Στις 17 Νοεμβρίου 1973 η αδούλωτη ελληνική νεολαία, με πρωταγωνιστές τους φοιτητές της Νομικής Σχολής Αθηνών, τέθηκε στην εμπροσθοφυλακή του γενναίου αγώνα για να σπάσει τα δεσμά της δικτατορικής χούντας, για να ανατείλει ξανά η δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε.
Αψηφώντας τις απειλές του στρατοκρατικού καθεστώτος και τον τρόμο των ερπυστριών, οι αγωνιστές φοιτητές τόλμησαν. Χωρίς φόβο και με περισσή αγάπη για την πατρίδα, πήραν την τύχη της Ελλάδας στα ίδιά τους τα χέρια, σηκώνοντας το λάβαρο του ξεσηκωμού, στέλνοντας σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας το μήνυμα ότι του «Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».
Με το άλικο αίμα τους πότισαν το δένδρο της Δημοκρατίας, διαμηνύοντας ότι στη σύγχρονη Ευρώπη δεν χωράνε εκπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ατομικές ελευθερίες και την αξιοπρέπεια σε όλες τις μορφές της. Σήμερα, που η Ελλάδα αλλά και η Κύπρος, ως η άλλη βασική συνιστώσα του ελληνικού έθνους, τελούν υπό τον τροϊκανό ζυγό, το μήνυμα του πολυτεχνείου είναι όσο ποτέ επίκαιρο και διδακτικό. Η άνεργη και περιθωροποιημένη νεολαία μας, αντί να αργοσβήνει στις καφετερίες, καλείται σε αφύπνιση για αγώνα ενάντια στα σχέδια των οικονομικών κερδοσκόπων που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο.
Η φοιτητιώσα νεολαίας μας, ως το πιο εκλεκτό κομμάτι του λαού, αντί να συναγελάζεται στα κομματικά γραφεία, καλείται να υψώσει το ανάστημά της στους κάθε λογής πολιτικάντηδες που φέρουν τεράστια ευθύνη μαζί με τους ασύδοτους τραπεζίτες και τα λοιπά γεράκια της κερδοσκοπίας, για τη θλιβερή κατάντια της χώρας.
Οι άνεργοι νέοι επιστήμονές μας που «λαθροβιούν» με το χαρτζιλίκι του παππού ή της γιαγιάς στα σύγχρονα καφενεία, παίζοντας στα δάκτυλα του κινητού και του «τάμπλετ» τα αδιέξοδα της ζωής τους, καλούνται να προτάξουν το δικό τους «όχι» στους τύραννους της οικονομικής ολιγαρχίας και τους σύγχρονους εμπόρους των λαών. Εμπνεόμενοι οι νέοι μας από το θρυλικό έπος του Πολυτεχνείου, ας βρουν τη δύναμη για να αναδυθούν μέσα από το βούρκο της καθημερινότητας και να ξαναμπούν πρωτοπόροι στις πορείες για ένα καλύτερο αύριο.
Είναι αδιανόητο σε τούτη τη σκληρή δοκιμασία οι νέοι μας να χάσουν την αυτοεκτίμησή τους, την αυτοπεποίθησή τους, την ορμή, τη ζωντάνια, την αγέρωχη θωριά τους. Εμείς οι παλαιότεροι απολογούμαστε γιατί με τα λάθη, τις παραλείψεις και την ολιγωρία μας, παραδώσαμε στους νέους μια κοινωνία απεχθή, που τους συνθλίβει τα όνειρά τους.
Τους διαβεβαιώνουμε, ωστόσο, ότι θα στηρίξουμε έμπρακτα σε κάθε πρωτοβουλία τους, αναζητώντας όλοι μαζί τον δρόμο της αξιοπρέπειας και της λεβεντιάς, που οδηγεί σ' ένα ελπιδοφόρο αύριο, με επείγοντα σκοπό την απαλλαγή από τον βρόχο του Μνημονίου και την εξυγίανση της δημόσιας ζωής. Αυτή θα είναι και η καλύτερη απόδοση τιμών στους οραματιστές μαχητές του Πολυτεχνείου.
ΞΕΝΗΣ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνικού Πολιτισμού
