Δυστυχώς, οι Τούρκοι μάς δουλεύουν ψιλό γαζί… μάς φτύνουν και κάποιοι χαϊρεντίζονται ότι βρέχει
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, σε σχέση με τη στάση και τους προβληματισμούς της ηγεσίας του τόπου, ενώπιον της κορύφωσης της τουρκικής προκλητικότητας -εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ-, ενέργειας που συνιστά βάναυση παραβίαση κάθε αρχής διεθνούς δικαίου και κατ’ εξοχήν του δίκαιου της Θάλασσας. Ας μη κρυβόμαστε, αυτή η κρίση, για πολλοστή φορά, αποκάλυψε τη γύμνια του «ηγεμόνα» - την ανεπάρκεια και την αμηχανία εκείνων των πολιτικών μας, που ζουν στον «κόσμο των ψευδαισθήσεων και του ονείρου».
Πικρή και οδυνηρή η διαπίστωση. Αυτοί που από το 2004, αν όχι και πιο πριν, μεθοδικά και στρατευμένα οδηγούν τον Ελληνισμό της Κύπρου στην υποταγή και την άνευ όρων παράδοση, με την αποενοχοποίηση της Τουρκίας και την κυπριοποίηση του εθνικού μας προβλήματος, διαγράφοντας την κατοχή και κάθε διεκδίκηση, περιβεβλημένοι τη σημαία της «επανένωσης» -σε βάρος της διαφύλαξης και ενίσχυσης της κρατικής μας οντότητας στο όνομα της οποίας έφτιαξαν πολιτικές καριέρες-, μοιραία υπνωττούν τον ύπνο του δικαίου, κατά τη λαϊκή ρήση, είναι βαθιά νυχτωμένοι, όπως έλεγε και ο μακαριστός Αθηνών Χριστόδουλος.
Ασφαλώς, αν ήταν ιδιωτική τους υπόθεση, δεν θα ήταν τόσο μεγαλόψυχοι /LARGE σε παροχές -προσφορές στο σύνοικο στοιχείο, ακόμη και στους υδρογονάνθρακες - από το πιο επίσημο βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ και δη από τον επικεφαλής του κράτους, τον απελθόντα Πρόεδρο Δημ. Χριστόφια, που αν και απήλθε καταρρακώνοντας τον τόπο, έχει την έπαρση ακόμη να υπαγορεύει στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο μαθήματα πολιτικής και διπλωματικών χειρισμών, κάτι σαν υποθήκες.
Επιτέλους, έλεος!!! Προς τι η επιστολή Δημ. Χριστόφια, ημερ. 21/11/2014, προς Ν. Αναστασιάδη;;; Και το ερώτημα είναι απλό. Αν ήταν για να ακολουθήσουμε «πολιτική» Χριστόφια προς τι η εκλογή Αναστασιάδη και ποιος ο σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία, για την οποία τόσο κόπτεται το ΑΚΕΛ; Ας μη επεκταθούμε στην περιβόητη ψήφο στο ΟΧΙ, για το τσιμέντωμα του ναι. Δυστυχώς, πικρή είναι η αλήθεια. Τα λόγια δεν έχουν νόημα, παρά μόνο οι πράξεις, η καρδιά / η πάγια πολιτική του κόμματος. Με τις εμμονές στη ΛΥΣΗ - χωρίς να βλέπουν την ουσία, αυτό που μας καίει ως αδύναμη πλευρά, το περιεχόμενο και η λειτουργικότητα της λύσης και πάνω απ' όλα παραβλέποντας τις πάγιες επεκτατικές επιδιώξεις της Τουρκίας.
Είναι σαν να κοιτάζουν το δέντρο και να μη βλεπουν το δάσος, που δεν είναι άλλο από το τσουνάμι της τουρκικής βουλιμιάς και επιθετικότητας. Τη ζούμε στο πετσί μας για 40 χρόνια, ας μην πάμε στο 1963 με την τουρκανταρσία για την οποία το ΑΚΕΛ τούς δίδει συγχωροχάρτι, με το περιβόητο εκείνο «κάναμε και μεις πολλά…». Ο Πρόεδρος εξελέγη με σαφείς δεσμεύσεις απεγκλωβισμού από τις συγκλίσεις και προσφορές Χριστόφια, όπως εκ περιτροπής Προεδρία/ σταθμισμένη ψήφος. Τυχόν σύμπλευση με την πολιτική Χριστόφια ισοδυναμεί με αυτοαναίρεση του Προέδρου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, το ΑΚΕΛ καλεί τον Πρόεδρο να κάνει «κωλοτούμπα», με ό,τι αυτό συνεπάγεται γι’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο.
Δεν αρκούν οι πιέσεις των ξένων, είναι ολέθριο, ανήθικο και κοντόφθαλμο πολιτικά και κατ’ εξοχήν αντεθνικό, να καλείται ο Πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης να επιστρέψει στις συνομιλίες κάτω από την πίεση και τους επιθετικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας. Η παρουσία του Βarbaros δεν αποτελεί αποσπασματική ενέργεια, όπως ατυχώς θέλουν κάποιοι να την ερμηνεύουν, αλλά είναι μέρος μιας κλιμακούμενης -από καιρού εις καιρόν- τουρκικής προκλητικότητας, γι' αυτό δεν πρέπει να μας ικανοποιεί τυχόν απλή απόσυρσή του. Μοιραία, αν ενδώσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε τα χειρότερα. Άλλωστε οι Τούρκοι αξιωματούχοι μάς το διακηρύσσουν κυνικά, δεν θα υπάρξει λύση χωρίς εγγυήσεις της Τουρκίας και παραμονή όλων των εποίκων. «Ακόμη και ένας Τ/Κ να μην υπήρχε στην Κύπρο, εμείς θα τον εφευρίσκαμε».
Με διθυράμβους, ακόμη και μέσα στην καρδιά της Ενωμένης Ευρώπης, προκλητικά αποκαλούν την Κυπριακή Δημοκρατία «εκλιπούσα» κι εμείς αυτομαστιγωνόμαστε. Αυτή είναι η επανένωση που ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ κάποιοι! Για να επιβεβαιωθεί η ρήση «Έστω η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης». Τι ΕΛΠΙΔΑ μπορεί να έχει αυτός ο τόπος με τέτοιους «πολιτικούς οραματιστές»; Δυστυχώς, οι Τούρκοι μάς δουλεύουν ψιλό γαζί… μάς φτύνουν και κάποιοι χαϊρεντίζονται ότι βρέχει. Και το βασανιστικό ερώτημα προβάλλει επιτακτικά, με τέτοια «πολιτικά μυαλά» υπάρχει ελπίς;;;
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
Πολιτικός Επιστήμονας
