Το άρθρο αυτό μπορούσε να είχε άλλον τίτλο, π.χ. «Πώς μπορούμε να σιωπήσουμε;». Όποιον τίτλο και να είχε, το νόημα είναι το ίδιο. Ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ δεν σιώπησε καν. Έκανε κάτι χειρότερο…

Τις προάλλες το Ευρωκοινοβούλιο απένειμε το Βραβείο Ζαχάρωφ, την υψηλότερη τιμή σε άτομα (ή οργανώσεις) που αφιερώνουν τη ζωή τους υπέρ της ελευθερίας της σκέψης και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στον γυναικολόγο Ντένις Μουκουέγκε από το Κονγκό.

Το βραβείο απονεμήθηκε επάξια για την πολύχρονη προσφορά του στα χιλιάδες θύματα βιασμού και σεξουαλικής κακοποίησης στις ατελείωτες πολεμικές συγκρούσεις στη χώρα του. Η πρόταση ήταν της πολιτικής ομάδας στην οποία συμμετέχω (Σ και Δ) και τη στήριξα χωρίς να παραγνωρίζω ισάξιες περιπτώσεις. Το μέγεθος της τραγωδίας σε αριθμούς και φρικαλεότητες στο Κονγκό είναι αδιανόητο, συγκρινόμενη με την τραγωδία της Κύπρου.

Ωστόσο, ο ανθρώπινος πόνος είναι παντού ο ίδιος. Και η προσφορά του Μουκουέγκε, που γίνεται με κίνδυνο της ζωής του που πολλές φορές απειλήθηκε, αξίζει τον θαυμασμό μας και αποτελεί παράδειγμα για όλους μας.

Ο βραβευμένος Ν. Μουκουέγκε υπέδειξε ότι «σε κάθε βιασμένη γυναίκα βλέπω τη γυναίκα μου, σε κάθε βιασμένη μητέρα βλέπω τη μητέρα μου, σε κάθε βιασμένο κορίτσι βλέπω τα παιδιά μου…». Και διερωτήθηκε, «ποιος άνθρωπος με συνείδηση θα σιωπούσε…».

Όμως, ορισμένοι από όσους… δηλώνουν ότι τον θαυμάζουν, σιωπούν και στρεβλώνουν το σωστό βάρος των γεγονότων στο όνομα ενός άρρωστου προοδευτισμού και εκσυγχρονισμού. Στα εγκλήματα ο κανόνας είναι απλός: όμοια εγκλήματα κρίνονται με ίδιο τρόπο, ενώ ανόμοια πρέπει να κρίνονται με διαφορετικό τρόπο.

Αυτό σημαίνει σωστή μεταχείριση. Εγκλήματα διαπράχθηκαν εκατέρωθεν στην Κύπρο και δεν απαλείφονται στο όνομα οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Άλλωστε, τα εγκλήματα διαπράχθηκαν από εγκληματίες. Είτε έγιναν στην Ταύρου είτε στην Τόχνη, δεν υπάρχει νουνεχής άνθρωπος να τα αιτιολογήσει. Μόνο «δηλητηριασμένα» μυαλά μπορούν να αιτιολογήσουν τέτοιες πράξεις.

Από την άλλη, όμως, δεν εξισώνονται ανόμοια πράγματα. Όταν επιλέγεται η εξίσωση του συστηματικού σχεδίου της Τουρκίας για εθνικό ξεκλήρισμα και ξεκαθάρισμα των κατεχομένων από οτιδήποτε ελληνικό (ανθρώπινη παρουσία, εκκλησίες… μέχρι και νεκροταφεία), πώς μπορεί άνθρωποι με συνείδηση να σιωπούμε; Και όμως, κάποιοι σιωπούν ή και επιχειρούν επιτήδεια να εξισώσουν το συστηματικό εθνικό ξεκλήρισμα, που από το 1974 επιβάλλει η Τουρκία στα κατεχόμενα, με τις εγκληματικές πράξεις που διέπραξαν Ε/κ.

Αυτή η στρεβλωτική εξίσωση αποτελεί από μόνη της περιφρόνηση προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και γίνεται μάλιστα, όπως παραδέχονται οι προωθητές της, επειδή αυτό εξυπηρετεί τον στόχο της… συμφιλίωσης. Τέτοια υποκρισία είναι και πολιτικά επικίνδυνη, γιατί δεν μπορεί να χτιστεί εμπιστοσύνη πάνω στο ψέμα και στη διαστροφή. Η βαρβαρότητα που η Τουρκία ασκεί συστηματικά πάνω στο σώμα της Κύπρου, από το 1974 και μετέπειτα, δεν εξισώνεται με τεχνητή υπερδιόγκωση μεμονωμένων εγκλημάτων που όντως διέπραξαν Ε/κ.

Η σκόπιμη αναγωγή τέτοιων εγκλημάτων ως αντιστάθμισμα προς το μέγιστο έγκλημα της Τουρκίας, που συνεχίζεται, επιδιώκει ουσιαστικά μέσω της συλλογικής ενοχής μας, ως κυπριακός Ελληνισμός, να αποδεχθούμε τον συλλογικό ακρωτηριασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, που φτάνουν μέχρι την Κερύνεια.

Παρεμπιπτόντως, έχοντας υπ' όψιν τις πρόσφατες προτάσεις του εκπροσώπου του ΟΗΕ για την κυπριακή ΑΟΖ, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την καθοριστική διαφορά ανάμεσα στην αμεροληψία και στην ουδετερότητα.

Δεν υπάρχει αμφισβήτηση για το κυριαρχικό δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να προχωρήσει με το φυσικό αέριο. Ωστόσο, ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ, με προτάσεις «πολιτικά ουδέτερες» ή «ισορροπημένες» για το θέμα της ΑΟΖ, ουσιαστικά συγχύζει την ουδετερότητα με την αμεροληψία. Ουδέτερος μπορεί να μείνει κάποιος μπροστά σε όμοια πράγματα, καταδικάζοντας και τους δύο με ίδιο τρόπο. Μπροστά στην προφανή παρανομία της Τουρκίας εντός της κυπριακής ΑΟΖ, η «ουδετερότητα» και η «ισορροπημένη» στάση είναι υποκρισία, που μειώνει τη δική του αποτελεσματικότητα.

Το άρθρο αυτό μπορούσε να είχε άλλον τίτλο, π.χ. «Πώς μπορούμε να σιωπήσουμε;». Όποιον τίτλο και να είχε, το νόημα είναι το ίδιο. Ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ δεν σιώπησε καν. Έκανε κάτι χειρότερο.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
[email protected]