Οι κραυγές από τον καναπέ συνεχίζονται. Δεν είναι μόνο η οικονομική ανέχεια, οι μνημονιακές ρήσεις των ιθυνόντων, η φτώχια και η μιζέρια, είναι και η πνευματική ρηχότητα. Αυτή λοιπόν, η πνευματική ρηχότητα δεν μας επιτρέπει να αντιδράσουμε. Κραυγάζουμε από το πληκτρολόγιο στα σύγχρονα κοινωνικά καφενεία, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρατηρούμε τη ζωή να τρέχει, τους χρυσαετούς να μας κλέβουν με το γάντι, τις οικονομίες μας να κάνουν φτερά καθισμένοι στον καναπέ.

Και καθώς το δίκαιο μας πνίγει και η οργή μας ξεχειλίζει, σαν όρνεα κατασπαράζουμε τα αποκαΐδια των χρυσαετών. Και να σου οι ειρωνικές δηλώσεις να διαδέχονται η μια την άλλη ξεπηδώντας από το πληκτρολόγιο, κάνοντας νοερές διαδηλώσεις και αποδίδοντας δικαιοσύνη μέσω κακεντρεχών δηλώσεων. Πορευόμαστε με πρωτεργάτες τα ΜΜΕ, που κυνηγούν πια τα like, γράφοντας ευφάνταστους τίτλους και μαγειρεύοντας την αντικειμενικότητα με κάμποση υποκειμενική φιλοδοξία. Για αλατοπίπερο, λίγο ψέμα, λίγη αλήθεια, λίγες υποθέσεις, λίγη φαντασία με φόντο τη δημοσιογραφική διαίσθηση και η είδηση σερβιρίστηκε.

Αλήθεια, αναρωτιέστε πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση;
Η πνευματική ρηχότητα δεν είναι κώδικας στον μνημονιακό χάρτη. Υπήρχε. Απλώς τώρα ξεσκεπάστηκε, απογυμνώθηκε, καθώς ήταν περιτυλιγμένη με τα φαντακτερά ρούχα της πολυτέλειας. Γιατί γίναμε πνευματικά ρηχοί;

Γίναμε ρηχοί καθότι χάσαμε την πυξίδα μας, την ταυτότητα και το νόημα της ζωής μας. Οι περισσότεροι από μας δεν ξέρουμε την ιστορία μας, δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Καθώς δεν φτάνει μόνο να ξέρουμε δυο-τρεις αρχαίους και να πιπιλάμε τις λόγιες φράσεις τους, ούτε να θαυμάζουμε τα αγάλματα της πολιτισμικής μας κληρονομιάς στα σημαντικότερα μουσεία της οικουμένης, χρειάζεται να ξέρουμε πολύ περισσότερα. Από πού να τα μάθουμε, όμως; Τα σχολικά βιβλία υιοθετούν μια παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της ιστορίας, οι ιστορικές πηγές κιτρινιάζουν σε κάτι ξεχασμένα παλαιοπωλεία και εμείς πού να τρέχουμε να τις βρούμε.

Είναι και κάποιοι, βέβαια, που ψάξανε, τις βρήκαν, τις μελέτησαν και έλιωσαν τα παντελόνια και τις φούστες τους διαβάζοντάς τες, ωστόσο οι περισσότεροι από δαύτους έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους, μετανάστευσαν. Πήγαν σε άλλη γη, σε άλλες θάλασσες, σε μέρη όπου ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν τα δυνατά μυαλά. Σε μέρη όπου δεν κυριαρχεί η ρουσφετοκρατία και οι πελατειακές σχέσεις. Ενώ, λοιπόν, έχουμε τη μαγιά, την ιδιοσυγκρασία, την πολιτισμική ποικιλομορφία, τις προϋποθέσεις και αρκετά ντόπια δυνατά μυαλά, δεν τα αξιοποιούμε. Δεν διαβάζουμε, δεν μελετούμε και, το χειρότερο, δεν σκεφτόμαστε.

Έτσι ευνοούνται οι χρυσαετοί, ιθύνοντες με αρπακτικές διαθέσεις. Και μεις παραμονεύουμε στη γωνία, δεν αναρωτιόμαστε γιατί ευνοήθηκαν οι χρυσαετοί αλλά κοιτάμε να τους κατασπαράξουμε ξεσκίζοντας τις σάρκες τους, λες και ανάμεσα σε αυτές υπάρχει περίπτωση να βρούμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια. Δεν υπάρχει ανάμεσα σε ξεσκισμένες σάρκες ίχνος αξιοπρέπειας. Η αξιοπρέπεια φωλιάζει πλάι στη βούληση, γαλουχείται από τις αξίες και το ήθος και ανθίζει με την πνευματική επαγρύπνιση. Τούτος ο τόπος αξίζει καλύτερο μέλλον.

Για να υπάρξει μέλλον πρέπει να ψάξουμε βαθύτερα, να μην μείνουμε στην επιφάνεια, να πάμε πιο κάτω. Είναι μεγάλη τύχη για τους ιθύνοντες, όταν οι λαοί δεν σκέφτονται, έλεγε ο Χίτλερ. Γι' αυτό επιδιώξτε να μάθετε τα παιδιά σας πώς να σκέφτονται περισσότερο και όχι τι να σκέφτονται. Έτσι τούτος ο τόπος ίσως έχει και μέλλον, γιατί τώρα έχει μόνο παρελθόν.

ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΗ ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ-ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
Msc, Pgp, MAAT Ψυχολόγος