Παρ’ όλο που είναι γνωστό σ’ όλους ότι ζούμε σ’ ένα ταχέως μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον, και ο κόσμος γίνεται ολοένα και περισσότερο αλληλοσυνδεδεμένος, και το φόρουμ των G-20 που έγινε στο Μπρίσμπεϊν της Αυστραλίας ήταν το κορυφαίο γεγονός για διεθνή οικονομική συνεργασία και ήταν ο κατάλληλος φορέας για να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία από την κρίση/ύφεση στον δρόμο προς μια ισχυρή, βιώσιμη και ισορροπημένη ανάπτυξη, και οι πολίτες όλου του κόσμου θα άρχιζαν να κτίσουν καλύτερες ζωές μέσω διεθνών προσπαθειών.

Εντούτοις οι δυτικές χώρες έκτισαν κοινό μέτωπο κατά της Ρωσίας, υπογραμμίζοντας ότι ο σύγχρονος Ψυχρός Πόλεμος έχει εδραιωθεί για τα καλά στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα με νέες τακτικές, αλλά με παλαιά υλικά, ξεχνώντας ότι η παρούσα κρίση δεν ταιριάζει στο βάθος και το εύρος του ανταγωνισμού που υπήρχε στο ήμισυ του 20ού αιώνα. Έτσι οι πολιτικοί οδηγούνται σε λανθασμένες τακτικές και επικίνδυνες στρατηγικές, που δεν είναι συνηθισμένες εμπορικές δοσοληψίες.

Η κρίση της Ουκρανίας έθεσε Δύση και Ρωσία σε στρατόπεδο αντιπάλων, και ο νέος κόσμος δεν είναι πια διπολικός, και σημαντικές περιοχές και χώρες αποφεύγουν να εμπλακούν.
Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος θα επηρεάσει κάθε σημαντική διάσταση του διεθνούς συστήματος, και γι’ αυτό οι εμπλεκόμενες χώρες θα πρέπει να μελετήσουν προσεκτικά τα διδάγματα του αρχικού Ψυχρού Πολέμου και πώς διαχειρίστηκαν τις διάφορες κρίσεις οι εμπλεκόμενες χώρες χωρίς να κάνουν εκπτώσεις στις θεμελιώδεις διαφορές τους, που τις έβαλαν στην αντιπαλότητα.
Δεν πρέπει να καθοδηγούνται από την εξουσία των όπλων και την ιδιαιτερότητά τους, που τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν παράνομη βία κατά των κυρίαρχων κρατών.

Η όξυνση της κρίσης θα οδηγήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση και αντιπαράθεση και στην αλληλοεπίρριψη ευθυνών, και δεν θα επιτρέψει στη συνεργασία και κατανόηση σε θέματα που τυχόν θα συμπίπτουν οι θέσεις τους, την ώρα που η Ανατολική και Νοτιοανατολική Ευρώπη μαζί με την υψηλή ανεργία, το δυσθεώρητο χρέος, την έλλειψη επενδύσεων που κρατούν πίσω την οικονομία και αυξάνουν τις ανησυχίες για αποπληθωρισμό και στασιμοπληθωρισμό στην Ευρωζώνη, ενώ η Ιαπωνία θα αποτελεί το παγόβουνο της νέας κρίσης μαζί με τις ανησυχίες για το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, παρά τους στόχους που έθεσαν οι G-20 για την επόμενη πενταετία.

Η νέα επέκταση του ΝΑΤΟ στην καρδιά της Ευρώπης και στα ενδιάμεσα εδάφη για τα οποία πολέμησαν οι μεγάλες δυνάμεις κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, έγιναν αιτία να ξεκινήσει η στρατιωτική αντιπαράθεση στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης.

Επίσης η νέα αντιπαράθεση, εκτός από τις ποίκιλες επιπτώσεις σε μια σειρά τομείς και το κόστος που θα επωμιστούν αμφότερες οι πλευρές, και σ’ αυτό το σημείο εστιάζουν την προσοχή τους οι δυτικές χώρες για υποχώρηση της Ρωσίας, θα παραμορφωθεί η εξωτερική και η διεθνής πολιτική συνεργασία και κατανόηση. Η εποχή μας απαιτεί κοινή συνεργασία, κατανόηση και αλληλεγγύη για αντιμετώπιση της παγκόσμιας αταξίας, βίας, τρομοκρατίας, κλιματολογικές αλλαγές, εκμετάλλευση των φυσικών πόρων Αρκτικής, μη διάδοση πυρηνικών όπλων, απειλών κυβερνοπολέμου, Συνθήκη για Ανοικτούς Ουρανούς, μακριά από εμμονή για σκλήρυνση στην τακτική που ακολουθούν, η οποία θα είναι μακροχρόνια, πολυεπίπεδη και με άγνωστο κόστος σε μια σειρά τομείς.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ