Το δικαίωμα για την ελευθερία της γνώμης, λόγου και έκφρασης γενικότερα και ειδικότερα το δικαίωμα για τη λήψη και μετάδοση ιδεών και πληροφοριών καταδείχνει, σε κάθε νομικό σύστημα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον βαθμό πολιτισμού κάθε σύγχρονης πολιτείας. Η Ευρώπη είναι δικαίως υπερήφανη γιατί το νομικό της σύστημα, αφού ως Συμβούλιο της Ευρώπης, αλλά και ως Ευρωπαϊκή Ένωση, βασίζεται και προωθεί αξίες για την προστασία των ανθρώπινων ελευθεριών, την αξιοπρέπεια και την προσωπικότητα των πολιτών, ως και για την έννοια του Κράτους Δικαίου.
Δικαίως λοιπόν η Ευρώπη, αλλά και κάθε κράτος που σέβεται τις βασικές ανθρώπινες ελευθερίες, εξεγέρθηκαν κατά της απαράδεκτης φρικτής αυτής πράξης φανατισμού, κατά δημοσιογράφων και μέσου πληροφόρησης στο Παρίσι. Αντίδραση λαϊκή, που καταδείχνει ότι το λειτούργημα του δημοσιογράφου, η προστασία της ελευθεροτυπίας και το δικαίωμα πληροφόρησης μπορεί να πλήγηκε βάναυσα, αλλά δεν κάμφθηκε. Αντίθετα, πρέπει να συνεχιστεί με τη διαμορφούμενη ήδη αντίδραση πολιτών και κρατών έναντι της τρομοκρατίας, ώστε να ενισχυθεί ο σεβασμός του δικαιώματος της προσωπικότητας και της ελευθερίας της γνώμης και έκφρασης εκάστου.
Αυτή η δικαία λαϊκή αντίδραση στη Γαλλία και αλλού και η καταδίκη από κράτη και άλλους διεθνείς θεσμούς (ως οι Γ.Γ. ΟΗΕ, Πρόεδρος Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης κλπ.) της πρωτόγνωρης τούτης άγριας και απαράδεκτης καταπάτησης των δικαιωμάτων και ελευθεριών, δεν μπορεί να γίνεται όμως επιλεκτικά. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κατά την οποία η έλλειψη σεβασμού του δικαιώματος στη ζωή, από τους τζιχαντιστές, επιβάλλει στην ανθρωπότητα να διατηρηθούν, ως κόρη οφθαλμού, οι αρχές για τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες.
Ένας εκτοπισμένος πολίτης της Κύπρου, με τη στρατιωτική λόγχη της Τουρκίας -η οποία εποικίζει συστηματικά και αλλοιώνει τον δημογραφικό χαρακτήρα της υπό κατοχή κυπριακής γης- δικαίως θα πρέπει να αισθάνεται κατά το απλό περί δικαίου συναίσθημα του ότι, πολλά δικά του δικαιώματα και ελευθερίες παραβιάζονται σωρευτικά, ως διαπιστώθηκαν από το ΕΔΑΔ (4η Διακρατική προσφυγή, Τιτίκα Λοϊζίδου κλπ.) ή και ως παραβίαση κοινοτικού κεκτημένου από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπόθεση Αποστολίδη), πλην όμως παραμένει η αποκατάσταση του δικαίου του απλώς σχήμα λόγου ή ευχολόγιο.
Τούτο, αφού αυτά τα δικαιώματα και οι ελευθερίες τους όχι μόνο παραβιάζονται συνεχώς επί 40 και πλέον έτη, αλλά και με την τωρινή επίμονη και προκλητική παρουσία του Μπαρμπαρός στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας προωθείται ως μορφή δυνατής καταπάτησης του διεθνούς δικαίου, από τον πλέον ισχυρό, την Τουρκία.
Φαίνεται ότι η αντίδραση των θεσμικών οργάνων της Κυπριακής Δημοκρατίας -παρά την επιτυχία σε ψηφίσματα και αποφάσεις που καταδίκασαν την Τουρκία, για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, για τους αγνοούμενους, τη στέρηση της απόλαυσης της περιουσίας, της ελευθερίας εγκατάστασης, τους εγκλωβισμένους, την ομηρία της Αμμοχώστου- δεν ήταν αποφασιστική, συνεχής και συνεπής, σε βαθμό που να προκαλεί ανάλογη, ως για τη δολοφονία των δημοσιογράφων, δίκαιη αντίδραση της διεθνούς γνώμης κατά της Τουρκίας.
Αφού εμείς υποχωρούμε συνεχώς και προσφέρουμε στην Τουρκία νέα κεκτημένα κατά τις παράνομες διεκδικήσεις της, γιατί να μας συμπαρασταθούν οι άλλοι; Το δίκαιό μας δεν θα το διεκδικήσουν άλλοι αντί για εμάς. Άρα και ο ίδιος ο λαός, πέρα από τις κομματικές - πολιτικές ηγεσίες του δεν πρέπει να παραμένει χωρίς αντίδραση έναντι της Τουρκίας, δίδοντας την εντύπωση του συμβιβασμένου με την κατοχή (επίδειξη διαβατηρίων στα οδοφράγματα της κατοχής, χρήση παράνομου αεροδρομίου στην Τύμπου).
Αλήθεια, από πότε έχει ο κυπριακός λαός να διακηρύξει σε δρόμους και πλατείες τη διεκδίκηση σεβασμού των όσων ανθρώπινων δικαιωμάτων παραβιάζει η Τουρκία; Η τουρκική ανανέωση της επιθετικότητας κατά παραβίαση του διεθνούς δικαίου για ό,τι αφορά την ΑΟΖ αποτελεί την τελευταία ίσως δυνατότητα για να διεκδικήσουμε τον σεβασμό όλων ανεξαίρετα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, τα οποία η Τουρκία παραβιάζει, άλλως η πρόγνωση για το μέλλον λαού και κράτους είναι άκρως δυσοίωνη.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
