Το Κυπριακό το ξεχάσαμε. Οι διαπραγματεύσεις, όπως και οι πρόεδροι-διαπραγματευτές έρχονται και παρέρχονται, και λύση δεν φέρνουν. Συνηθίζουμε στη στασιμότητα. Εν τω μεταξύ ο χρόνος φτιάχνει τετελεσμένα (εις βάρος μας): οι έποικοι πολλαπλασιάζονται και ριζώνουν, οι πρώτη γενεά των προσφύγων (που ανυπομονούσε για λύση) φθίνει, οι Έλληνες συνηθίζουμε στον διχασμό και η διχοτόμηση του 1974 γίνεται πραγματικότητα.

Τελευταία εμφανίζεται νέα δυσκολία. Αν μέχρι τώρα δεν τα βρίσκαμε στη μοιρασιά της στεριάς, τώρα ανοίγει πρόβλημα και με τη μοιρασιά της θάλασσας (ΑΟΖ, «Μπαρμπαρός»). Αν από παλιότερα είχαμε αποδεχθεί την επίμονη και παραδοσιακή πρόταση των Τούρκων για δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών, σήμερα δεν θα βλέπαμε το «Μπαρμπαρός» μπροστά στο νησί.

Τη λύση των δύο ξεχωριστών κρατών προτείνει η παρούσα γραφή. Κακώς δεν δεχθήκαμε τότε (αλλά και πρόσφατα) τα δύο κράτη. Όχι μόνο λόγω ΑΟΖ, αλλά γενικότερα η λύση αυτή είναι η ασφαλής και βιώσιμη λύση. Λύνει το πρόβλημα πάνω στην εθνική βάση και απαλλάσσει από συγκρούσεις στο μέλλον. Είναι η μόνη λύση που μπορεί να αποφέρει επιστροφή εδαφών. Το κράτος στον Νότο να λέγεται Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου, για να ξέρει όλος ο κόσμος ότι εκεί είναι χώρος του Ελληνισμού.

Με τη Διζωνική Δικοινοτική το νησί θα πλημμυρίσει από νέους έποικους, οι Τούρκοι θα γίνουν περισσότεροι από τους Έλληνες, θα αλλοιωθεί η ελληνικότητα του νησιού. Μια διζωνική-δικοινοτική λύση θα βασίζεται σε πολύπλοκα νομικά μέσα, κάτι που εύκολα παρερμηνεύεται (βλ. περίπτωση Ελληνισμού Κωνσταντινούπολης, Ίμβρου, Τενέδου). Να συμφωνήσουμε στη δημιουργία δύο εντελώς ξεχωριστών κρατών, που να μην ελέγχονται από κανένα ξένο κράτος, μελών της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε., χωρίς «διαιτητές».

Να ζητήσουμε για αντάλλαγμα γη. Να ρυθμίσουμε λογικά τα προβλήματα των απομεινάντων ανθρώπων και μνημείων των πλευρών στο έδαφος της άλλης πλευράς. Να φύγουν τα ξένα στρατεύματα από το νησί. Όντας μέλη της Ε.Ε. τα δύο κράτη θα έχουν πλήρη επικοινωνία μεταξύ τους και το νησί πρακτικά δεν θα φαίνεται διχοτομημένο.

Την ίδια στιγμή, η κρατική υπόσταση των δύο κρατών θα είναι εγγυημένη από τον Ο.Η.Ε. και την Ε.Ε. Με τη λύση αυτή θα ξεμπλοκαριστεί και η δυσκολία με την ΑΟΖ: το καθένα από τα δύο κράτη θα πάρει την ΑΟΖ που του ανήκει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.