Όσοι δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να βρίσκονται στην ανάλογη πυραμίδα, είναι καταδικασμένοι να παλεύουν μεταξύ του τιμήματος της αυτοεκτίμησης και της σιωπής, που έμμεσα τους δημιουργεί τύψεις συνενοχής…

Τελευταία παρατηρείται μια τάση των πολιτικών, να συμβουλεύουν τον πολίτη, «να μη γενικεύει τη διαφθορά». Η γενίκευση θα ήταν λάθος εκτίμηση, αν ένα-δυο σκάνδαλα έβγαιναν στην επιφάνεια, όταν όμως σε όλους τους τομείς, αλλά και όπου ψάξεις βρίσκεις, μετατρέπει τη διαφθορά σε καθημερινή μας συνήθεια, τότε η «γενίκευση» ευσταθεί από μονή της. Γίνεται ακόμα πιο ορατή, όταν οι διαπλοκές, η κατάχρηση εξουσίας και τα παρελκόμενά τους επηρεάζουν τη ζωή και το επίπεδο διαβίωσης ολόκληρης της κοινωνίας.

Το να ψάχνεις την απόλυτη τιμιότητα και υπευθυνότητα σε μια μικροκοινωνία, όπου οι προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις είναι υπεράνω της ηθικής ευαισθησίας, αυτό καθιστά από μόνο του αδύνατο να είμαστε πολιτικά ή επαγγελματικά σωστοί και ηθικά λανθασμένοι.

Σε όλους τους τομείς της δημόσιας υπηρεσίας επικρατεί η συναδελφική αλληλεγγύη, αλλά και ο φόβος της απομόνωσης και του παραμερισμού, αν τολμήσει λειτουργός να καταγγείλει ανώτερό του ή έστω και συνάδελφό του. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, όπου άνθρωποι αναρριχήθηκαν σε θέσεις μέσω κομμάτων, συγγενειών ή φιλικών σχέσεων, η σιωπή θεωρείται η καταλληλότερη επιλογή.

Η έλλειψη προσόντων και αυτοπεποίθησης επέφερε ως αναγκαία τη δημιουργία ανθρώπινης πυραμίδας, με αμφίβολη καταλληλότητα. Είναι άνθρωποι του κάθε προέδρου, υπουργού, κομματάρχη, δημάρχου, κοινοτάρχη, μεγαλομετόχου, διευθυντή κλπ. Χωρίς αυτή νιώθουν μόνοι και ανασφαλείς.

Όσοι δεν κατάφεραν ή δεν θέλησαν να βρίσκονται στην ανάλογη πυραμίδα, είναι καταδικασμένοι να παλεύουν μεταξύ του τιμήματος της αυτοεκτίμησης και της σιωπής, που έμμεσα τους δημιουργεί τύψεις συνενοχής. Σε μια νέα δημοκρατία, όπως τη δική μας, όπου οι αγώνες δεν τελειώνουν ποτέ, και η σιωπή θεωρείται αλληλεγγύη, ευδοκιμούν τα αναρριχητικά φυτά που εξολοθρεύουν την αξιοκρατία.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα των μεταρρυθμίσεων, αν το άτομο από την τουαλέτα που απετελείτο από μια τρύπα στο έδαφος, έξω από το σπίτι, βρεθεί στις σουίτες των πολλών αστέρων, καταβάλλεται από εξουσιοπαράνοια.

Το είδος αυτής της ψυχοπάθειας το βλέπουμε καθημερινά σε όλους τους τομείς, αλλά δεν τολμούμε να το προσδιορίσουμε.

Η εξουσιοπαράνοια δημιουργεί στο άτομο έντονες ιδέες ότι, αν αφήσει την όποια εξουσία, θα καταρρεύσει το σύμπαν. Νιώθει σωτήρας, σοφός, συμβουλάτορας και τιμωρός έναντι καθενός που διαφωνεί με τις ιδέες του, ως προς τον τρόπο που διαχειρίζεται τη μικρή ή μεγάλη εξουσία του.