Το τουρκικό Μπαρμπαρός συνεχίζει ανενόχλητο να αλωνίζει στην κυπριακή ΑΟΖ καταστρατηγώντας κάθε αρχή διεθνούς δικαίου. Η εισβολή που ξεκίνησε στις 25 Οκτωβρίου μετατρέπεται σταδιακά σε ένα είδος κατοχής και σε μια προσπάθεια επιβολής τετελεσμένων στις νότιες θάλασσές μας. Οι τουρκικές ενέργειες θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με πιο αποτελεσματικά μέτρα που θα έχουν κόστος στην Τουρκία. Η κυπριακή Κυβέρνηση θα πρέπει να προετοιμάσει το έδαφος για μια πιο ουσιαστική διεκδίκηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Παράλληλα θα πρέπει να διδαχθούμε από τα γεγονότα.

Καταρχάς, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι οι Αμερικανοί, στους οποίους πολλά επένδυσε η Κυβέρνηση Αναστασιάδη, δεν μπορούν να απεγκλωβιστούν από μια πολιτική που ακολουθούν τα τελευταία 60 χρόνια, σε σχέση με την Τουρκία. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να θεωρούν την Τουρκία απαραίτητη στους στρατηγικούς τους σχεδιασμούς στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου.

Η αμερικανική πολιτική, δυστυχώς, συνεχίζει να θεωρεί την Τουρκία σημαντικότερη από την Ελλάδα και την Κύπρο με αποτέλεσμα να ευνοεί τα τουρκικά συμφέροντα έναντι των συμφερόντων του Ελληνισμού. Αυτό συμβαίνει από τη δεκαετία του 1950, όταν το ξεκίνησαν οι Βρετανοί, για να πάρουν μετά το 1964 τη σκυτάλη οι Αμερικανοί. Οι Βρετανοί, ακόμα πιο πιστοί στη διαχρονική αυτή πολιτική, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να χαλάσουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία για χάρη της Κύπρου.

Αυτό δεν σημαίνει και καλά πως πρέπει να γίνουμε αντιαμερικανοί, αλλά να δούμε πώς μπορούμε να αλλάξουμε την αμερικανική πολιτική έναντι της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο σίγουρα δεν μπορεί να γίνει υπακούοντας άκριτα τις εντολές της Δύσης. Από την άλλη, η αρνητική εικόνα που δημιούργησε η Τουρκία του Ερντογάν και η περιθωριοποίηση των Τούρκων στην περιοχή μας, δίνουν κάποιες προοπτικές και ελπίδες για αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής.

Όσο όμως οι Αμερικανοί δεν αλλάζουν πολιτική, η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να αναζητήσει άλλους συμμάχους.

Αυτοί οι σύμμαχοι δεν μπορούν να είναι άλλοι από τις γειτονικές μας χώρες, οι οποίες λόγω των συγκυριών είναι εξίσου αντιμέτωπες με την τουρκική επεκτατική πολιτική. Η Αίγυπτος, το Ισραήλ και βέβαια η Ελλάδα είναι οι εν δυνάμει πιο αξιόπιστοι σύμμαχοι αυτή τη στιγμή. Μάλιστα οι συμμαχίες αυτές μπορούν να διευρυνθούν με άλλες χώρες της περιοχής, όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία. Οι εν λόγω συμμαχίες εκτός από ασφάλεια, δίνουν και σημαντικές προοπτικές εκμετάλλευσης των κυπριακών υδρογονανθράκων.

Παράλληλα είναι κοινά αποδεκτό ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν είναι δίπλα μας όσο θα έπρεπε. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά. Φάνηκε ότι με καλή διαφώτιση και σκληρή δουλειά μπορούμε να ευελπιστούμε σε πιο ουσιαστική συμπαράσταση. Το βάρος πέφτει στους Ευρωβουλευτές μας ανεξαρτήτως κόμματος. Σαν μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας, οι χώρες της ΕΕ δεν μπορούν παρά να είναι δίπλα μας. Ως εκ τούτου δεν πρέπει να τους χαρίσουμε σε καμία Τουρκία.

Επίσης η Ρωσία είναι μια χώρα που καμιά κυπριακή κυβέρνηση δεν πρέπει να «περιφρονεί» για χάρη των δυτικών. Είτε το παραδέχονται κάποιοι είτε όχι η Ρωσία και παλαιότερα η Σοβιετική Ένωση βρέθηκε στο πλευρό μας. Ακόμα και τώρα με την τουρκική εισβολή στην ΑΟΖ μας φαίνεται να αποδεικνύεται πιο αξιόπιστη από τους δυτικούς.

Τι μας δίδαξε λοιπόν το Μπαρμπαρός; Ότι δεν είμαστε οι πιο σημαντικοί «στρατηγικοί εταίροι» των Αμερικανών και δεν μπορούμε να βασιζόμαστε πάνω τους. Ούτε όμως θα πρέπει να μην προσπαθούμε να ανατρέψουμε αυτό το δεδομένο. Αυτό ισχύει και για την ΕΕ, στην οποία, ας μην ξεχνάμε, πως είμαστε ισότιμο μέλος. Από την άλλη οι διαχρονικά καλές σχέσεις με τη Ρωσία θα πρέπει να διαφυλαχθούν και οι συμμαχίες με τις γειτονικές μας χώρες να γίνουν πιο ουσιαστικές και να διευρυνθούν.

Βέβαια εκείνο που μας δίδαξε χωρίς καμιά αμφιβολία το Μπαρμπαρός, είναι ότι η Τουρκία είναι βασικός εχθρός της Κυπριακής Δημοκρατίας με προφανή και διαχρονικό στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και της ΑΟΖ μας συμπεριλαμβανομένης.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ
Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου του ΚΣ ΕΔΕΚ