Έχω παρατηρήσει ότι σχεδόν όλοι οι πολιτικοί μας, εδώ και καιρό, χρησιμοποιούν μια «ξύλινη γλώσσα» στα άρθρα τους. Με όλο τον σεβασμό που τρέφω προς αυτούς, δυστυχώς αυτό είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Παραδείγματος χάριν, διαβάζουμε τα κείμενα του Πρόεδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, κ. Γιαννάκη Ομήρου. Δεν λέγω ότι τα κείμενά του δεν είναι γεμάτα πατριωτισμό, ευφυή επιχειρήματα κ.λπ. Και φυσικά, δεν είναι στις προθέσεις μου να θίξω τον καλό αυτό πολιτικό, πρόεδρο της ΕΔΕΚ.

Όμως, αν διαβάσεις ένα του άρθρο, είναι σαν να τα διάβασες όλα. Άξονας και κεντρική «ραχοκοκαλιά» των γραφομένων του κ. Ομήρου, είναι συγκεντρωμένα σε 2-3 φράσεις, προσομοιάζουν με τυπικό λόγο που εκφωνεί κάποιος σε μια εθνική επέτειο. Ακούμε, ή διαβάζουμε, περίπου τα εξής: «Η επεκτατική δύναμη Τουρκία καταπατά εδώ και 4 δεκαετίες τα χώματα της Κύπρου. Τώρα σαν πειρατική-επεκτατική δύναμη επιβουλεύεται και τον θαλάσσιό μας πλούτο. Την καλούμε να σεβαστεί την αναγνωρισμένη χώρα-μέλος της Ε.Ε. Να σεβαστεί τα ψηφίσματα του Σ.Α. του ΟΗΕ, το Διεθνές Δίκαιο, να δείξει πνεύμα συνδιαλλαγής κ.λπ. Οι ισχυροί της Γης οφείλουν να πιέσουν την Τουρκία να αποσύρει όλα τα κατοχικά στρατεύματα, να, να, να…».

Όλα αυτά, και ορθά είναι και πάρα πολύ ωραία ηχούν στα αφτιά του μέσου Ε/κ πολίτη. Παραμένουν, όμως, και λυπάμαι που θα το παρατηρήσω, στο επίπεδο του ευκταίου. Του ευσεβοποθισμού. Δεν εφάπτονται με την πραγματική ουσία του προβλήματος. Παραδείγματος χάριν: Ας μου πει κάποιος, ποιος θα ασκήσει πιέσεις επί της Τουρκίας; Και κυρίως: Γιατί; Οι ΗΠΑ, των οποίων η χώρα αυτή αποτελεί τον πιο σημαντικό χωροφύλακα της περιοχής; Η Ρωσία μήπως; Μα ακόμη αντηχούν στα αφτιά μας οι απογοητευτικές δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν, για ισορροπημένες σχέσεις με τις δύο πλευρές στην Κύπρο, τα λόγια με τα οποία εκθειάζει τον νεο-σουλτάνο Ερντογάν, ότι ο υποθαλάσσιος πλούτος της λεκάνης της Λεβαντίνης ανήκει και στις δύο κοινότητες κ.λπ.

Μόνο για εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία δεν μίλησε ο Ρώσος πρόεδρος… Που, πολύ φοβάμαι, ότι δεν αργεί η ώρα που θα το πράξει. Επαναλαμβάνω, δεν έχω τίποτε με τον άξιο πολιτικό, έντιμο κύριο Γ. Ομήρου. Αυτό που θέλω απλώς να τονίσω, είναι ότι ο πολιτικός λόγος χρήζει εκσυγχρονισμού, ανανέωσης. Να γίνει πιο ζωντανός, λίγο πιο ρεαλιστικός (όχι ενδοτικός), να μπορεί να αγγίξει την ταλαιπωρημένη ψυχοσύνθεση του Ελληνοκύπριου. Να ανυψώσει το πεσμένο του ηθικό! Δεν είναι τυχαία η, σε μεγάλο βαθμό, απαξίωση των πολιτικών ή της πολιτικής γενικά, από τους συμπατριώτες μας.

ANTΩNHΣ M. XATZHANTΩΝΗΣ
Ερευνητής-συνταξιούχος εκπαιδευτικός