Σύντομα θα φανεί αν η κοινωνία θα ανοίξει τον μυροβόλο δρόμο της άνοιξης, ή αν θα παραμείνει χωμένη στους αγωγούς της αποχέτευσης

Μέσα στο θέατρο του παραλογισμού που παίζεται τον τελευταίο καιρό στο πολιτικό και κοινωνικοοικονομικό σκηνικό, οι κάθε λογής κομματάρχες προσπαθούν απεγνωσμένα να μας πείσουν ότι κάνουν το παν για να βγει η Κύπρος από τη σημερινή άβυσσο. Με θράσος πιθήκου, επιχειρούν, με γελοία επιχειρήματα τις πλείστες φορές, να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι για τα δεινά του τόπου φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από τους ιδίους.

Τα παραδείγματα που βιώνουμε καθημερινά είναι τόσα πολλά και τόσο επώδυνα, που μας αναγκάζουν να διερωτόμαστε αν πράγματι τα κόμματα είναι οι φορείς της δημοκρατίας ή οχήματα της ασυδοσίας.
Είναι τραγικό να βλέπεις στους τηλεοπτικούς δέκτες τον τέως πρόεδρο της «δίκαιης κοινωνίας» και τον ηγέτη του «κόμματος των εργαζομένων» όχι μόνο να αποποιούνται τις πελώριες ευθύνες τους για την καταστροφή του τόπου, αλλά να επιχειρούν «εναγωνίως» να πείσουν τον κατακρεουργημένο λαό ότι για όλα τα κακά φταίει ο καπιταλισμός και οι τραπεζίτες.

Ξεχνούν τόσο εύκολα ότι, επί της ολέθριας πενταετίας τους, το τιμόνι του Υπουργείου Οικονομικών κρατούσαν -όχι τυχαία- επιφανείς τραπεζίτες, που μας καθησύχαζαν μερονυχτίς ότι η Κύπρος είναι άτρωτη από την οικονομική κρίση. Δεν αντιλαμβάνονται ότι στις καπιταλιστικές χώρες της Σκανδιναβίας και της Κεντρικής Ευρώπης, όπου η ποιότητα της δημοκρατίας φθάνει σε υψηλά επίπεδα, επικρατούν συνθήκες δίκαιης κοινωνίας με το κράτος πρόνοιας να μεσουρανεί.

Είναι εμετικό να βλέπεις «κεντρώους» κομματάρχες να μιλούν με πρωτόγνωρη έπαρση για αξιοκρατία και ισοπολιτεία, όταν αυτοί ήταν οι πρώτοι διδάξαντες την αναξιοκρατία και το ρουσφέτι, που δηλητηριάζουν εδώ και δεκαετίες τη δημόσια ζωή.

Είναι εξωφρενικό να διατυπώνονται δημοσίως κραυγές αγωνίας από ανώτατα στελέχη του μεγαλύτερου κόμματος, ότι κλονίζεται συθέμελα η πίστη των πολιτών σε αξίες, τη στιγμή που στο σπίτι τους οι πολύχρωμες τάτσες είναι ακόμη νωπές, εκτρέφοντας εφιάλτες όχι μόνο για το σήμερα, αλλά και το αύριο.

Είναι τραγελαφικό τα κόμματα, ιδίως τα μεγαλύτερα, να διατυμπανίζουν ότι κόπτονται για την εξυγίανση της δημόσιας ζωής, τη στιγμή που τα του οίκου τους σημαδεύονται από σκοτεινές διαδρομές χρήματος και οι οικονομικές τους καταστάσεις δεν συνάδουν με τη σχετική νομοθεσία, ενώ οι βαρύγδουπες διακηρύξεις τους για το πόθεν έσχες παραμένουν γράμμα κενό.

Είναι, τέλος, αδιανόητο οι μεγαλοκομματάρχες να ποιούν τη νήσσαν στα φαινόμενα της έντονης δυσοσμίας που αναδίδεται από τα σκάνδαλα στο ευρύ δημόσιο και τους ημικρατικούς οργανισμούς, τη στιγμή που τα ίδια τα κόμματα, όλα μαζί και το καθένα ξεχωριστά, άλωναν τη δημόσια υπηρεσία και τους οργανισμούς κοινής ωφελείας, προάγοντας τη διαπλοκή, τη φαυλοκρατία και τον εκμαυλισμό του δημόσιου βίου. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι, παρά τα κακά που μας βρήκαν, τίποτε δεν διορθώνεται, καθώς δεν φαίνεται πραγματική πρόθεση μεταμέλειας από τα κόμματα για τα εγκληματικά τους λάθη, σκόπιμα ή μη, που ρυμούλκησαν τον τόπο στο βάραθρο.

Έχοντας αυτά κατά νουν, φρονούμεν ότι μοναδική οδός σωτηρίας είναι η συγκροτημένη αντίδραση της κοινωνίας των πολιτών ενάντια στην τηλεσκηνοθετούμενη εκταρίχευση τού ίδιου τού είναι τους στον κομματικό βωμό, κλείνοντας τον δρόμο που οδηγεί στην εκποίηση της περιουσίας τους και στην υποθήκευση του μέλλοντας των παιδιών τους. Συγκυριακά, θα ήταν μια καλή ευκαιρία, ο δρόμος για αποτίναξη του κομματικού ζυγού να ξεκινήσει από την Πάφο, η οποία από «αποχετευτική πρωτεύουσα» μπορεί να μετατραπεί μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα σε καθαρτήρια κολυμβήθρα όλης της Κύπρου, η οποία κολυμπά εδώ και πολλές δεκαετίες στα βοθρολύματα, τα οποία ευλογούνται πάνω σε συνεχή βάση από τους ανάλγητους πολιτικούς καιροσκόπους, τους αλητάμπουρες της κερδοσκοπίας και τους μικρούς ή μεγάλους δορυφόρους τους σε κάθε γωνιά της δημόσιας ζωής. Σύντομα θα φανεί αν η κοινωνία θα ανοίξει τον μυροβόλο δρόμο της άνοιξης, ή αν θα παραμείνει χωμένη στους αγωγούς της αποχέτευσης, που μολύνουν απ' άκρου εις άκρον όλα τα μήκη και πλάτη της ελεύθερης Κύπρου.

ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ