... ο Κο-σκοταδισμός και η δήμευση περιουσιών
Φαινόμενα σήψης και διαφθοράς πατάσσονται με αποφασιστικότητα και μεθοδικότητα. Όταν το κράτος και η πολιτεία θέλει, μπορεί

Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία υπήρχαν δέκα φυλές. Από κάθε φυλή εκλέγονταν πενήντα άτομα για να συμμετέχουν στη Βουλή των πεντακοσίων, η οποία προετοίμαζε όλα τα θέματα που απασχολούσαν την Εκκλησία του Δήμου. Πενήντα Αθηναίοι πολίτες, που είχαν συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας τους και ήταν μέτοχοι της ελληνικής παιδείας. Αμέσως μετά την εκλογή τους και πριν από την ανάληψη των καθηκόντων τους, καταγραφόταν λεπτομερώς η προσωπική και οικογενειακή τους περιουσία, «ακόμη και τα σανδάλια που φορούσαν».

Αν κατά τη διάρκεια της θητείας τους αποδεικνυόταν ότι ζημίωσαν την πολιτεία και έπληξαν το κοινό καλό, τότε γινόταν κοστολόγηση της ζημιάς. Στη συνέχεια η πολιτεία προχωρούσε στη δήμευση της περιουσίας τους ή της περιουσίας προσώπων της οικογενείας τους, αντίστοιχης της ζημιάς που προκάλεσαν στην πολιτεία. Αν το κόστος της ζημιάς ήταν ακόμη μεγαλύτερο ήταν υπόχρεοι σε κοινωνική εργασία μέχρι την αποπληρωμή της συνολικής οφειλής τους. Τα Ηλιαστικά Δικαστήρια δίκαζαν πρωτόδικα και μαζί ανέκκλητα πλήθος υποθέσεων. Στη δικαιοδοσία τους τα Δικαστήρια αυτά είχαν και την επιβολή της ποινής της δήμευση περιουσίας.

Ο ίδιος ο λαός στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία ήλεγχε στενά τους άρχοντές του, οι οποίοι πριν από την ανάληψη των καθηκόντων τους περνούσαν από «δοκιμασία». Κατά τη διάρκεια δε της θητείας τους σε κάθε «Πρυτανεία», οι άρχοντες ήταν υποχρεωμένοι να παρουσιάζουν τους λογαριασμούς τους (τα περιουσιακά τους στοιχεία) σε επιτροπή και στη συνέχεια στην κύρια Εκκλησία κάθε Πρυτανείας, η οποία επικύρωνε ή όχι τη διαχείρισή τους. Στο τέλος δε της θητείας τους, έδιναν λογαριασμό για το σύνολο του δημόσιου χρήματος που είχαν διαχειριστεί. Αυτά για την Αθηναϊκή Δημοκρατία, στην οποία το δημόσιο χρήμα εθεωρείτο ιερό και η διασπάθιση του, μέγιστο αδίκημα. Οι διασπαθίσαντες δε δημόσιο χρήμα, εχθροί της πόλης και του λαού.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου το κυπριακό κατεστημένο κατακλέβει εδώ και πενήντα χρόνια τον τόπο ατιμώρητα, την ίδια στιγμή που η κοινωνία ανέχεται τον εμπαιγμό και την κοροϊδία. Μια κοινωνία με καλά χαρακτηριστικά, που θαμπώνεται όμως με οτιδήποτε λάμπει, ανεξαρτήτως του αν αυτό που λάμπει, δεν είναι τίποτε άλλο από τους καθρέφτες και τα πολύχρωμα λαμπερά γυαλιά που έκαναν δώρο στους ιθαγενείς οι θαλασσοπόροι κατακτητές τους, για να τους δελεάσουν. Προαπαιτούμενο στην όποια αναφορά περί κατεστημένου είναι ο ορισμός του. Απλώς για να μη γενικολογούμε ή να παραπλανούμε.

Το κυπριακό κατεστημένο, όπως όλα τα κατεστημένα διεθνώς (η ρεμούλα δεν είναι ενδημικό φαινόμενο), δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι πολιτικό, οικονομικό, εκδοτικό, τραπεζικό, δικηγορικό και δημοσιοϋπαλληλικό μαζί. Αποτελείται από μια κάστα, ένα κράμα εκατό, θα έλεγε κανείς, μεγαλοκλεφτών, από τους πιο πάνω κύκλους, οι οποίοι νέμονται την εξουσία. Όλοι οι υπόλοιποι είναι τα μικρά ψάρια.

Οι διεκπεραιωτές και τα βαποράκια τους.
Το φαινόμενο Κοσκωτά στην Ελλάδα της δεκαετίας του ογδόντα, αποτελεί κλασικό παράδειγμα τραπεζικής, οικονομικής, εκδοτικής και πολιτικής απάτης. Ο Κοσκωτάς ξεκίνησε από απλός υπάλληλος της Τράπεζας Κρήτης, έγινε ιδιοκτήτης της και στη συνέχεια μεγαλοεκδότης, ιδιοκτήτης της εφημερίδας «24 Ώρες» αλλά και πρόεδρος του Ολυμπιακού Πειραιώς. Κοντρακταδόρος, προστατευόμενος και πάντοτε στην αυλή του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου. Κατέστρεψε έναν τραπεζικό οργανισμό, την Τράπεζα Κρήτης, και εξέθεσε το βαθύ ΠΑΣΟΚικό κατεστημένο της εποχής. Οι περιγραφές από τον τότε υπεύθυνο ασφαλείας του Πρωθυπουργού της Ελλάδος για τη μεταφορά των μεγάλων χρηματικών ποσών σε χαρτόκουτα των Pampers έμεινε μνημειώδεις.

Φαινόμενα σήψης και διαφθοράς πατάσσονται με αποφασιστικότητα και μεθοδικότητα. Όταν το κράτος και η πολιτεία θέλει, μπορεί. Φτάνει οι λειτουργοί της δικαιοσύνης να αντιληφθούν την τεράστια ευθύνη τους έναντι της κοινωνίας και της πολιτείας, αυτήν την τόσο κρίσιμη για τον τόπο περίοδο. Ο λαός απαιτεί παραδειγματική τιμωρία των κλεφτών και επιστροφή των κλαπέντων με δήμευση των περιουσιών τους. Επιβάλλεται όμως και η αύξηση της κατά κεφαλήν καλλιέργειας του λαού. Να αυξήσουμε τον μέσο όρο του κριτικού πολίτη. Να αναδομήσουμε τους θεσμούς. Να εργαστούμε για την αυτοβελτίωση του καθενός από εμάς ξεχωριστά, αλλά και όλων μαζί ως κοινωνία, που τόσα χρόνια ανεχθήκαμε να κυριαρχεί γύρω μας η μετριότητα σε όλα τα επίπεδα. Να πρωταγωνιστούν στην πολιτική ζωή, άνθρωποι μετρίου αναστήματος. Να μας θαμπώνουν τα πολύχρωμα γυαλιά και οι ψεύτικοι καθρέφτες, δώρα των ιθαγενών. Χάνοντας όμως την ουσία. Τέρμα, λοιπόν, στον Κο-σκοταδισμό και στην ανοχή.

Για να υπάρχει μέλλον στον τόπο, θα πρέπει πρώτα να κάνουμε ριζική κριτική αναθεώρηση του παρελθόντος μας. Θα πρέπει να αφυπνίσουμε τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας κόντρα στη φαυλότητα και τον εκβαρβαρισμό. Να διαχειριστούμε την παρακμή που σήμερα βιώνουμε, ως πρόκληση. Να νοιαστούμε κι εμείς, όπως και στην Αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, για την ποιότητα των δικών μας «αρχόντων». Την εντιμότητα και την αρετή τους. Τη λογοδοσία τους αλλά και την τιμωρία τους με δήμευση της περιουσίας τους, αν αποδειχθεί ότι την απέκτησαν αθέμιτα διασπαθίζοντας το δημόσιο χρήμα.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΩΚΟΣ
Μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Δημοκρατικού Συναγερμού