Όλη η Κύπρος σοκαρίστηκε από την άγρια εν ψυχρώ δολοφονία του 22χρονου Αγγλοκύπριου από ένα νεαρό 17χρονο. Για τα μάτια μιας κοπέλας. Πυρ, γυνή και θάλασσα. Χωρίς να είμαι μισογύνης, μην με παρεξηγείτε, έτσι είναι μερικές φορές η Φύση, δυστυχώς. Και πληροφορούμαστε από τα ΜΜΕ, ότι ο θύτης υπήρξε γνώριμος των αστυνομικών Αρχών από τα 13 του, με κλοπές, επιθέσεις κατά αστυνομικών κ.λπ.

Κάποιοι κατηγορούν το σωφρονιστικό σύστημα της Κύπρου. Διαφωνώ.
Σαν πατέρας που πρόσφατα έχασα το μονάκριβο παιδί μου πριν από ένα χρόνο (από την επάρατη ασθένεια), παίρνω το θάρρος να πω δυο λόγια σε αυτούς που τα παιδιά τους ευρίσκονται μεν εν ζωή, στερούνται δε της ανάλογης πατρικής ή μητρικής αγάπης και φροντίδας. Είναι κρίμα.

Θύματα νομίζω, είναι και οι δύο νέοι. Διότι και ο φερόμενος ως δολοφόνος, σε μια στιγμή απερισκεψίας, κατέστρεψε τη ζωή του. Κανείς δεν γεννιέται κακός, κανείς δεν γεννιέται εγκληματίας. Θα περάσει αρκετά χρόνια πίσω από τα σίδερα κάποιας φυλακής. Και φοβάμαι πως ένας εκ των υπαίτιων της τραγωδίας, είναι ένας εκ των γονιών του ή ενδεχομένως και οι δύο.

Που δεν τον περιέβαλαν με την πρέπουσα στοργή, με το ανάλογο ενδιαφέρον, με την ασπίδα της γονεϊκής αφοσίωσης. Δεν στάθηκαν όσο έπρεπε δίπλα του. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Όταν βλέπεις ότι το παιδί σου πίπτει σε επανειλημμένα αδικήματα, τόσο σοβαρά, και εσύ ασχολείσαι με άλλα, ή κοιτάς τον εαυτούλη σου, ε, με συγχωρείτε αλλά δεν επιτρέπεται να αποκαλείσαι άνθρωπος…

Μιλήστε, λοιπόν, στα παιδιά σας. Πλησιάστε τα ως φίλοι. Εμένα, για παράδειγμα, το παιδί μου, με αποκαλούσε πάντα με το μικρό μου όνομα: Αντώνη, με έλεγε, από τότε που άρχισε να μιλάει, μέχρι και την ημέρα που η Μοίρα, ο Θεός, τον πήρε στην αγκαλιά του, για λόγους ανεξιχνίαστους. «Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου»!

Προκαλώντας σε εμένα και τη μητέρα του ένα αβάστακτο, ανείπωτο πόνο, που θα μας συνοδεύει και θα μας μαυρίζει κάθε μέρα τη ζωή, ώσπου να κλείσουμε για πάντα τα μάτια μας και να πάμε κοντά του…
Θερμή, λοιπόν, παράκληση, σε όλους που θέλουν να λέγονται γονείς, αλλά η δύσκολη ζωή που πιθανόν να διάγουν, οι στερήσεις, τα τρεχάματα, οι πολλές εργασιακές τους υποχρεώσεις, τα οικονομικά προβλήματα, δεν τους επιτρέπουν να αφιερώσουν αρκετό χρόνο με τα παιδιά τους, είναι, να αφήσουν ΟΛΑ, μα όλα, τα ανωτέρω στην πάντα, και να σταθούν με την ψυχή και με το σώμα τους, με όλο το είναι τους κοντά στις αθώες υπάρξεις που οι ίδιοι έφεραν στον κόσμο αυτό. Τον άχαρο, τον άδικο, τον ανυπόφορο. Που είναι για όλους μας, ένας συνεχής αγώνας…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής