Όλοι ξέρουμε, όμως, ότι από την ευχή ώς την πράξη ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος

Επώνυμοι και μη, φυλακισμένοι και μη, χειροκροτήσαμε πλάι-πλάι με τον ίδιο ενθουσιασμό κι ελπίδα ζωγράφους, ποιητές και συνθέτες, που μας χάρισαν ένα ανεκτίμητο χριστουγεννιάτικο δώρο.
Την Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου, περάσαμε δύο αξέχαστες ώρες στις κεντρικές φυλακές, στην εκδήλωση για τις καλλιτεχνικές δημιουργίες των φυλακισμένων.

Στις ομιλίες, απαραίτητη εισαγωγή σε κάθε επίσημη εκδήλωση, τονίστηκαν οι καινούργιοι στόχοι: ανθρωπισμός, πνευματική καλλιέργεια, εσωτερική ελευθερία και προσωπική ανασυγκρότηση. Όλοι ξέρουμε, όμως, ότι από την ευχή ώς την πράξη ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Αλλά, εφόσον χαράχτηκε καινούριο μονοπάτι, η αισιοδοξία όχι μόνον επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται.

Όταν τελείωσε η εκδήλωση, το ακροατήριο χωρίστηκε στα δύο. Εμείς, που χειροκροτήσαμε, συγκινηθήκαμε και φύγαμε, κι αυτοί που χειροκρότησαν, συγκινήθηκαν (;) και έμειναν. Και ένα ερώτημα άρχισε να με απασχολεί: Εμείς οι εκτός, είμαστε πράγματι ανώτεροι από τους εντός; Ή απλώς είμαστε πιο τυχεροί; Είτε γιατί δεν μας έπιασαν, είτε γιατί δεν βρεθήκαμε ποτέ μπροστά στον πειρασμό; Ομολογώ ότι, αν μπορούσα να κλέψω 100 ευρώ, δεν θα καταδεχόμουν. Αλλά, αν μπορούσα να κλέψω ένα εκατομμύριο; Λέω αδίστακτα ναι, ακολουθώντας το παράδειγμα πολλών επώνυμων συμπατριωτών μας.

Αλλά τους εν δυνάμει κλέφτες φαίνεται ότι δεν τους βάζουν φυλακή. Τι κρίμα! Γιατί, φεύγοντας από την εκδήλωση, ένιωσα την εξής επιθυμία. Nα μπορούσα να φιλοξενηθώ καμιά δεκαπενταριά μέρες σ' αυτόν τον υπέροχο χώρο -περισσότερο θα ήταν ασύδοτη εκμετάλλευση του κράτους- τώρα που δεν υπάρχουν ακραία φαινόμενα, όπως φριχτοί βιασμοί και μυστηριώδεις αυτοκτονίες, ξυλοδαρμοί και τιμωρίες. Να έπαιρνα μέρος σ’ όλα τα εργαστήρια τέχνης, ζωγραφικής, γλυπτικής, ποίησης και μουσικής, ακόμα και ποδοσφαίρου!

Αλλά το μητρώο μου είναι λευκό. Πώς να γίνει; Συσσωρεύω άφθονες αμαρτίες «εν διανοία», αλλά αυτές αφορούν τον Άγιο Πέτρο. Μερικές «εν λόγω» και σχεδόν καμία σοβαρή «εν έργω». Με τέτοιο cv είναι για μένα κλειστές και οι πόρτες του παραδείσου και οι πόρτες της φυλακής! Τι κρίμα!