Στην «Ονειρεμένη Φρουτοπία» του Ευγένιου Τριβιζά οι πρωταγωνιστές ήταν όλοι φρούτα και λαχανικά που έμπλεκαν σε ξεκαρδιστικές περιπέτειες. Στη χώρα μας σήμερα, μπορεί οι κύριοι ιθύνοντες να είναι άνθρωποι, αλλά συμπεριφέρονται χειρότερα και από φρούτα. Η κυριότερη ασχολία όλων πια είναι πόσα «λάικς» θα πάρουν στο «Φέισμπουκ» και πόσους ακόλουθους στο «Τουίτερ».
Ίσως γι' αυτό περνάνε την περισσότερη ώρα τους χαζολογώντας εκεί, παρά να κάνουν αυτό για το οποίο είναι (θεωρητικά) υπεύθυνοι και για το οποίο ο κόσμος περιμένει να λογοδοτήσουν. Οι πολιτικές ευθύνες μάλλον δεν σημαίνουν και πολλά, όταν όλοι προσπαθούν να κατακτήσουν υψηλά ιστάμενες θέσεις για να βολέψουν τις δικές τους ανάγκες και για όσους περισσότερους μπορούν από τον περίγυρό τους. Γι’ αυτό άλλωστε έχουμε γίνει μια χώρα γεμάτη κόλακες. Λέμε πράγματα τα οποία σπανίως εννοούμε, γιατί μόνο έτσι προχωράμε. Με τα «likes» και τα «follow» στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι ωραίο να έχεις «ακόλουθους», αλλά να είναι έστω για κάτι που αξίζει και το οποίο κάνεις καλά.
Με τόσα μέσα για επικοινωνία στη διάθεσή μας σήμερα, έχουμε χάσει κάπως την μπάλα. Γιατί πολύ απλά δεν ξέρουμε πώς να τα χρησιμοποιήσουμε και για ποιο σκοπό. Άλλο είναι μια μαθητριούλα να «ποστάρει» κάθε τρεις και λίγο για το καθετί χαζό που κάνει κατά τη διάρκεια της ημέρας, και άλλο ένας πολιτικός να καυχιέται πως κανονίζει συναντήσεις σε καφέ. Τόσα προβλήματα που έχει ο τόπος, προφανώς υπάρχουν άλλοι να τα λύσουν. Αυτοί που έχουν την ευθύνη άλλωστε ποτέ δεν παραδέχονται λάθη, θεωρούν πως ξεμπερδεύουν με ένα «mea culpa», και τίποτα ποτέ δεν αλλάζει. Κι ας έρχονται οι ξένοι και να λένε πως «όλα είναι σε τάξη». Μήπως βλέπουν κάτι που εμείς αγνοούμε;
«Λίθοι και πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα» έχουμε καταντήσει. Τόσα πολλά είναι τα προβλήματα, που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις: τις μίζες, τα ψέματα, τα απλήρωτα δάνεια, τα χρέη, τη διαφθορά, τα κάθε λογής σκάνδαλα. Όπου κι αν κοιτάξεις, όλο και κάτι στραβό θα βρεις. Δεν είναι στραβός όμως ο γιαλός. Στραβά αρμενίζουμε εμείς. Γιατί κανείς δεν είναι πραγματικά άξιος στις υπεύθυνες θέσεις για να αναλάβει δράση. Και η επικοινωνία που υπάρχει είναι κι αυτή μηδαμινή. Ακούμε όχι για να κατανοήσουμε, μα μόνο για να απαντήσουμε και να αμυνθούμε. Ίσως λοιπόν καλύτερα να μείνουμε στην ουτοπία που έχουμε δημιουργήσει στο μυαλό μας και να ελπίζουμε πως είτε τα φρούτα θα ωριμάσουν, είτε απλά θα πέσουν και κάποια στιγμή θα βγουν καλύτερα.
ΜΑΡΙΑ-ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΔΟΥΛΑΜΗ
Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας
