Για να βγούμε από τις μεγάλες κρίσεις, που μας μαστίζουν, χρειάζεται μια νέα πορεία, αλλά κανένας δεν ξέρει ποια πορεία να ακολουθήσουμε γιατί το όλο σύστημα -και ιδιαίτερα το πολιτικό- είναι γυμνό από όραμα και ιδέες, επειδή είναι εγκλωβισμένο στην κυπριακή συναναστροφή και έτσι αποκλείονται οι λύσεις. Το όλο σύστημα είναι ανίσχυρο και χρειάζεται ανασύσταση και ανασυγκρότηση για ν' αντεπεξέλθουμε στις κρίσεις. Το μέλλον δεν ελέγχεται, επειδή βρίσκεται σε αμφισβήτηση και διαμάχη και οι πλείστες των ιδεών και σχεδιασμών είναι εκτός πραγματικότητας.

Κάθε παράταξη έχει τους οπαδούς της, τους πελάτες και τα συμφέροντά της και όποια κινητοποίηση και αν γίνει, π.χ. για λύση του Κυπριακού, του καθαρισμού του στάβλου της βρομιάς που μας έπνιξε, βελτίωση της Εκπαίδευσης, Δικαιοσύνης, Δημοσίου κ.λπ. δεν εμπεδώνεται γιατί έχουμε προσαρμοστεί στις συνθήκες που μας προέκυψαν και έτσι όλοι αρνούμαστε να αλλάξουμε τρόπους συμπεριφοράς, συνεννόησης, λειτουργίας της κοινωνικής κρατικής οργάνωσης, διανομής αρμοδιοτήτων, θεραπείας θεσμών, αξιών και πρωτοτύπων.

Η υπερδαπάνη, ο εύκολος πλουτισμός, το πελατειακό κράτος, η γραφειοκρατία, τα κατοχυρωμένα κοινωνικά προνόμια, η φοροδιαφυγή, οι ανείσπρακτοι φόροι, τα ανείσπρακτα πρόστιμα, η επιλεκτική εφαρμογή είσπραξης και ελέγχου τούτων, η αυστηρή εφαρμογή του απορρήτου έφερε την ανισότητα και αποτέλεσε το βάθρο της διάλυσης κράτους, κοινωνίας και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος.

Βρισκόμαστε μπροστά σε νέες απαιτήσεις της εποχής για το κυπριακό κράτος, το κράτος πρόνοιας, και γι’ αυτό η οικονομία θα πρέπει να ενταχθεί στο πλέγμα της παγκοσμιοποίησης, των δυνατοτήτων συνεργασιών και παροχής κεφαλαίων, της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ευκαιριών συναλλαγών και της απόκτησης τεχνολογιών.

Οι πόροι θα πρέπει να επενδύονται στην παραγωγή και από αυτήν να υπάρξει ανακατανομή πλούτου για όλους. Στις μέρες μας το κράτος πρόνοιας είναι το πιο σημαντικό επίτευγμα γιατί περιορίζει τις κοινωνικές ανισότητες και ελλείψεις. Η παράταση του χρόνου ζωής απαιτεί απεριόριστα χρήματα, που δεν έχουμε, και γι’ αυτό η κατανομή πόρων για ανάπτυξη και κοινωνική στήριξη χρειάζεται μακροχρόνιο προγραμματισμό.
Πρέπει να έχουμε περιορισμό δαπανών, γιατί η προσφυγή στις ελεύθερες αγορές μετά τους περιορισμούς που μας έχουν επιβληθεί από τα μνημόνια, δεν θα είναι απεριόριστη γιατί υπάρχουν κανονισμοί της Ένωσης όπου είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρούμε ορισμένα επίπεδα ελλειμμάτων και χρέους.

Σαν Νότος που είμαστε, πρέπει να εργαστούμε συντονισμένα με τις Βρυξέλλες για να υπάρξουν κοινά κίνητρα που θα πρέπει να παραχωρηθούν προς τις χώρες του Νότου για προσέλκυση επενδύσεων, για έλεγχο του ορίου για τον πληθωρισμό, σχέδιο για κοινή δημοσιονομική πολιτική, φορολογικά κίνητρα για προσέλκυση επενδύσεων, έκδοση ομολόγου για αντιμετώπιση χρέους και ανάπτυξης.

Οι ρητορικές φωτοβολίδες που ρίχνουμε δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που απασχολούν τον τόπο και είναι ανάγκη να ενστερνισθούμε έναν ήπιο «νεοκεϊνσιανισμό», που θα είναι προσαρμοσμένος στα ευρωπαϊκά δεδομένα και στην παγκοσμιοποίηση και σ’ έναν προσδιορισμό των ορίων του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου με κατανομή των πεδίων δράσης καθώς και όλων των μεταρρυθμίσεων για να γίνουμε σύγχρονο κράτος.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι τα εξοντωτικά αντιλαϊκά μέτρα, καθώς επίσης η ισοπέδωση τάξεων και η αφαίρεση περιουσίας, δεν αποτελούν εκσυγχρονισμό, αλλά οικοδομούν μια ολιγαρχία νομενκλατούρας, που λυμαίνεται το κράτος και την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα.

Πρέπει να τονισθεί πως οι επιλογές που έχουμε κάνει σαν πολιτεία και κοινωνία για μια σειρά θεμάτων επεσώρευσαν οδυνηρές αναστροφές και καταστροφές, που εκτός του ότι έχουν ένα πολύμορφο κόστος, η αποκατάσταση στην προηγούμενη θέση τους είναι αδύνατη και οδυνηρή.

Για να βγούμε από την πολιτική, κοινωνική και οικονομική στέρηση πρέπει να φτιάξουμε νέες ιδέες και οράματα.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ