Αναμφισβήτητα φαντάζει και φαίνεται προνομιούχα η θέση των δασκάλων και λοιπών εκπαιδευτικών του κυπριακού εκπαιδευτικού συστήματος, και παράλληλα ποικίλες οι έριδες που προκύπτουν γιατί η «προνομιούχα» θέση προκαλεί τη ζήλια και τον φθόνο όσων δεν αποτελούν κομμάτι αυτού του πληθυσμού. Μετά την τελευταία στάση εργασίας, το μένος μιας μεγάλης μερίδας συμπολιτών μας διαφάνηκε ξεκάθαρο. Αιχμές, ξιφολόγχες και κύμβαλα αλαλάζοντα.

Όποτε υπάρξει κάποια διασάλευση του προγράμματος του σχολείου επειδή οι εκπαιδευτικοί, όπως και όλοι οι εργαζόμενοι, έχουν δικαιώματα και αποφασίζουν να τα διεκδικήσουν, η υπονόμευση και τα παράπονα πληθαίνουν. Την ίδια ώρα ως εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης, αναρωτιέμαι για την έλλειψη πειθαρχίας πολλών μαθητών και κοιτάζω βαθύτερα στα ενδεχόμενα αίτια αυτής. Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν δέχεται την ύπαρξη αυθεντιών. Σε μια κοινωνία που λόγω της έκρηξης των πληροφοριών μέσω του διαδικτύου και άλλων μέσων, όλοι νομίζουν ότι η πρόσβαση και η επιφανειακή γνώση ακυρώνει την ουσιαστική γνώση.

Υφίσταται και αναπαράγεται η αντίληψη ότι επειδή ξέρουμε μαθηματικά επιπέδου δημοτικής εκπαίδευσης, ξέρουμε και πώς να τα διδάξουμε σε είκοσι παιδιά που κάθονται ενώπιόν μας. Στην κοινωνία η διαδικαστική γνώση εξισούται με την παιδαγωγική πράξη. Δυστυχώς, όσο κυριαρχεί αυτή η πλάνη θα διαιωνίζεται η μάχη δασκάλων εναντίον άλλων υπαλλήλων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Διότι όλοι θεωρούν ότι μπορούν να διδάξουν. Δεν εμπίπτει στη σφαίρα καμίας ειδικότητας και η τετραετής φοίτηση, το ελάχιστο, του κάθε εκπαιδευτικού ήταν απλά για να γεμίζουν ευχάριστα τα φοιτητικά του χρόνια.

Εντούτοις, κάποτε ο δάσκαλος εθεωρείτο σημαντικό πρόσωπο ενός τόπου, ενός χωριού, μιας περιοχής και κάποτε όλοι σας βρεθήκατε μπροστά από ένα δάσκαλο που υπομονετικά σας κρατούσε το χέρι για να μάθετε να συλλαβίζετε τη ζωή και να μετράτε τα όνειρά σας. Τότε είχατε αγνά αισθήματα θαυμασμού, σεβασμού, εκτίμησης, ίσως ακόμα και πρώιμης αγάπης για εκείνο τον άνθρωπο. Ας είναι. Δεν επιδιώκω το «κατηγορώ» και απολογούμαι σε όσους ένιωσαν θιγμένοι, προσβεβλημένοι και ήδη έχουν σκεφτεί σωρεία δεδομένων, έτοιμοι να περάσουν στην αντεπίθεση.

Σας διαβεβαιώ ότι ικανές μονάδες κρατούν τα πηδάλια των δημόσιων δημοτικών σχολείων της Κύπρου. Άτομα που σαν τον οποιονδήποτε και κουράζονται, και παραπονιούνται και ενίοτε μεμψιμοιρούν και ενίστανται. Άτομα που όταν αποφασίζουν να κάνουν στάση εργασίας ή να απεργήσουν, είναι γιατί διεκδικούν τα δικαιώματά τους όπως θα έκανε ο οποιοσδήποτε. Η παιδεία είναι η σημαντικότερη ανθρώπινη επένδυση και δεν δέχεται εκπτώσεις. Ας κρατήσουμε την ποιότητά της στο μέγιστο επίπεδο.

ΜΑΙΡΙΛΥΝ ΖΑΝΝΕΤΟΥ
Εκπαιδευτικός