Έχω κουραστεί ν’ αποτελώ την προέκταση των καλά βουλλωμένων αυτιών, όλων αυτών των ανεύθυνων υπευθύνων που βουλιάζουν στην ψηλή καρέκλα τους, όχι μόνο γιατί τους βολεύει, αλλά κυρίως για να μην φαίνονται. Να με χρησιμοποιούν και να προσπαθώ εγώ να δίνω εξηγήσεις στα χιλιάδες «γιατί». Γιατί αυτοί όχι μόνο δεν ακούν αλλά ούτε καν έχουν απαντήσεις. Θέλουν να μας κρατούν στο αόριστο μέλλον του «θα». Για να έχουν χρόνο να συσκέπτονται και να μην σκέπτονται.

Δεν έχω κουραστεί να ακούω καθημερινά τον πονεμένο πολίτη που ψάχνει με αγωνία να πιαστεί από μία σανίδα σωτηρίας στα ΜΜΕ.

Έχω, όμως, αηδιάσει από τους θρασύδειλους που έχουν μάθει να ανοίγουν το μεγάλο τους στόμα, γιατί έτσι μας έχουν συνηθίσει, χωρίς ν’ αντιλαμβάνονται ότι η σιωπή, πολλές φορές, είναι καλύτερη μπροστά στις επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις και θεωρίες τους.

Με θυμώνει το ίδιο σκηνικό στις περισσότερες συζητήσεις, όπου πριν καλά-καλά μπουν στην ουσία του θέματος, αναφέρουν ως παράδειγμα ένα κατεβατό ονομάτων, μεγάλων και τρανών, στα δρώμενα της ζωής του τόπου. Σε αυτούς που, όντας μέρος ενός καλοστημένου συστήματος, μας οδήγησαν στην καταστροφή και στη σημερινή μας κατάντια. Κι όλα αυτά, για να μας πείσουν εμάς τους ανθρώπους με τη… χαμηλή νοημοσύνη που πιστεύουν ότι έχουμε, να κατανοήσουμε καλύτερα την ποιότητα των ανθρώπων και των ομάδων που αντιπροσωπεύουν.

Να παίζουν θέατρο μεταξύ τους, να αλληλοσυγκρούονται και στο τέλος να περιμένουν από εμάς με ευγένεια να τους εξυπηρετούμε ή καλύτερα να τους υπηρετούμε. Γιατί απλώς αυτά τα ανθρωπόμορφα… ερπετά με τις γλοιώδεις γλώσσες έμαθαν να εξυπηρετούν μόνο τα μεγάλα συμφέροντα, να επιβάλλονται και να επιβάλλουν χωρίς ενδοιασμούς τα δικά τους καλοστημένα παιχνίδια. Για να έρθουν μετά οι ίδιοι στις δικές τους δημιουργημένες τραγωδίες ως από μηχανής θεοί.

Δυστυχώς, οι αλλαγές είναι ραγδαίες και καθημερινές. Προτείνουν ως άμεση λύση το καλούπωμα των ανθρώπων -ή πιο σωστά των συνειδήσεων-, για το καλό δήθεν του συνόλου. Οι απαιτήσεις της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας, του μηδενισμού και του ξεπεσμού τούς έχουν κάνει ικανούς ν’ αναπτύσσουν συνεχώς μηχανισμούς επιβίωσης και επικράτησης σε όλες τις καταστάσεις, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Για όλα αυτά, λοιπόν, και γι’ άλλα τόσα, λέω καθημερινά στον εαυτό μου ότι έχω κουραστεί να… εξυπηρετώ σκοπιμότητες, ν’ ακούω τη γνώμη «άδειων» ανθρώπων, που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το προσωπικό τους όφελος. Κουράστηκα ν’ ανέχομαι τα μεγάλα λάθη και τα ελαττώματα των ειδικών. Όλων όσοι έχουν ευεργετηθεί από το καλοστημένο στα μέτρα τους σύστημα. Το σύστημα που εμείς ανεχόμαστε, που συντηρούμε καθημερινά, που του επιτρέπουμε να δίνει αξία σε μικρούς καιροσκόπους, να μετατρέπει από μόνο του τους εθνικούς απατεώνες σε εθνικούς ευεργέτες.

Τελικά εμείς τι θέλουμε, να συνεχίζουμε να παρακολουθούμε παθητικά τις εξελίξεις; Να αποτελούμε τον θεμέλιο λίθο του διαβρωμένου αυτού συστήματος, αυτό θέλουμε, αυτό τελικά αξίζουμε;

Φυσικά όχι, γιατί στις δικές μας συνειδήσεις, όλοι αυτοί δεν αποτελούν τίποτε το σημαντικό, και τίποτα περισσότερο από μικροσκοπικά ανθρωπάκια!