Και κάπου εδώ έρχεται το ερώτημα: «Κύπρος; Ποια Κύπρος; Πού ώρα για Κύπρο;»

Απειλητικά μας κλείνει το μάτι γι' άλλη μία φορά η ιστορία και μας επαναφέρει με ένα επικίνδυνο παιχνίδι πίσω στις μνήμες μας, θύμησες όχι και τόσο ευχάριστες που στοιχειώνουν το σήμερα.
Εδώ και αρκετό καιρό βλέπουμε το «Μπαρμπαρός» να σεργιανίζει ανενόχλητο στις θάλασσες της Κύπρου, παραβιάζοντας συλλήβδην τα χωρικά μας ύδατα, εκδίδοντας και τη γνωστή οδηγία NAVTEX, σε ξένα για την Τουρκία χωρικά ύδατα, κάτι που θεωρείται διεθνώς απαράδεκτο. Δεν δίστασε ακόμη να στείλει και τον Αρχηγό του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου και τον Διοικητή Στόλου Αντιναύαρχο Βεϊσέλ Κιοσελέ, να επιθεωρήσουν τα πλοία, που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τις ακτές μας.

Απ’ την άλλη μεριά η Ελλάδα, ταπεινότερη των ταπεινοτέρων, με τους Ελλαδίτες που κατήντησαν Ελλαδικοί, όπως πολύ σωστά έγραφε ο μεγάλος εκφραστής του Ελληνικού Εθνικισμού Ίωνας Δραγούμης. Όχι μόνο ανήμπορη να αντιδράσει στις τουρκικές προκλήσεις, αφήνοντας τη μικρή της κόρη έρμαιο στις ορέξεις της αδηφάγου Τουρκίας, αλλά και παροπλισμένη από τις αδέξιες, το ελάχιστο που μπορώ να πω, πολιτικές της μεταπολίτευσης.

Όπως το ’74, που κόντρα στα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας και την προέλασή της, ο τότε ηγέτης(!!!) της Καραμανλής δήλωνε ότι «Η Κύπρος κείται μακράν», ρίχνοντας στην ουσία λευκή πετσέτα στο τερέν, αφήνοντας τους Έλληνες στο έλεος της μοίρας τους. Έτσι και σήμερα, ο διάδοχός του Αντώνης Σαμαράς αφήνει την Κύπρο ανοχύρωτη πολιτεία.

Εκείνες τις μαύρες ημέρες του ’74, που τα παλληκάρια της ΕΛΔΥΚ προσπάθησαν να λαμπρύνουν με τον υπέρμετρο ηρωισμό τους, πολεμώντας τις ορδές των βαρβάρων προτάσσοντας μόνο τις ξιφολόγχες τους και πετώντας πέτρες, ελλείψει πυρομαχικών, οι Ελλαδικοί πολιτικάντηδες πανηγύριζαν τη «Δημοκρατία». Σήμερα, 40 χρόνια μετά, έψαχναν τις 180 ψήφους για να μείνουν στην εξουσία και η μόνη τους έγνοια, μα τι άλλο, οι εκλογές.

Και κάπου εδώ έρχεται το ερώτημα: «Κύπρος; Ποια Κύπρος; Πού ώρα για Κύπρο;». Τώρα νοιάζονται για τα βουλευτικά έδρανα. Η καρέκλα της εξουσίας να διασφαλίζεται, το χρήμα να ρέει, και όλα τα άλλα είναι περιττά και ανούσια.

Δυστυχώς, οι μόνοι που νοιάζονται για τα δίκαια της Κύπρου, που θα είχαν το σθένος να βροντοφωνάξουν για τα δίκαιά μας και με τόλμη να ζητήσουν από την Ελλάδα να σταθεί στο πλευρό μας, όπως μία μάνα παίρνει αγκαλιά το παιδί της, είναι οι βουλευτές του Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή. Αυτοί όμως βρίσκονται άδικα προφυλακισμένοι στα κελιά της Τιμής, του Χουντικού καθεστώτος του Σαμαρά, φιμωμένοι με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην μπορούν να μιλούν.

Τα περίεργα παιχνίδια της μοίρας και η επιμονή της ιστορίας να επαναλαμβάνεται, μοιραία μας φέρνουν μπρος σε παρόμοιες καταστάσεις. Όσο ο λαός παραμένει ανεπίδεκτος μαθήσεως και συνεχίζει να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη... όσο ο λαός επιμένει να εμπιστεύεται ανθρώπους που κάθε φορά κρίνονται κατώτεροι των περιστάσεων... ο Ελληνισμός θα κινδυνεύει.

Και ας μη βιαστούν να απαντήσουν κάποιοι με το χιλιάδες φορές διατυπωμένο «και τι θα κάναμε;». Υπήρχαν ένα σωρό πράγματα που θα μπορούσαμε να πράξουμε εκμεταλλευόμενοι τις γεωπολιτικές συγκυρίες, τη γεωστρατηγική μας θέση, τον φυσικό μας πλούτο και άλλα πολλά.

Αλλά, για να κάνουμε το παραμικρό βήμα, χρειαζόταν αυτό που δεν έχουμε σήμερα. Εθνική πολιτική και ηγέτης που θα έπαιρνε τα χαλινάρια και θα καθοδηγούσε το Έθνος με ομοψυχία, στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Όχι μικροπρεπή ανθρωπάκια, καλογυαλισμένοι χαρτογιακάδες, που έμαθαν μία ζωή να σέρνονται σαν ερπετά, από τη μία στις εντολές της Μέρκελ και των Διεθνών Τοκογλύφων, και από την άλλη στις εντολές του Νεοσουλτάνου Ερντογάν και της Άγκυρας.

ΓΕΑΔΗΣ ΓΕΑΔΗ
Εκπρόσωπος Τύπου Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.)