Είθισται στο κατώφλι μιας νέας χρονιάς ένας απολογισμός για τα συμβάντα της χρονιάς που πέρασε. Για να είναι γόνιμο, πρέπει αυτό να αφορά το μέλλον και όχι το παρελθόν. Τι ήταν λοιπόν το γεγονός της χρονιάς, ιδιαίτερα σε σχέση με το Κυπριακό;
Ως ευρωβουλευτής πάλεψα συντονισμένα με συναδέλφους μου για το ισχυρό καταδικαστικό ψήφισμα εναντίον της Τουρκίας και πλήρως υποστηριχτικό προς την Κυπριακή Δημοκρατία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Ωστόσο, το ψήφισμα δεν αξιολογείται ως το κύριο γεγονός της χρονιάς, παρ' όλη τη δημοσιότητα και με αρκετούς να το προβάλλουν ως δικό τους επίτευγμα. Πέραν από τη μικροπολιτική που υπερκαλύπτει το προσκήνιο στα ΜΜΕ, η αναζήτηση για το γεγονός της χρονιάς πρέπει να αφορά την ουσία των γεγονότων.
Έχοντας στο μυαλό την Ιστορία και όχι τη μικροπολιτική, ανατρεπτικό γεγονός της χρονιάς υπήρξε η διαπίστωση ότι μια βαθιά εμπεδωμένη σχολή σκέψης στο Κυπριακό και στην ΕΕ σχετικά με την Τουρκία έχει νεκρώσει. Πρόκειται για την πολιτική του Ελσίνκι με αφετηρία το 1999 επί Σημίτη-Παπανδρέου (Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι).
Έκτοτε για 15 χρόνια, με την ανοχή και παροχή ευρωπαϊκής προοπτικής στην Τουρκία με άνοιγμα κεφαλαίων, Κύπρος και Ελλάδα «επένδυαν» στη δυνατότητα να ασκήσουν πίεση για μιαν αποδεκτή λύση στο Κυπριακό και Ελλαδοτουρκικά. Η πεποίθηση ήταν τόση, ώστε αλλεπάλληλες αβαρίες έγιναν αποδεκτές, με την προσδοκία ότι η πολιτική «επένδυση» θα αποδώσει τα πολλαπλάσια οφέλη στο μέλλον. Έτσι, πολιτικοί ανελίχθηκαν αστραπιαία μέσα από «στρατευμένα» και επιδοτούμενα ΜΜΕ και εκπομπές.
Πολιτικές καριέρες χτίστηκαν «πουλώντας» θεωρία και αναλύσεις με άρθρα που «τεκμηρίωναν» τη… σοφία αυτών που διαμόρφωσαν την πολιτική. Και στο μεσοδιάστημα, δεκάδες εκδηλώσεις από Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς με χρηματοδότηση εκτός Κύπρου και διάφορους πρωταγωνιστές που «ανταμείφθηκαν» ανάλογα, με θέσεις και χρηματοδοτήσεις.
Τελικά, το Ελσίνκι έγινε κυρίαρχη πολιτική γι' αντιμετώπιση της Τουρκίας και λύση στο Κυπριακό, για να φτάσει όμως στο τέλος της εντός 2014 με τις εκβιαστικές και παράνομες ενέργειες της Τουρκίας και την άρνησή της για να εκπληρώσει τα ελάχιστα που συμφώνησε με την ΕΕ σχετικά με την Κύπρο.
Εντός του 2014 οι προσδοκίες για ευρωπαϊκή ρύθμιση του Κυπριακού και των θεμάτων στα Ελλαδοτουρκικά μέσω της προώθησης των ενταξιακών της Τουρκίας έγινε θρύψαλλα, μαζί με ένα συνονθύλευμα αριστεροδέξιων πολιτικών και κινήσεων που έφτασαν στο τέλος τους. Και χάθηκαν τόσα χρόνια άγονα, με την κατάσταση να χειροτερεύει λόγω της παγίωσης της κατοχής στα κατεχόμενο μέρος της Κύπρου. Από την άλλη, καθώς το πτώμα του Ελσίνκι κείτεται νεκρό, καθώς στήθηκαν πολιτικές καριέρες, συστάθηκαν ΜΚΟ και γράφτηκαν αμέτρητες αναλύσεις και άρθρα που… τεκμηρίωναν την πολιτική του Ελσίνκι, δεν έχει
ακουστεί ένα mea culpa ακόμη. Ούτε καν από όσους θεωρούσαν τον Ερντογάν «οραματιστή» και «ισλαμοδημοκράτη». Και είναι ενδιαφέρον πού θα στραφούν οι ζηλωτές μιας νεκρής πολιτικής, τώρα που ο Ερντογάν δεν θέλει ένταξη στην ΕΕ αλλά να εντάξει την Ευρώπη στα νεο-οθωμανικά του σχέδια.
Όλα αυτά συνέβησαν ενόσω στην Αν. Μεσόγειο βρίσκεται σε εξέλιξη μια ιστορική ευκαιρία αιώνων με την ευνοϊκότερη συγκυρία εξελίξεων, συμφερόντων και προσωπικοτήτων στο προσκήνιο εδώ και δεκαετίες, με επίκεντρο την ενέργεια. Όμως, με τον Ερντογάν και την Τουρκία να μεταλλάσσονται σε καταπιεστικό ισλαμιστικό καθεστώς, ο πολυδιαφημισμένος ευρωπαϊκός μοχλός πίεσης έχει εκπνεύσει. Δεν μπορεί να επενδύει η Κύπρος σε μια νεκρή πολιτική.
Πρέπει εμείς να δημιουργήσουμε πίεση, απαιτώντας πλήρη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως αναγκαία προϋπόθεση για οποιοδήποτε περαιτέρω βήμα της Τουρκίας προς την ΕΕ. Το αίτημα έχει ξεκάθαρη νομική και πολιτική κάλυψη, και η αναγνώριση τυγχάνει στήριξης από αρκετούς Ευρωπαίους αξιωματούχους, που δύσκολα προβάλλουν αντιρρήσεις. Άλλωστε, η αναγνώριση αποτελεί κοινοτική υποχρέωση της Τουρκίας προς την ΕΕ εδώ και αρκετά χρόνια.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ - S & D
[email protected]
