Εμάς εδώ στη μικρή μας Κύπρο, λες και απαγορεύεται στους πολιτικούς να φαίνονται και να συμπεριφέρονται ως κοινοί θνητοί, το σύστημα τούς θέλει να πρωταγωνιστούν σε όλες τις εκδηλώσεις και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής

Είναι τυχαίο που όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας είχαν σοβαρές περιπέτειες με την υγεία τους; Είναι η δική τους φύτρα που φταίει ή τα αγκάθια της προεδρικής καρέκλας; Ή μήπως ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά ο τρόπος ζωής που το κοινωνικοπολιτικό μας σύστημα τούς αναγκάζει να διάγουν;

Δεν μπορεί να είναι οι ευθύνες του αξιώματος, γιατί όσο κι αν από τις αποφάσεις τους κρέμεται το μέλλον της πατρίδας, για να το βάλουμε έτσι σχηματικά, υπάρχουν άλλοι πρόεδροι που κυριολεκτικά κρατούν στο χέρι τους το κλειδί του μέλλοντος ολόκληρου του πλανήτη, κι όμως τους βλέπεις, αυτούς τους δεύτερους, να απολαμβάνουν τις διακοπές τους, να χαίρονται τα αγαπημένα τους σπορ, να περιφέρονται χαλαρά σαν συνηθισμένοι άνθρωποι.

Εμάς εδώ στη μικρή μας Κύπρο, λες και απαγορεύεται στους πολιτικούς να φαίνονται και να συμπεριφέρονται ως κοινοί θνητοί, το σύστημα τούς θέλει να πρωταγωνιστούν σε όλες τις εκδηλώσεις και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. Από γάμους σε μνημόσυνα και από βαφτίσια σε εγκαίνια. Ούτε βιονικοί αν ήταν δεν θα άντεχαν.

Είναι, αλήθεια, τόσο σκληρή η κοινωνία μας που θέλει να βασανίζει τους ηγέτες της μέχρι τελικής πτώσης; Ή νομίζουμε πως ηγέτες είναι μόνο οι πολιτικοί; Αλλού, ακόμη και στη μητέρα πατρίδα, βλέπεις να αναγνωρίζονται ως ηγέτες άνθρωποι των τεχνών, ακαδημαϊκοί, από διάφορα μονοπάτια της ζωής. Φιγουράρουν στις τηλεοράσεις καλλιτέχνες, τελούν εγκαίνια ηθοποιοί, ανοίγουν εκθέσεις πανεπιστημιακοί και ούτω καθ’ εξής.

Εμάς εδώ, μόνο οι πολιτικοί εμφανίζονται. Ακόμα και το φεστιβάλ για την ανάδειξη της Μις Παττίχας, θα το ανοίξει ο Πρόεδρος. Λες και δεν υπάρχουν άλλοι πιο κατάλληλοι να επιτελέσουν αυτό το απαιτητικό καθήκον!
Θα μας καλούσα όλους, εμάς τους κοινούς θνητούς που οι πολιτικοί ζορίζονται να κερδίσουν την ψήφο μας με τους διάφορους ρόλους που τους καλούμε να διαδραματίζουν, να διακηρύξουμε ότι δεν επηρεαζόμαστε από όλες αυτές τις εξωπολιτικές τους δραστηριότητες. Να τους αφήσουμε ήσυχους, φτάνει να το καταλάβουν και οι ίδιοι, να απολαμβάνουν και καμιά μέρα της εβδομάδας με τις οικογένειές τους. Ίσως με αυτόν τον τρόπο να ξορκίσουμε το κακό και να έχουμε την τύχη να μας κυβερνούν άνθρωποι σαν κι εμάς, ανθρώπινοι, όχι βιονικοί, για το δικό μας το καλό αλλά και για το δικό τους.

Περαστικά, Πρόεδρε, και χαίρομαι που πήγε καλά η εγχείρησή σου.