μακάριο να παραιτηθεί από το προεδρικό αξίωμα. Ο Αρχιεπίσκοπος αρνείται και η διαμάχη οδηγεί στο σχίσμα την Εκκλησία.
Η Εισβολή βρίσκει τον Κυπριανό διωγμένο από τον θρόνο του, να καταφεύγει στη γενέτειρά του Κακοπετριά, όπου ζει μια μαρτυρική ζωή, μέχρι τον θάνατό του, που επήλθε στις 23 Δεκεμβρίου 1983.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ