Είναι γενικά παραδεκτό ότι οι εσωτερικοί εχθροί είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από εκείνους που προέρχονται απ’ έξω. Κι αυτό φαίνεται να επαληθεύεται στην πολύπαθη πατρίδα μας, που από τον καιρό που πλάστηκε, την κατατρέχουν ουκ ολίγοι εξωτερικοί εχθροί, αλλά κυρίως εσωτερικοί. Τους εξωτερικούς φαίνεται ότι στο διάβα του χρόνου κουτσά-στραβά τα καταφέρνουμε να τους αντιμετωπίζουμε με ομολογουμένως τρομακτικές απώλειες. Τους εσωτερικούς, όμως, φοβούμαι ότι δείξαμε αδυναμία να τους αντισταθούμε.

Από πού να ξεκινήσει κάποιος ν’ απαριθμήσει παραδείγματα. Οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί, το πολιτειακό μας σύστημα αιμορραγεί, η διαφθορά γιγαντώνεται ενώ η οικονομία καταποντίζεται. Οι αξίες καταπατημένες. Μάλιστα από εμάς τους ίδιους!

Ο κόσμος καταπονημένος και απογοητευμένος, αλλά κυρίως χωρίς θέληση να αγωνιστεί.

Όλα αυτά γιατί βλέπουν τα είδωλά τους ν’ απομυθοποιούνται σαν γίγαντες φτιαγμένοι από άμμο, που όταν στεγνώσουν στον ήλιο κουρνιαχτοποιούνται στο πι και φι. Τι να πεις για τα στατιστικά σε σχέση με τη βία στην οικογένεια, ή τη σεξουαλική παρενόχληση παιδιών; Ή τις διαρρήξεις και το έγκλημα, μέχρι που φτάσαμε στην απίστευτη πραγματικότητα, παιδιά να αφήνονται αβοήθητα και να καταλήγουν να γίνονται φονιάδες.

Είναι επιτέλους καιρός όλοι μας, πολιτεία, Εκκλησία, οικογένεια και κοινωνία των πολιτών ν’ αναπτύξουμε αντιστάσεις στους εσωτερικούς μας εχθρούς. Ν’ απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από τα μικρόβια που κατατρώγουν τον ιστό της κυπριακής κοινωνίας. Οφείλουμε να σταθούμε ξανά όρθιοι, αντάξιοι της ιστορίας και της παράδοσής μας, για να μπορέσουμε έτσι ν’ αντιμετωπίσουμε και τον εξωτερικό μας εχθρό. Δεν μπόρεσαν στο παρελθόν κατακτητές μόνιμα να μας καθυποτάξουν γιατί διαθέταμε αποθέματα αξιών και αρχών ως κοινωνία. Τώρα η κοινωνία μας γονάτισε. Διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης εκ των έσω. Ο καθένας μας ας αναλογισθεί το μέγεθος της ευθύνης του, κι ας το αναλάβει.