Τον τόπο μας οφείλουμε να τον σώσουμε. Και μόνο εμείς μπορούμε. Με καθολική και αδιάσπαστη ενότητα

Φεύγει σε λίγες μέρες το 2014. Με το «Barbaros» στη θαλάσσια περιοχή μας να αλωνίζει και να απειλεί. Με τον εκπρόσωπο του Γ.Γ. του ΟΗΕ κ. Άιντα, που οι «καλές του υπηρεσίες» περιορίζονται σε κακές υποδείξεις μόνο προς την πλευρά μας, ως άλλος Ντάουνερ. Με τα τουρκικά και ευρωπαϊκά «μνημόνια» σε πλήρη ανάπτυξη. Με τους 240 χιλιάδες συμπατριώτες μας να ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. Με χιλιάδες άλλους να αγωνιούν αν θα τους πάρουν το σπίτι τους οι Τράπεζες. Με τους αδηφάγους μιζαδόρους μπαξισοφάγους σε συνεχή δράση.  

Το 2014 θα είναι σε λίγο παρελθόν, όμως τα αποτελέσματά του θα εξακολουθούν να παραμένουν ως ογκόλιθος στα στήθια μας.
Αλίμονο στον άλλοτε περήφανο κυπριακό λαό. Αλίμονο στους φτωχούς και αδύνατους, που «άγονται ως πρόβατα επί σφαγήν και ως αμνοί άμωμοι» από ανάλγητους κυβερνώντες και τοκογλύφους τραπεζίτες. Και ο λαός μας, ο «βαλλόμενος εις την κάμινον του πυρός», απορεί και εξίσταται. Πού πάμε;

Πάμε εκεί που μας πάνε, αυτοί που έχουν τη δύναμη να οδηγούν τους μικρούς λαούς και να διαγράφουν τη μοίρα τους. Δηλαδή, αν πει ο κ. Ομπάμα και ο κ. Πούτιν και οι άλλοι «μεγάλοι» και ισχυροί να ζήσουμε, θα ζήσουμε; Αν πουν να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε; Ίσως. Χρειάζεται, όμως και μια αποχαύνωση αυτών των λαών για να γίνουν άβουλα σκεύη για μεταφορά. Αν φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο, τότε οπωσδήποτε πάμε για όλεθρο και καταστροφή. Τότε οπωσδήποτε δεν δικαιούμαστε να ρωτάμε πού πάμε. Πάμε εκεί που μας ταιριάζει. Πάμε εκεί που μας αξίζει.

Κι όμως, στο χέρι μας είναι να μην πάμε εκεί που μας πάνε. Η τύχη των λαών είναι σε κάποιο βαθμό θέμα αυτογνωσίας. Είναι μέχρις ενός ορισμένου ορίου υποκείμενο αγωνιστικού πνεύματος και ακλόνητης πίστης.
Δεν μπορεί ο κυπριακός λαός να έχει άδοξη κατάληξη. Δεν γίνεται να είμαστε η τελευταία γενιά του Ελληνισμού σ’ αυτήν τη γη, που είναι θαμμένοι γονιοί και πρόγονοί μας, και την πότισαν με το αίμα τους οι πατέρες μας και οι παππούδες μας.

Τον τόπο μας οφείλουμε να τον σώσουμε. Και μόνο εμείς μπορούμε. Με καθολική και αδιάσπαστη ενότητα. Με τη συναίσθηση των ευθυνών μας και την εκπλήρωση των ιστορικών υποχρεώσεών μας. Με κατανόηση και αλληλεγγύη προς τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Και σε ό,τι αφορά το μέγα εθνικό μας θέμα, με εκ βάθρων επανασχεδιασμό τής μέχρι τώρα στρατηγικής μας και με μέτρα που θα επιφέρουν πραγματικό κόστος στην Τουρκία.

Νέα γεωπολιτικά δεδομένα υπάρχουν στην περιοχή μας με την ανακάλυψη του φυσικού αερίου, τα οποία μας υπαγορεύουν να αλλάξουμε την προσέγγισή μας σε σχέση με το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης λύσης. Να τα εκμεταλλευθούμε.

Η αποτίμηση των αποτελεσμάτων του χρόνου που ετοιμάζεται να φύγει, μας αφήνει θλιμμένους και απορούντες.   
Το 2014 ήταν χρόνος πραγματικής αγωνίας. Ας μετατρέψουμε το 2015 σε χρόνο πραγματικού αγώνα. Για τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Γι’ αυτούς που έφυγαν αλλά και γι’ αυτούς που δεν γεννήθηκαν ακόμα, αλλά έρχονται.

ΑΘΟΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου ΔΗ.ΚΟ.