Ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο ή πιο μεγάλο γεγονός αν ανακαλύπταμε τον τάφο του ... Αριστοτέλη

Η συνέχιση των ανασκαφών για τη διακρίβωση της ταυτότητας του τάφου της Αμφίπολης έχει εγείρει το ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων και μας έχει φέρει σε ένα κρίσιμο σημείο σε επαφή με την πολιτιστική μας κληρονομιά, που παρόλο που, δεν ξεχνάμε, κάποτε δεν είμαστε τόσο σε επαφή ή δεν ενεργούμε ως γνήσιοι εκφραστές όσο θα έπρεπε. Υπό αυτήν την έννοια ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο ή πιο μεγάλο γεγονός αν ανακαλύπταμε τον τάφο του ... Αριστοτέλη. Ένας σκεπτόμενος πολίτης δεν θα χρειαστεί πολύ για να αναλογιστεί για ποιο λόγο αυτό θα ήταν τόσο επίκαιρο.

Ο Αριστοτέλης πρώτα και κύρια ήταν και είναι ένας από τους κύριους υπαίτιους της παγκοσμιοποίησης της ελληνικής σκέψης... Πιο αναλυτικά, ο Αριστοτέλης ήταν από τους κύριους εκφραστές της σχολής της φιλομάθειας, της διερευνητικότητας και της συνεργασίας μεταξύ των ανθρώπων. Στις μέρες μας, ιδιαίτερα με το ωστικό κύμα της κρίσης να είναι ακόμα αισθητό, αυτές οι αξίες φαίνονται πολύ επίκαιρες. Πρώτο απ’ όλα, η φιλομάθεια που έχει στερέψει και τη θέση της έχει πάρει ο λαϊκισμός και ο ενστερνισμός των απόψεων που κυκλοφορούν ως οι πιο πιασάρικες.

Δεύτερο, η διερευνητικότητα που τη θέση της έχει πάρει η στερεοτυπική ταύτιση με θέσεις που σχεδόν πάντα ενοχοποιούν αυτόν που μας βολεύει εύκολα και ανώδυνα, αδυνατώντας να πάρουμε τις ευθύνες στους ώμους μας. Τα σκάνδαλα, η διαφθορά και η στασιμότητα σε τομείς που είναι καίριοι για τη λειτουργία της κρατικής μηχανής είναι σε μεγάλο βαθμό απότοκα αυτών των αντιλήψεων. Η έλλειψη συνεργασίας δε έρχεται να προστεθεί σαν κάτι φυσιολογικό, εφόσον υπάρχουν οι προηγούμενες ελλείψεις, σε σημείο που να θεωρείται και... ρεαλιστική θέση.

Για τον Αριστοτέλη, o νόμος, δηλαδή η συνθήκη που διασφαλίζει τη συμβίωση, συγκαταλέγεται στις βασικότερες προϋποθέσεις της αυτάρκειας, αφού η αυτάρκεια επιτυγχάνεται μόνο με σωστό σύστημα διοίκησης κι ευνομία. Η στείρα - τεχνοκρατική εκπαίδευση της αναπαραγωγής πληροφοριών και της άκρατης ανταγωνιστικότητας απέχει παρασάγγας από το αριστοτελικό όραμα, μιας και από τη φύση της αναιρεί κάθε ηθική διάπλαση.

Γιατί η ηθική διάπλαση δεν προσεγγίζεται με θεωρητικές αναλύσεις μέσω της τέχνης ή της ιστορίας, της φιλοσοφίας κ.λπ., αλλά έμπρακτα. Γιατί η ηθική διάπλαση δεν αποστηθίζεται, πραγματώνεται. Γιατί η ηθική διάπλαση προϋποθέτει τη συλλογικότητα, δηλαδή την επιθυμία της ομαδικής δράσης κι όχι τον καταναγκασμό. Με άλλα λόγια, προϋποθέτει τη συναισθηματική κάλυψη της οικειοθελούς συμμετοχής κι όχι της προσωπικής επιβολής που μετατρέπει τη βαθμολογία σε αυτοσκοπό.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής