Αυτοί που κατακρίνουν την Κυβέρνηση για «υφεσιακό προϋπολογισμό» δείχνουν να ξεχνούν ότι προηγουμένως τη δέσμευσαν με ένα πρόγραμμα δανεισμού έκτακτης ανάγκης

Μας είπαν ότι ο προϋπολογισμός 2015 είναι υφεσιακός. Η Κύπρος γνωρίζει πράγματι την ύφεση από το 2011. Ύφεση υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου και του 2014. Με το τέλος της περασμένης χρονιάς φαίνεται, όμως, να τερματίζεται ο κύκλος της ύφεσης.

Για το 2015 οι προβλέψεις μιλούν γι' ανάκαμψη της οικονομίας. Αύξηση του ΑΕΠ είναι η πρόβλεψη όλων. Μέχρι πρόσφατα την εκτιμούσαν σε 0,4%, αλλά τώρα αναθεωρείται και σε 0,8%. Αυτό βεβαίως θα εξαρτηθεί και από τις γενικότερες εξελίξεις (π.χ. επίδραση της κρίσης στη Ρωσία). Είναι, λοιπόν, «υφεσιακός» ο προϋπολογισμός μιας χρονιάς που θα χαρακτηρίζεται από αύξηση του προϊόντος στην οικονομία; Αντίθετα, το 2015 μπορεί να θεωρηθεί ως η πρώτη χρονιά της ανάκαμψης. Κρίσιμο θα είναι αυτή η ανάκαμψη να επιβεβαιωθεί και να ενισχυθεί.

Αυτοί που κατακρίνουν την Κυβέρνηση για «υφεσιακό προϋπολογισμό» δείχνουν να ξεχνούν ότι προηγουμένως τη δέσμευσαν με ένα πρόγραμμα δανεισμού έκτακτης ανάγκης. Το Πρόγραμμα προέβλεπε ύφεση γύρω στο 8% για το 2013 και γύρω στο 5% για το 2014.

Στην πράξη, όμως, τα αποτελέσματα δεν ήταν τόσο άσχημα. Στα δυο αυτά χρόνια δοκιμασίας η ύφεση ήταν μικρότερη απ' ό,τι προβλεπόταν. Κατά το ένα τρίτο το 2013 και στο ήμισυ πέρυσι. Γι’ αυτόν τον λόγο, εξάλλου, η κυπριακή οικονομία βγαίνει νωρίτερα απ' ό,τι προβλεπόταν από τα «κόκκινα».

Είναι, πάντως, αξιοσημείωτο ότι την ώρα ακριβώς που αναχαιτίζεται η υφεσιακή πορεία, κάποιοι φωνάζουν για ύφεση! Διαμαρτυρία για την ύφεση χωρούσε το 2011 και το 2012. Όταν είχαμε «ύφεση χωρίς αύριο». Τότε που, χωρίς πρόγραμμα διόρθωσης, η οικονομία ακολουθούσε απλώς την κατιούσα.

Είναι όμως και η ανεργία... Πληγή που δεν είναι απλώς και μόνο μια οικονομική κατάσταση, αλλά μαστίζει πραγματικά την κοινωνία, με πολύμορφες καταθλιπτικές συνέπειες. Δείκτης-κλειδί η ανεργία, εκτινάχθηκε από κάτι χαμηλότερο του 4% το 2008 σε 16% τo 2013.

Μέχρι το τέλος του 2012, προτού καν εφαρμοστούν τα μέτρα του Προγράμματος, η ανεργία στην Κύπρο είχε ήδη υπερτριπλασιαστεί: από 3,7% το 2008 σε 11,9% το 2012 (Eurostat). Να αποδίδει κανείς την ύφεση και την ανεργία στο πρόγραμμα διόρθωσης ή στις πολιτικές της σημερινής κυβέρνησης, είναι ανακριβές. Αντίστροφα, το πρόγραμμα και οι πολιτικές διόρθωσης επιβάλλονταν, επειδή η οικονομία της χώρας είχε καταρρεύσει. Ενώ με την εφαρμογή των διορθωτικών μέτρων αναχαιτίζεται και η ανεργία στο τέλος του 2014.

Ακολουθώντας τον κύκλο της ύφεσης που κλείνει, η ανεργία για πρώτη φορά περιορίζεται. Τα στοιχεία του τελευταίου τριμήνου δείχνουν μια τάση κάμψης. Παραμένει βέβαια σε απαράδεκτα υψηλό επίπεδο. Όμως η τάση θα είναι στο εξής να μειώνεται. Αρκεί, βεβαίως, η μεγέθυνση της οικονομίας να είναι τέτοια, που να δημιουργεί αρκετές θέσεις εργασίας. Διότι είναι γνωστό ότι η απορρόφηση της ανεργίας έχει πάντα μια «διαφορά φάσης». Παρουσιάζει δηλαδή μια χρονική υστέρηση σε σχέση με την ανάκαμψη της οικονομίας.

Επομένως, η έμφαση πρέπει στο εξής να δοθεί σε πολιτικές προσέλκυσης επενδύσεων και ενθάρρυνσης της οικονομικής δραστηριότητας. Σε αυτό θα συμβάλει μια καινούργια Στρατηγική Ανάπτυξης, που είναι το απολύτως ζητούμενο στη σημερινή φάση.

Το γεγονός είναι πάντως ότι, αντίθετα από την αντιπολιτευτική μεμψιμοιρία, μοιάζει να τερματίζεται ο κύκλος της ύφεσης που ζήσαμε τόσο επώδυνα από το 2010-11. Μήπως, όμως, αυτό είναι αφ’ εαυτού αρκετό; Όχι, δεν είναι. Ικανοποιητικό είναι, αρκετό όχι. Διότι η οικονομική δραστηριότητα υπολείπεται ακόμα από εκείνο που χρειάζεται για να αποκατασταθούν ισορροπίες και μέσα στην κοινωνία. Διότι η ανεργία, κι αν έχει μόλις πάψει να αυξάνεται, παραμένει πολύ υψηλή.

Το στοίχημα για την Κυβέρνηση και την κοινωνία ολόκληρη είναι να συνεχιστεί με συνέπεια η προσπάθεια διόρθωσης και εξισορρόπησης, ενώ ταυτόχρονα να γίνουν οι υπολειπόμενες τομές και μεταρρυθμίσεις. Με στόχο να επιστρέψει η οικονομία σε μόνιμη και βιώσιμη αναπτυξιακή τροχιά.

Είναι, λοιπόν, καιρός να πολιτευτούν όλοι δημιουργικά. Οι πολιτικές δυνάμεις που εκμεταλλεύονται τις δύσκολες συνθήκες για να αναζητήσουν κάποιου είδους κομματική ικανοποίηση ή δικαίωση δεν προσθέτουν τίποτα. Όσο κι αν χρησιμοποιούν το λογοπαίγνιο με «αριθμούς που ευημερούν και ανθρώπους που υποφέρουν», δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα διαφορετικό από την πραγματικότητα. Όπως δεν αλλάζει με λόγια η καταστροφική πορεία των τελευταίων χρόνων (για την οποία γνωρίζουμε τα αίτια). Μπορούμε όμως, με σωστές μεταρρυθμιστικές προσεγγίσεις και επινοητικές αναπτυξιακές προτάσεις, να αλλάξουμε θετικά το εγγύς μέλλον της χώρας.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ Γ. ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ
Βουλευτής Λευκωσίας,
|Εκπρόσωπος Τύπου ΔΗΣΥ