Η Κύπρος αναλώθηκε σε μια εκστρατεία στο πλαίσιο της «Δυτικής Συμμαχίας», οι βάσεις στο Ακρωτήρι αποτελούν ορμητήριο στη Μέση Ανατολή, για την καταπολέμηση του τρομοκρατικού «Ισλαμικού Κράτους»

Η εξωτερική πολιτική της Κυβέρνησης, όπως ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη μετά την εκλογή του, έχει προκαλέσει σάπιους καρπούς τους οποίους καλείται ο κυπριακός λαός να καταναλώσει. Η εμμονή για ένταξη της Κύπρου στη σφαίρα επιρροής των ΝΑΤΟϊκών συμφερόντων, του καλού παιδιού της ΕΕ και του στρατηγικού εταίρου των ΗΠΑ, συνεπάγεται κάποια κόστη. Το κόστος είναι ότι η Κύπρος, με την πρόφαση του εκσυγχρονισμού της εξωτερικής της πολιτικής, μπορεί μεν να κερδίζει επικοινωνιακές συμμαχίες με τους προαναφερθέντες οργανισμούς, αλλά χάνει σε σειρά άλλων ιστορικών στηριγμάτων, καθώς και στην αξιοπιστία της. Χάνει επίσης στο πεδίο του Κυπριακού.

Κατά την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα, η οποία συνοδεύτηκε από 1.500 αμάχους θύματα, η ΕΕ στα συμπεράσματά της επεκαλείτο το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Η Κυπριακή Δημοκρατία άφησε κατά μέρος τα περί ρόλου της ως γέφυρας ειρήνης στη Μέση Ανατολή και χόρεψε στους ρυθμούς που σφύριξαν τα δυτικά συμφέροντα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, παραδοσιακά, ήταν μια διπλωματική γέφυρα για τον παλαιστινιακό λαό στην Ευρώπη. Με αυτόν τον τρόπο διατηρούσε και πολύ καλές σχέσεις με άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής, γεγονός που επιδρούσε θετικά ως προς τις συζητήσεις του Κυπριακού και κυρίως της μη αναγνώρισης του ψευδοκράτους στην Ισλαμική Διάσκεψη και στον Αραβικό Σύνδεσμο. Τώρα, ποιες θέσεις εκφράζει και προς ποια κατεύθυνση ωθεί τα πράγματα στις διμερείς μας σχέσεις;

Επιπρόσθετα, το Ισραήλ και η NOBLE διατυπώνουν τη θέση ότι δεν είναι βιώσιμο ένα τερματικό στην Κύπρο. Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ προμηθεύει και σχεδιάζει να προμηθεύσει ολόκληρη την περιοχή, μη αποκλειομένης και της Τουρκίας, με το δικό του φυσικό αέριο. Η Κυβέρνηση δεν βλέπει τα παιχνίδια που εκτυλίσσονται και επιμένει να μην επιδιώκει τερματικό, που σε ένα βαθμό θα επιτρέψει ανάμεσα στα άλλα σε σχετική αυτονομία κινήσεων στην Κύπρο. Επιπλέον, πολύ πρόσφατα, σε συνέδριο στο Ισραήλ, προσκλήθηκε και συμμετείχε ο Υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, χωρίς να δοθούν σοβαρές εξηγήσεις. Η Κυβέρνηση δεν απάντησε σε κανένα από τα αυτονόητα ερωτήματα που τίθενται. Τυχαίο;

Τρίτον, ΗΠΑ και ΕΕ επεμβαίνουν στην Ουκρανία και αναγνωρίζουν την τότε πραξικοπηματική κυβέρνηση η οποία, ανάμεσα στα άλλα, θέτει τέρμα στις ιστορικές σχέσεις της χώρας με τη Ρωσία. Η χώρα αντιμετωπίζει εμφύλια διαμάχη στα ανατολικά της και πραγματικό κίνδυνο του ρωσόφωνου πληθυσμού, ενώ είναι εμφανής η περικύκλωση της Ρωσίας από ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα. Η Κυβέρνηση στήριξε, στο πλαίσιο του Συμβουλίου της ΕΕ, το εμπάργκο κατά της Ρωσίας, το οποίο έχει τεράστιες οικονομικές συνέπειες και έθεσε σε κίνηση το αντεμπάργκο της Μόσχας. Οι σχέσεις της Κύπρου με τη Ρωσία, αργά ή γρήγορα, με αυτήν την πολιτική πληρώνουν εμφανέστατο τίμημα.

Το τίμημα αυτό επιβάλλεται από τα συμφέροντα των Δυτικών, που στην απληστία τους να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τις πηγές και ροές ενέργειας μέσω διπλωματικού, οικονομικού και στρατιωτικού τρόπου, θέλουν να οδηγήσουν τη Ρωσία σε απομόνωση και αποδυνάμωση. Σε τι εξυπηρετεί τον κυπριακό λαό η ακολουθούμενη πολιτική, ακόμα δεν μας εξήγησε η Κυβέρνηση.

Τέλος, η Κύπρος αναλώθηκε σε μια εκστρατεία στα πλαίσια της «Δυτικής Συμμαχίας», οι βάσεις στο Ακρωτήρι αποτελούν ορμητήριο στη Μέση Ανατολή, για την καταπολέμηση του τρομοκρατικού «Ισλαμικού Κράτους». Στο μεταξύ, όπου επέμβηκαν οι Δυτικοί, Ιράκ, Λιβύη και Συρία, ο κίνδυνος για διχοτόμηση είναι υπαρκτός. Στο Ιράκ υπάρχουν τρία εν δυνάμει κράτη, στη Λιβύη δύο και στη Συρία εμφύλιος πόλεμος. Η γειτονιά μας ταράζεται συθέμελα, νέα σύνορα δημιουργούνται, πόλεμος, παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου που υποτίθεται είναι το στήριγμα στον αγώνα του κυπριακού λαού.

Σε τι επωφελείται η Κύπρος, ακόμα δεν εξηγήθηκε από την Κυβέρνηση. Ούτε έθεσε η τελευταία ποτέ το ερώτημα, ποιοι χρηματοδότησαν έμμεσα και άμεσα τη δημιουργία του «Ισλαμικού Κράτους» και τώρα θερίζουν οι λαοί θύελλες.

Ταυτόχρονα, η τουρκική πολιτική ηγεσία επαινείται από τον νέο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ κ. Στόλντεμπεργκ, ως «δύναμη ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή», κι ας εφορμά η Τουρκία στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ας μη θεωρούμαστε μάντεις κακών, αλλά από αυτήν τη σοβαρή οπισθοχώρηση από θέσεις αρχών, καθώς και τη διεθνή αστάθεια στην οποία μας σέρνουν οι ιμπεριαλιστικοί κύκλοι, η Κύπρος μόνο αρνητικά έχει να προσκομίσει. Και αυτά δεν θα είναι επικοινωνιακού τύπου, όπως τα οφέλη κάποιων.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ
Επικεφαλής Γραφείου Διεθνών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κ.Ε. ΑΚΕΛ