Πάντα επίκαιρος σε σχέση με το Κυπριακό ο όρος «Ενθυλάκωση», όπως αυτός ορίζεται στο Λεξικό του καθηγητή Κώστα Μελακοπίδη του 1998, απόσπασμα του οποίου παρατίθεται σχεδόν αυτούσιο πιο κάτω:

«Η Ενθυλάκωση αποτελεί διαπραγματευτική τακτική κατά την οποία η πλευρά Α αγκαλιάζει και υιοθετεί μια παραχώρηση ή υποχώρηση της πλευράς Β, παρέχοντας στην τελευταία την εντύπωση ή και την υπόσχεση αμοιβαιότητας, χωρίς όμως την πραγμάτωση της εντύπωσης ή της υπόσχεσης…

Το φαινόμενο της Ενθυλάκωσης έχει αποκτήσει σκανδαλώδη μορφή στις ατέρμονες "διακοινοτικές διαπραγματεύσεις" της Κύπρου. Η πρωτοφανής διαπραγματευτική αδιαλλαξία και η στρεψοδικία της τουρκικής πλευράς είχαν (και έχουν) ως αποτέλεσμα τη "σαλαμοποίηση" της ουσίας του Κυπριακού και τη μονομερή επίδειξη καλής θέλησης και καλής πίστης μόνο από την Ελληνοκυπριακή Πλευρά. Για παράδειγμα, στο τέλος του 1997, ο Ντενκτάς, αφού πια ενθυλάκωσε τις διαδοχικές ελληνοκυπριακές συνταγματικές παραχωρήσεις (για τη δημιουργία διζωνικής ομοσπονδίας κ.λπ.), εμφανίστηκε στη συνέχεια να απαιτεί την "αναγνώριση" του ψευδοκράτους, ως προϋπόθεση για περαιτέρω συνομιλίες, σε καθαρή αντίφαση με τη διεθνώς καθιερωμένη νομική πραγματικότητα...»

Διαχρονικά, η πολιτική της ποδηγετούμενης από την Τουρκία τουρκοκυπριακής πλευράς δεν φαίνεται να έχει διαφοροποιηθεί ουσιωδώς στο θέμα αυτό. Ως εκ τούτου, η πολιτική της Ενθυλάκωσης που ακολουθεί η άλλη πλευρά, δηλαδή η Τουρκία και κανείς άλλος, θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη και να υπάρχει και η κατάλληλη αντίδραση από μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς, διά της Κυπριακής Δημοκρατίας, παντού και πάντοτε.

Πολύ ορθά λοιπόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αντιστέκεται, μέσω συμμαχιών με άλλες χώρες, και όχι μόνο, στην ακατάσχετη και χωρίς όρια τουρκική βουλιμία, σε σχέση με τις ενεργειακές πηγές αυτή τη φορά, στην μη κατεχόμενη ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή, η ενότητα λόγου και έργων στο εσωτερικό συνιστά εθνική αναγκαιότητα. Δεν νομιμοποιείται λοιπόν κανείς στο θέμα αυτό να κτυπά τον Πρόεδρο, ούτε ευθέως ούτε και… διά αντιπροσώπων, επιστρατεύοντας δευτεροκλασάτα κομματικά στελέχη ή υποψήφιους προηγούμενων εκλογικών μαχών…

Μετά από 40 και πλέον χρόνια συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού, δεν πρέπει να υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ως προς τους πραγματικούς στόχους της Τουρκίας. Από την άλλη, ανάλογους στόχους είχε και κατά την έναρξη των δύο παγκοσμίων πολέμων. Όμως, όταν αντιλήφθηκε ότι όδευε με μαθηματική ακρίβεια προς τον όλεθρο, άλλαξε πορεία.

Ποια είναι τελικά η Τουρκία του Ερντογάν και του καθηγητή και Πρωθυπουργού Νταβούτογλου; Πώς αντιλαμβάνονται την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» για την Τουρκία σε σχέση με τους γείτονές της; Ίσως, τελικά, πίσω από τον όρο «μηδενικά προβλήματα» να κρύβεται μια αδίστακτη και αιμοσταγής πολιτική μηδενισμού σε ισχύ γειτονικών χωρών, με ό,τι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται; Εάν ναι, είμαστε στην αρχή ή στο τέλος αυτής της πορείας;

Ιδιαίτερα θα πρέπει να προβληματιστούν αυτοί που ανάθρεψαν και αναθρέφουν, πολιτικά και άλλως πως, με μητρικό αλλά και ξένο γάλα, αυτό το αδηφάγο τέρας που λέγεται Τουρκία…

ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΒΑΡΝΑΒΑ
Μεταπτυχιακό (Μ.Α.), Πολιτικές Επιστήμες - Διεθνείς Σχέσεις