Στον έρημο δρόμο, δυο φιγούρες τρέχουν και εκτελούν. Καταλήγουν στο αυτοκίνητο με τις ανοιχτές πόρτες που είναι καταμεσής του δρόμου και ανενόχλητοι φεύγουν. Οι εικόνες μοιάζουν με τα πάμπολλα ηλεκτρονικά παιγνίδια που κρατούν «συντροφιά» στα παιδιά μας. Η μόνη διαφορά ότι αυτό το παιγνίδι είναι αληθινό και ο εχθρός είναι μια ιδέα. Η ελεύθερη έκφραση, το κυριότερο συστατικό της Δημοκρατίας.

Ένα μολύβι, ένα κομμάτι χαρτί, ένα σκίτσο βεβαιώνει τους πολίτες ότι ζουν σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα. Ακόμα και αν διαφωνούν, είναι έτοιμοι να αγωνιστούν για να ακούγεται η κάθε φωνή. Το δικαίωμα να πιστεύεις ό,τι θέλεις, χωρίς ενόχληση. Να συνυπάρχεις μέσα σε διαφορετικές απόψεις, τρόπους ζωής, χρώματος, γλώσσας και κουλτούρας, χωρίς φόβο και κατατρεγμό.

Ένα σκίτσο φτιαγμένο με ένα μολύβι, σε ένα κομμάτι χαρτί, δηλώνει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η υπερβολή του, τόσο πιο στέρεα είναι η δημοκρατία που ζεις. Γι' αυτό χαμογελάς. Είναι η ευτυχία ότι είσαι ελεύθερος.

Η λογοκρισία και ο κατατρεγμός του δημοσιογράφου, του καλλιτέχνη, του δημιουργού και της ελεύθερης έκφρασης είναι η χειροπιαστή απόδειξη, που λειτουργεί σαν μέτρο είτε του σκοταδισμού είτε του πολιτισμού.

Λίγο πριν και σχεδόν ταυτόχρονα, κάπου ελέγχεται ένα καλάσνικοφ, τα βόλια, φοριέται η μαύρη μάσκα. Κάπου αλλού ξύνεται ένα μολύβι, απλώνεται ένα κομμάτι χαρτί, καθαρίζονται και φοριούνται τα γυαλιά. Θα συναντηθούν. Ακούγεται ο ήχος του μολυβιού που αφήνει το αποτύπωμα μιας συμβολικής σκέψης στο χαρτί. Ακούγεται η ριπή. Στο χαρτί πέφτουν κόκκινες σταγόνες.

Το τελευταίο σκίτσο με τις κόκκινες κηλίδες είναι η κατοχύρωση του δικαιώματος δικαιοσύνης, να πιστεύεις και να φτιάχνεις χώρους λατρείας χωρίς φόβο, να σκέφτεσαι ελεύθερα και να εκφράζεις τη γνώμη σου χωρίς κατατρεγμό.