Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το ρεπορτάζ του Μάριου Δημητρίου στη «Σημερινή» της 14/12/2014, με τίτλο «Κίνηση για την Ομοσπονδιακή Κύπρο».

Κατ’ αρχάς αυτό που με ξένισε περισσότερο είναι η εισαγωγή του δημοσιογράφου στο θέμα. Γράφει ο Μάριος Δημητρίου: «Την ίδρυση της Κίνησης για την Ομοσπονδιακή Κύπρο ανακοίνωσαν οι οργανωτές της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, σε εκδήλωση στο ερειπωμένο χωριό Άγιος Σωζόμενος, μεταξύ Ποταμιάς και Γερίου - έναν υποβλητικό και συμβολικό χώρο, που πριν από το 1974 εκατοικείτο κυρίως από Τουρκοκυπρίους και που είχε ουσιαστικά εγκαταλειφθεί το 1964, μετά από φονική επίθεση Ελληνοκυπρίων γειτονικών χωριών».

Αφού, λοιπόν, στη διακήρυξη των οργανωτών αναφέρεται ότι «απορρίπτουμε κάθε πρακτική που διεγείρει το μίσος, την εκδίκηση, τη μνησικακία, την περιθωριοποίηση και την εχθρότητα», γιατί δεν επέλεξαν έναν ουδέτερο χώρο της εκδήλωσής τους, που να μην προάγει τις πιο πάνω πρακτικές; Αντίθετα, επέλεξαν έναν χώρο που, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο... «εγκαταλείφθηκε μετά τη φονική επίθεση των Ελληνοκυπρίων».

Αν ήθελαν οι διοργανωτές να διακηρύξουν έμπρακτα την αντίθεσή τους στην τουρκική κατοχή, που κρατά μοιρασμένους Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, θα μπορούσαν κάλλιστα να επιλέξουν έναν χώρο με φόντο π.χ. την τουρκική σημαία, που είναι χαραγμένη στον σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο και να απαιτήσουν τη διαγραφή και την εξαφάνισή της, ως ενέργεια που προάγει τη συμφιλίωση και την ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων.

Θα μπορούσαν, επίσης, να επιλέξουν ως χώρο της εκδήλωσής τους αυτόν του «Μουσείου Βαρβαρότητας» στα κατεχόμενα -όπως αποκαλείται- και στο οποίο φιλοξενούνται όλες οι «βιαιότητες» που διέπραξαν οι Ελληνοκύπριοι εναντίον των Τουρκοκυπρίων, και να απαιτήσουν την αντικατάστασή του με ένα «Μουσείο Συναδέλφωσης και Συνύπαρξης» με φωτογραφίες, ντοκουμέντα και τεκμήρια της ειρηνικής συμβίωσης των δύο Κοινοτήτων από το παρελθόν.

Θα μπορούσαν, ακόμα, να συντάξουν και να επιδώσουν ένα ψήφισμα προς τη Διεθνή Κοινότητα, στο οποίο να απαιτείται η άμεση αποχώρηση του τουρκικού στρατού κατοχής, που εμποδίζει την επανένωση του κυπριακού λαού (Ε/κ και Τ/κ) και την εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών σε όλο το νησί.

Και ως τέτοια είναι το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης, εγκατάστασης και απόκτησης περιουσίας σε όλη την επικράτεια της Κύπρου, και να μας πουν πώς τα δικαιώματα αυτά μπορούν να τύχουν υιοθέτησης και εφαρμογής. Κύριο σύνθημα της Κίνησης για την Ομοσπονδιακή Κύπρο είναι: «Διεκδικούμε τη συμβίωση σε ένα Ομοσπονδιακό Κράτος, θεμελιωμένο στις αρχές της δικαιοσύνης, της ισότητας και της δημοκρατίας».

Αφού λοιπόν -σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της Σημερινής- την κίνηση ίδρυσαν καταξιωμένοι επιστήμονες από την Κοινωνία των Πολιτών, θα αναμένουμε να μας αναλύσουν με ποιον τρόπο μπορεί να υλοποιηθεί το σύνθημά τους χωρίς την αποχώρηση του στρατού κατοχής και την απομάκρυνση των εποίκων, αναφορές οι οποίες ελλείπουν παντελώς μέσα από τη νεφελώδη και γενικόλογη προκήρυξή τους (να αποδομήσουμε τις επίσημες αφηγήσεις, να αναγνωρίσουμε τις αλήθειες των άλλων, να απελευθερωθούμε από μιαν αντίληψη της πραγματικότητας βασισμένης στη δική μας αποκλειστικά αλήθεια, να οικοδομήσουμε σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και αποδοχής κ.λπ.).

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, μου ήρθε συνειρμικά στο μυαλό ένα ποίημα του Παντελή Μηχανικού, το οποίο και καταγράφω ως επίλογο του σημερινού σημειώματος:

«Μα δεν καταλαβαίνετε ότι η Δευτέρα Παρουσία
διεξάγεται ήδη;
Κατανόησες επιτέλους πόσο εύκολα μπορείς να
θαυμαστής σ’ αυτό το νησί,
για τι αξιοθαύμαστο μπορείς να θαυμαστής;
Διεισέδυσαν οι ψεύτικοι επαναστάτες μητέρα,
Διεισέδυσαν οι κίβδηλοι επαναστάτες.
Έγιναν όλα ρευστά, μητέρα,
έγιναν όλα απροσδιόριστα ρευστά…
έγιναν όλα συνώνυμα, μητέρα,
απέβαλαν τα χαρακτηριστικά τους
και μας μπερδεύουν,
και δεν μπορούμε πια να τραβήξουμε γραμμή,
και δεν είμαστε πια βέβαιοι ποιος μας μιλά,
και δεν είμαστε πια βέβαιοι σε ποιον μιλάμε,
τι μιλάμε,
αν είμαστε καν εμείς που μιλάμε...
Μητέρα, δεν θ’ αναγνωρίσεις το νησί.
Μας ξέρει καλά πια, λέει η λευτεριά
και δεν μας πιστεύει.
Θ’ αλλάξει όνομα, λέει η λευτεριά,
θ’ αποσύρει τ’ αγάλματά της.
"Αφήστε με ήσυχη", λέει
"Ήμαρτον, επιτέλους μαζί σας,
τι ήταν αυτό,
τ’ είναι αυτό"»;

ΥΓ: Σε πρόσφατο άρθρο μου στον ημερήσιο Τύπο είχα κατακρίνει τη Βικτώρια Χίσλοπ γιατί στο τελευταίο της μυθιστόρημα «Ανατολή» περιέγραψε υποκειμενικά τα ιστορικά γεγονότα στην Κύπρο, προβάλλοντας και παρουσιάζοντας μονομερώς τους Ελληνοκυπρίους ότι προκάλεσαν βιαιότητες, φρικαλεότητες και εγκλήματα εναντίον των Τουρκοκυπρίων και αυτά είχαν ως φυσιολογικό αποτέλεσμα την τουρκική εισβολή.
Διαβάζοντας την ανταπόκριση του δημοσιογράφου της «Σημερινής» και το σκεπτικό των διοργανωτών για την επιλογή του χώρου μιας εκδήλωσης, κατάλαβα γιατί το βιβλίο της Χίσλοπ κατέληξε να είναι ένα εγχειρίδιο τουρκικής προπαγάνδας.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΡΦΙΤΗΣ
Μέλος Πολιτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκού Κόμματος