Στην Κύπρο ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αναπήρων ζουν εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους…

Το 1992, η Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε το Πρόγραμμα Δράσης για τα Άτομα με Αναπηρίες. Από τότε η 3η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε να «εορτάζεται» ως Διεθνής Ημέρα Αναπήρων. Δεν είναι τυχαίο που βάζω τη λέξη «εορτάζεται» σε εισαγωγικά, γιατί δυστυχώς στην Κύπρο η ημέρα αυτή δεν είναι ημέρα γιορτής. Σκοπός και στόχος των Η.Ε. όταν καθιέρωσαν την Ημέρα, ήταν όπως οι κυβερνήσεις, οι οργανισμοί και η κοινωνία, εστιάσουν στα αιτήματα των Ατόμων με Αναπηρίες για ίσα δικαιώματα.

Η Παγκύπρια Οργάνωση Αποκατάστασης Αναπήρων, από της ιδρύσεώς της το 1966 και ως η μεγαλύτερη Οργάνωση στην Κύπρο, και έχοντας ως πυξίδα τις διεθνείς συμβάσεις και τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης, επέβαλε στο κράτος τις πολιτικές εκείνες της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των αναπήρων - που είναι αδιαπραγμάτευτο συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολιτισμένης κοινωνίας. Και φτάσαμε ώς πριν από τρία χρόνια να αισθανόμαστε περήφανοι και σχετικά ικανοποιημένοι από όσα κατορθώσαμε. Δυστυχώς σήμερα, η οικονομική κρίση άλωσε και διέλυσε κεκτημένα δεκαετιών. Και όπως συμβαίνει συνήθως, το μεγαλύτερο κτύπημα το δέχονται οι ασθενέστερες οικονομικά ομάδες συναθρώπων μας.

Η αναπηρία είναι μια κατάσταση στην οποία μπορεί ο καθένας να βρεθεί ανά πάσα στιγμή και που δεν έπαψε μέχρι σήμερα να είναι αιτία ρατσιστικών διακρίσεων, οι οποίες γίνονται ακόμα πιο δυσβάστακτες μέσα στην οικονομική κρίση που βιώνουμε. Και μόνο όταν ένα άτομο ζήσει την αναπηρία αντιλαμβάνεται και αυτός και η οικογένειά του τις ελλείψεις και τα τείχη που βρίσκει μπροστά του. Στην Κύπρο ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αναπήρων ζουν εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους. Σχεδόν ένα στα δύο άτομα με αναπηρία (ποσοστό 46.4%), δεν έχει απασχόληση.

Στο ποσοστό αυτό δεν συμπεριλαμβάνονται τα άτομα που υποαπασχολούνται. Το αποτέλεσμα της ανεργίας ή και της υποαπασχόλησης είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός, σε πολύ χειρότερη μορφή από τους αρτιμελείς. Και τα άτομα με αναπηρία δεν έχουν «ειδικές ανάγκες» (όπως κακώς, απαράδεκτα και προσβλητικά χρησιμοποιείται ο όρος από όλους αυτούς τους «φιλάνθρωπους» που θέλουν να εξωραΐσουν ή και να εκμεταλλευτούν την αναπηρία). ΄Εχουν τις ίδιες ανάγκες που έχουν όλοι οι άνθρωποι.

Την εργασία, την οικογένεια, τον αθλητισμό, τη διασκέδαση, τους φίλους, τη χαρά, τη δημιουργία. Όταν άρχισαν οι αποκοπές και οι εξοικονομήσεις από το κράτος, οι ανάπηροι ήταν πρώτοι στη λίστα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα επιδόματα. Αυτή η «πρωτιά» φανέρωσε σε μεγάλο βαθμό και την παγιωμένη φιλοσοφία και νοοτροπία του κράτους. Στην πρώτη δυσκολία βρήκε τον εύκολο στόχο. Κόψτε από τους ανάπηρους. Κι ενώ η Κύπρος έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Η.Ε. μαζί με το Πρωτόκολλό της, οι πρακτικές και όχι οι «φιλολογικές» ενέργειες του κράτους απέχουν έτη φωτός από το να εφαρμόσουν τις πρόνοιες της Σύμβασης.

Για τους λόγους αυτούς, τις δύσκολες μέρες που περνούμε, η 3η Δεκεμβρίου είναι για τα Άτομα με Αναπηρίες μέρα αγώνα και προβληματισμού, μέρα συμμετοχής και αλληλεγγύης, μέρα διεκδίκησης και επιμονής και όχι μέρα γιορτής, φιλοφρονήσεων, οίκτου και φιλανθρωπίας. Και ας λάβουν το μήνυμα και Εκτελεστική και Νομοθετική Εξουσία. Θα απαιτήσουμε και θα κερδίσουμε όσα ως άνθρωποι και πολίτες δικαιούμαστε.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΥΛΑΣ
Πρόεδρος Παγκύπριας Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων