Σε αυτούς οφείλει η πατρίδα την ανεξαρτησία της, σε αυτά τα παιδιά οφείλει ο λαός την αξιοπρέπειά του...

Το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου, η κοινότητα Χολετριών Πάφου κήδευσε τον Ανδρέα Ιακώβου, έναν ακόμα ήρωά της, που για 40 χρόνια κουβαλούσε στο κορμί και στην ψυχή του το έγκλημα του 1974.

Στα είκοσί του χρόνια, στρατιώτης, έγινε παρανάλωμα φωτιάς της τρομακτικής βόμβας Ναπάλμ, στην πρώτη μέρα της βάρβαρης τούρκικης εισβολής του 1974. Θα απολυόταν στις 20 Ιουλίου, όταν βρήκε την Κύπρο το κακό... Αγωνίστηκε να ζήσει και τα κατάφερε, με βαρύ τίμημα τις απανωτές εγχειρήσεις και θεραπείες σε Κύπρο, Ελλάδα, Ανατολική Γερμανία. Σπούδασε Οικονομικά στην Ελλάδα και εργάστηκε στην Κύπρο για αρκετά χρόνια στον τραπεζικό τομέα.

Γεννήθηκε στα Χολέτρια, 30 Νοεμβρίου 1954 και ήταν το δεύτερο παιδί του Παναγιώτη και της Μαρίας Ιακώβου. Αδελφή του η Αγγέλα, ένας υπέροχος άνθρωπος, με σπουδές στην Ανατολική Γερμανία, πολιτικός μηχανικός. Δυστυχώς τη χάσαμε και αυτήν πολύ νέα, στα 39 της χρόνια.

Ο Ανδρέας διακρινόταν από μικρός για το ήθος του, και ήταν στο σχολείο άριστος μαθητής, πάντα ευπροσήγορος και φίλος με όλους.

Στον Ανδρέα, στρατιώτη τον μαύρο Ιούλη του 1974, ανατέθηκε, μετά που οι πραξικοπηματίες επικράτησαν, να προσέχει στις Κεντρικές Φυλακές τους φυλακισμένους μακαριακούς. Ο Ανδρέας με κίνδυνο της ζωής του τούς έδινε νερό και τροφή, τους έδινε κουράγιο να αντέξουν τη δύσκολη ώρα. Και όταν οι πραξικοπηματίες το κατάλαβαν, τον έδιωξαν μακριά, απειλώντας να τον δολοφονήσουν.

Ο Ανδρέας εδικαιούτο από την πολιτεία βοήθεια. Χρέος άλλωστε της πολιτείας είναι στα παιδιά της, αυτούς που προσέφεραν στην πατρίδα, να προσφέρει βοήθεια και στήριξη. Ο Ανδρέας ούτε ζήτησε ούτε ποτέ αποδέχθηκε την παραμικρή βοήθεια ή προσφορά από την πατρίδα. Ούτε και τα τελευταία χρόνια που τα προβλήματα της υγείας του, ως αποτέλεσμα εκείνου του κακού, τον ταλαιπωρούσαν και τον βασάνιζαν, δέχθηκε βοήθεια... Ποτέ δεν θέλησε τις αναφορές στην προσφορά και στη θυσία του, πόσω μάλλον να δεχθεί τη βοήθεια ή την ελάχιστη αναγνώριση.

Σε αυτούς τους ανθρώπους οφείλει η πατρίδα. Σε αυτά τα παιδιά, που έχασαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους, οφείλει η πατρίδα.
Σε αυτούς οφείλει η πατρίδα την ανεξαρτησία της, σε αυτά τα παιδιά οφείλει ο λαός την αξιοπρέπειά του...

Εμείς θα κρατούμε ζωντανή την καλή και αγαθή μνήμη που μας άφησε ο Ανδρέας ως κληρονομιά. Η πολιτεία, κυρίως, αλλά και η κοινότητα του χρωστούν πολλά και οφείλουν -έστω μεταθανάτια- να τιμήσουν τον Ανδρέα Ιακώβου.

ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ